OOR: Imprints

"Why isn't Michel Banabila more famous?' vroeg het muziekblog Irregular Crates zich onlangs vertwijfeld af. De Rotterdamse componist verdient minstens dezelfde faam als Nils Frahm. Maar waar diens label Erased Tapes steunt op een geoliede pr-machine, brengt Banabila zijn collage-achtige ambientmuziek al jaren in eigen beheer uit. Bovendien kun je zijn laastse drie albums alleen digitaal consumeren. Vergeleken met de prachtige voorganger Everywhere Else Is Just Right Here is Imprints een stuk minder ambitieus van opzet. Cok van Vuuren speelt twee nummers mee op gitaar en Oene van Geel is te horen op viool en iets wat strohviool of schaatsviool heet. Een wonderlijk instrument, waarbij een metalen beker de rol van houten klankkast overneemt. Hoe dat klinkt? Als een viool met een grote bek, blijkt op het dromerige Micro Miracles, waarop het strijkinstrument nadrukkelijk meewiegt met in galm gedrenkte rimshots en lome bas-lijnen. Ondanks de gelaagdheid van Banabila's muziek (samples, electronica, klassieke instrumenten en ontspoorde draaitafels glijden voorbij alsof het skiliften zijn) voelen zijn composities zelden topzwaar. Al dreigt het mooie sleutelnummer Shift tegen het einde bijna om te vallen. Maar als je Jon Hassell mooi vindt en smelt bij Nils Frahm, dan mag je Imprints eigenlijk niet laten schieten. (René Passett) 

Oor magazine Januari 2019