SONOMU.NET : Precious Images.

Unfolding Michel Banabila´s Precious Memories is like opening up an old chest filled with old wind-up toys and brightly-wrapped candies. You want to bury both arms up to the elbow, pulling out one trinket after the other to play with, admire, or slowly savour before moving on to the next. Subtitled ”Datafiles 1999-2008”, this double omnibus includes tracks selected from all his releases on Dutch label Steamin´ Soundworks beginning in 1999. He is a man of many genres, or perhaps more correctly, he is trans-genre, for there seems to be no particular base from which he prefers to work. He just composes. And collaborates eagerly, to the listener´s delight. The first disc displays a range that is giddily eclectic and includes a few clunky little pieces that could have served as interludes on a latter-day Tom Waits record (”Wonderful Mistakes”, ”Sorokin Blues”, ”One for the Road”), a song in collaboration with Moroccoan Sufi singer Bahia El Idrissi, a hyperreal tribal dance ("Do Something About It!"), edgy electro-funk (”Heavy Gravity”) and a groovy bit of space age bachelor pad jazz showcasing Eric Vloeimans´ trumpet (”Damned”). Some of the programmed rhythms will remind you of Brian Eno´s ”Another Green World ” or ”Nerve Net”, like ”A Strong Sense of Urgency”. Central to most of the pieces is the human voice, often dozens of them threaded together to create a kind of dada poetry. What unites them all is the way Banabila tweaks and crafts them just enough to defy expectations. Take for example the slow and laidback late night jazz session ”A Virtual Meeting”, with muted trumpet, bass clarinet and fleet-fingered piano cruising prettily above quiet squonks and squeeks. A perfectly executed hybrid. Although Banabila appears to relish combining the digital with the acoustic, there are some nice, purely electronic pieces featured as well, like ”Low Pulse + High Noiz”. There is little on the first disc you could call "ambient", except perhaps the two pieces which conclude it, in particlar the beautiful ”Voiz Recycled”, with its smattering of Jon Hassell-like horn, that I would happily hear extended far beyond its eight-and-a-half minutes. Disc two contains music made for television and theatre in 2008. Banabila claims not only to be inspired by photography, video, film and theatre, but also to ”think” in terms of transforming visual impression into sound. Perhaps necessarily, most of the pieces featured here do not have the strong personalities of many of the tracks on its sister disc, since they were intended to complement a foreground. But there are moments when the music is too engrossing to merely take in passively. The sweet meanderings of ”Migrations” is an exciting musical journey that could very well represent a trip around the globe or at least reflect how the globe is setting up shop in and influencing Europe. It´s a true mongrel and all the more loveable for it. Another attention-grabber, "Ears Tell Us Where We Are in Space", showcases Dutch guitarist Anton Goudsmit and is hauntingly introspective, with a slight Jaco Pastorius patina. The album ends with a slow ambient descent beginning with ”Night”, continuing with ”Crime Scene” – hardboiled noir again featuring the sensitive, muted monochromes of Vloeimans - and the dark ”A Moody Guy´s Audible Dream” with Polish electronics wiz Zenial. As an introduction to the work of Michel Banabila it is laudable. As a retrospective over his recent career, it is something for him to be very proud of.

Stephen Fruitman.



ALL MUSIC GUIDE : VoizNoiz.

The strength of this fascinating found-sound pastiche will be enough to send fans of musique concrete, advanced turntablism, and trip-hop scouring the import bins. Most of the material that comprises these 20 tracks comes from field recordings of human voices speaking, singing, declaiming, and arguing, all of them reportedly made in the streets, buildings, and train stations of Holland and Yemen. The recordings are cut up and pasted together in sometimes eerie and frequently downright funky ways: the result sometimes sounds like a collaboration between Jon Hassell and African Head Charge (as on the danceable "Do Something About It" and the even more Hassell-ish "Sorokin Blues") and sometimes like a cross between Tricky and the Residents (as on the darkly funky and melodically quirky "Chickensoap). On "Where?" the snippets of speaking and singing are arranged by pitch, and the result is a sort of techno version of hocketing; it's an example of medieval technique meeting 21st century technology, and the result is wonderful. This is an exquisite album by an artist who deserves much wider recognition.

Rick Anderson.



KORTEX Electronica : VoizNoiz.

VoizNoiz c'est avant tout, des collages sonores mélodiques et urbains. C'est aussi Michel Banabila et une fantastique collaboration de musiciens de Rotterdam. L'ensemble ainsi crée s'aventure dans des territoires voisinants l'Acid Jazz, le trip hop et la peinture sonore abstraite. VoizNoiz c'est un film qui défile dans notre tête : l'ambiance cinématographique propagée par les différentes pièces de l'album s'impose à notre esprit et nous fait voyager un peu partout à travers le monde à l'aide d'un fond musical riche doublé de différents échantillons hétéroclites. Chaque mouvement est pourtant bien clair, et on peut facilement associer les pièces à tel ou tel événement fictif. VoizNoiz est un album diversifié qui bénéficie pourtant d'un solide fil conducteur qui permet à l'auditeur de ne pas se perdre au sein des myriades de sonorités exploitées par Michel Banabila et ses copains. Une belle et amusante expérience auditive.

Yanik Trudeau



ALTERNATIVE PRESS : VoizNoiz.

Post modern assemblage of found sounds and vocal fragments. Sound collage can often be more conceptually interesting than listenable. Michel Banabila handily avoids this on the unclassifiable VoizNoiz. He uses location recordings from Holland and Yemen, along with live guitar, voices, bass and percussion to construct what he calls "urban sound scapes". Banabila assembles riffs from found-sound and vocal fragments into oddly conversational grooves. This approach recalls Coil, but without their inward-looking menace. VoizNoiz is every bit as post-modern as the work of today's DSP-terrorists, but it's a much easier listen.

Kent Williams.



COOL AND STRANGE MUSIC : VoizNoiz.

Holland's Michel Banabila is one of those rare musicians who can take an avant-garde conception and turn it into a highly entertaining work of art. VoizNoiz is a masterpiece of found sounds and voices used rhythmically and humorously with obvious nods to Jean Michel Jarre's classic collaboration with Laurie Anderson, Zoolook, without the dark psychological edge, and Coil, without the homo-erotic magick. VoizNoiz is an update of the genre into contemporary trip-hop, with touches of exotica and Asian house music. There is a slight Carribean edge in some parts, but the jack-hammer editing of the sound montage is so intense that by the time one is able to digest an influence, it has been replaced by something completely different. Think of a tropical island version of Tipsy, only more cartoony (which is no surprise as the executive producer is the legendary animator Gabor Csupo.) Though the CD is separated into 20 different tracks, I defy anyone to figure out which one is which without looking at the track indicator. It's like a lovingly unified vision of schizophrenia done Tex Avery style.

Wilhelm Murg



POSITIVELY YEAH YEAH : VoizNoiz.

My pick for the week is VoizNoiz: Urban Sound Scapes, an adventurous sound collage from sound artisan Michel Banabila and his Rotterdam collaborative in Holland. This wet, funky electronica-based watercolor is simply dripping with melodic tones, samples and snippets, reminiscent of Jean Michel Jarre's Zoolook masterpiece from 1977. Just as Jarre sampled animal noises and 25 spoken languages for the Cubist threads of his electric growl, Banabila has similarly collected found sounds recorded on the streets and inside the stations of Yemen and Holland. The treated languages and calliope circles roll and undulate into a mesmerizing Trip Hop listening experience that's rather cinematic, tipping its European hat fondly to Brian Eno and David Byrne's My Life In The Bush of Ghosts and Yellow Magic Orchestra, Laurie Anderson, and Little Wolf. This new release, from the wonderfully quirky Tone Casualties label, is worth searching for and highly recommended.

John M. James.




DJ : Milos came by ( Pork 12# EP )

Following the release of his album 'Voiznoiz' last autumn, Banabila returnes with 'Milos Came By', the first single to be taken from the album. As well as the beautiful ethnic tinged downbeat opening track, there's also Scruff-esque breaks, and on the flip you'll find two brand new tracks, the genre-defying 'Speak' and haunting 'Voices From a Secret World'.Very nice and quite a trip.

DJ Pathaan



OUTBURN MAGAZINE : VoizNoiz.

Eclectic, trip-hop and jazzy experiments: VoizNoiz: Urban Soundscapes is an eclectic and unusual collection of twenty grooving experimental songs. Leader and visionary, Michel Banabila, is joined by an eight piece Rotterdam musicians collective who collaborate on many of the tracks. The foundation for the songs are voices recorded from the streets and buildings in Rotterdam, Holland and Yemen. Then the samples are warped, compartmentalized, and united with unusual sounds, random rhythms, and laid back beats and melodies. The results are exotic ethnic sounds merged with modern urbanism in unexpected and pleasing ways. Never settling in one defined style, VoizNoiz: Urban Soundscapes takes many twists and turns, as on the experimental drum & bass on "Streets of SAM City," the slinky hip-hop beats with cool jazzy live attitude on "Adventures of Bob Baddoubah," and the Art of Noise-esque "Voiz Ill." Despite the wide variation of sounds explored, all the tracks work together to paint an interesting mosaic of warped vocals, pulsing beats, and warm grooves. Also, since most of the tracks clock in at under three minutes, the soundscapes never drag on beyond their welcome. At times quirky and others ultra hip, Banabila will take you on a completely enthralling trip that is worth revisiting on many occasions.

Octavia



ELECTROAGE : VoizNoiz :

Twenty tracks of smoky and subdued jazz-tinged electronica and ambient, VoizNoiz mixes those predominant sounds with trip-hop, a bit of minimal reggae and techno, hip-hop and funk. In less than fifty minutes, Michel Banabila and a legion of musicians cram together as much modern urban music into twenty individual tracks, making nothing last much over three minutes in length. The moody ambient jazz of the opening Mono/Metro leads to a stark reggae-based Do Something About It! and then into a mutated funk Sorokin Blues. Voiz IV is filled with vague industrial chugging against a strangely thin guitar and a '70s television show feel. The urban soundscape is all about variety with a common thread, and Banabila and his associates parade proudly through the miasma, as Parade Bizarre so appropriately indicates in it's surreal carnival groaning. The casual stroll through the different faces of a bustling urban setting progresses with a leisurely pace, recording everything with a completely non-judgmental coolness, so the briefly weird Chickensoap can blissfully coexist with the quirky retro-pop of VoizIII and the chilled, otherworldly Where? with complete seamlessness. The urban landscape explored by Banabila and his Rotterdam collective seems a colourful netherworld of quixotic sounds, faces and rhythms, a modern wilderness of music, even somewhat tribal, as Ba-bylon and Azmignie suggest. VoizNoiz is a moody and multifaceted trip through the music of the modern urban world, and as such may not always be appealing, but sure enough to change in short order.

Phosphor.



EXCLAIM : VoizNoiz :

Michel Banabila has been making fractured music for ten years in Rotterdam; combining beats with live instrumentation. There is an Arabic feel to some of the lead voices, whether they are synths played with Eastern scales or the occasional oud solo. This man obviously knows his way around the sampler, too. Banabila uses short sampled bursts for their tonal colour, rather than their content, to construct the bulk of his songs. He also knows how to successfully integrate live instruments into his mix, that is to make them an integral part of his ideas rather than leave them as solo instruments floating on top of dense electronics. You might think at this point that his music is dense and pretentious - it's not. He assembles humorously upbeat, almost poppy structures that seem all the more accessible for the sampled blurts. Even his slower tunes are punctuated by smile-inducing processed vocals. Voiznoiz isn't a beat dominated album, although regular rhythms predominate. It's always a pleasure to come across someone who can use fractured techniques and create accessible music from it. This could be why a company like Pork, known for their beats-and-beyond approach, was interested in releasing it. I wouldn't be sure who to recommend this to, but it's the kind of album that people would stop to listen to if they heard it at random.

David Dacks.



MUTE MAGAZINE : VoizNoiz.

A disjointed melody of cut sounds, broken samples, and odd beats strung together with fishing line and hooks. Michel Banabila creates abstract sound collages of urban living complete with the hustle and bustle of traffic and chattering pedestrians. VoizNoiz makes you feel cramped in that crowded kind of way. "Do Something About It!" and "Adventures of Bob Badoubah" explain it all.

BG.



Dr. Wax Com : VoizNoiz.

My fave actually, Banabila and his "Voiznoiz - urban sound scapes". Michel Banabila comes from Rotterdam (the biggest port in the world), the pluri-cultural town ever in north Europe. His music is a blend of hundreds of influences, beyond Downtempo, it's experimental, jazz! Just fabulous.Pork did a great job, because here you get a genuine artist that drives you in a wonderfull journey in electronic music.



Gonzo Circus : VoizNoiz.

'With VoizNoiz, Banabila seems to have delivered his piece de resistance. With the help of many guests, he produced a thrilling soundtrack.'

Ax.



WAX MAGAZINE : VoizNoiz.

A thoroughly engaging, amusing and charming debut from new Pork signing Michel Banabila. Slightly more random than your usual Pork output, but still retaining the essential ingredients, Banabila strings together 20 soothing skunk funk oddities that delight and bemuse in equal portions. Tender beats, oddball samples, live instrumentation and vocal snippets weave together to make a warming abstract picture, one of those which looks good whichever way you hang it.

SN .



MIXMAG - VoizNoiz.

'I know little of this lot apart from the fact that they have put out a delightfully oddball record. I still haven't got my head round their LP. Isn't it nice when a record needs more than one listen ?'

Mr Osymyso.



µ-zik tip : VoizNoiz.

Wer gerne auf exotischen Pfaden wandelt, all das sammelt, was andere gerne mit Kopfschutteln beiseite legen, sollt ganz schnell hier seine Zelt aufschlagen. Klingt wie eine Mischung aus Mr. µ-zik und TAL, konnte von der Art auch eine Fortsetzung zu Zoolook sein, ist aber das erste musikalische Lebenszeichen von Michel Banabila auf Pork. In diesen 50 Minuten zeigen seine 20 Tracks das Stimmenrauschen von jener Seite, wie wir es ahnlich auch von Laurie Anderson kennen. Banabila nimmt Stimmen, Gerausche, ganze Satze auseinander und fugt sie nur bruchstuckhaft zu einem neuen Klanggebilde zusammen. Klingt einfacher als es ist, denn diese Bruchstucke stellen oft einen wichtigen Teil des Grooves, des Rhythmus dar. Bei Banabila ist die Drumsektion nettes Beiwerk, mehr nicht. Nun scheint er obendrein auch ein recht sonniges Gemut zu haben, denn manchmal kann ich mich nicht einkriegen, weil der Track Geschichten erzahlt, die so schon wieder einzigartig genial sind. Schoner wie ein Comicstreifen und muß man einfach mal gehort haben... Am Stuck genossen betritt man eine total skurrile Welt, wo nichts mehr so ist, wie man es sonst gewohnt ist. Es gibt aber auch Passagen, wo man sich die Haare rauft, weil Michel Banabila sich damit nur sehr kurz abgibt, die aber vom Groove total abgehen. Vielleicht ist es aber das, was die Sucht an diesem Album ausmacht. Ausnahme ist >>Voiz III<<, wo er sich mal langer aufhalt. Aber was heißt hier schon "lang"... Wie dem auch sei, das Album gehort zur Kategorie "ich druck dich".

Ru.




NEURAL on line : VoizNoiz :

Etnica ritmica, suoni delle strade, voci messi a tempo coordinato, e cori disegnati col sampler che si ritagliano un importante spazio audibile nello stile proprietario della band. Pause e percussioni chiare e leggere, legate in un continuum omogeneo, danno il giusto peso agli andirivieni melodici spezzettati da radioline di quarant'anni fa. L'ideale percorso fra le anime che prestano i loro squilli vocali viene accelerato e rallentato, come se si entrasse di straforo in diversi appartamenti privati di una città in momenti diversi di altrettanti giorni.



PITCHFORKMEDIA : Pork's Dub Plates From The Lamp :

... It would be a perfect conclusion to this compilation, had the Pork folks not discovered Banabila and flourished this remarkable disc with "Mono/Metro," a holler-sampling-and-contorting fragment of genius that Moby would stomp Fairfield County, Connecticut into the subsoil for.

Paul Cooper.



BARCODE website : VoizNoiz :

The first solo album from Michel Banabila is an interesting one to say the least. Taking samples from the streets and buildings of Rotterdam and integrating them into his own diverse musical soundscapes he delivers a personal voyage deserving of quite some merit. 'Milos Came By' provides a curiously skilfull corssbreeding of sampled voice snaps and funky trip-hop style beats while the metal beat of 'Voiz III' provides a solid backdrop for the stylised synth tones that effectively lead the listener into a variety of hallucinatory destinations. Elsewhere, 'Streets Of SAM City' provides a bustling, sample-smacking commentary through sound on urban life. Despite having 20 tracks, none lasting much more than three minutes the album curiously manages to remain both cohesive and varied but not consistently enjoyable enough to reach out and really grab you. I am often left wondering exactly where 'Urban Sound Scapes' will find it's audience. For all it's divergent vocal experimentalism it doesn't seem to fit in anywhere, which could be construed as the highest testament you could make to an undoubted highly creative individual like Banabila.




TOXIC FLYER FANZINE : VoizNoiz :

Electronica with that trip hop injection with a world beat of samples and flavors that would probably make a great soundtrack or movie back drop.

BW.



GONZO CIRCUS : 'Cards on the table' / Banabila,Vennik & Bobby (Staalplaat) :

Op 'Cards on the table' gooien drie kaartspelers hun getapete geluidstroeven op tafel. Via een harddisc en het toeval (schudden van het kaartspel) worden alle klanken aan elkaar geplakt. Op negentien minuten passeren achtentwintig tracks de revue ; van fragmenten uit tv-series , over noise tot jungle beats. Door jouw cd-speler vakkundig te programmeren kan je zelf langere tracks of collages maken. Een meer avontuurlijke optie is de random mode. Trouw aan het thema is de cd verpakt in een tafellaken en natuurlijk bevat het pakket ook een speelkaart. Niet alle kaarters zijn even enthousiast over Cards on the table ; toen ik ermee kwam aanzetten op de plaatselijke 'Grote Kippen-en-Konijnenbelotting', werd ik hardhandig aan de deur gezet !

(P.V.)



VITAL Weekly 272 : 'Cards on the table'
( miniCD by Staalplaat ) Banabila,Vennik & Bobby :

Whatever can be shuffled, will be shuffled. That must be the philosophy behind this 3" CD entitled "Cards on the table". For the creation of this rather bizarre conceptual work, the trio uses a deck of playing cards to decide when and how the sampled contributions will be combined. The entire work is based on samples of a wide range of styles including jazz, old avantgarde classic, musique concrete, kitsch, dot matrix printer-symphonies and ethno-electronics just to name a few of the expressions that awaits the listener. The overall surface has an exciting film noir-atmosphere based on slow groovy jazz melted into the shuffled sample-inferno. Divided into 28 tracks, the 18 minutes long work is fragmented into small pieces. Unnecessary to say: Random play for optimum shuffle!
(NMP)



FRET : michel banabila, hannes vennik en bobby -
'Cards On The Table' (mini-CD / Staalplaat STCD 153) :

Vorig jaar kreeg het album Voiznoiz van Michel Banabila een internationale re-release. De vakkundige en minutieuze electronische composities gebaseerd op samples opgenomen in het kosmopolitische Rotterdam vormen een groot contrast met de schetsmatige verzameling ritmes en geluiden op deze Staalplaat-uitgave die toetsenist/producer Banabila maakte samen met Hannes Vennik en een zekere Bobby. Stoffig klinkende loops aangevuld met snippers muziek uit allerhande genres, filmstemmen en ruizige noise zijn opgeknipt in 28 fragmenten die volgens het hoesje het beste tot hun recht komen in shuffle-play. Zelfs zonder shuffle heeft deze experimentele muziek iets stuurloos. In tegenstelling tot Voiznoiz ontgaat de achterliggende gedachte van Cards On The Table me enigszins, maar de onrust en het onvoorspelbare houden wel de volle 18+ minuten de aandacht vast. GV.



MUSIC AND MEDIA : ARHIL , with Bahia El Idrissi :

"One of the most succesfull cultural collisions for some considerable time"



LEGENDSMAGAZINE : VoizNoiz :

From Rotterdam, Holland comes a very unusual album from Michel Banabila, with the assistance of an 8-person musical collective. What Banabila has done here is take samples of street sounds from Rotterdam and Sana'a, Yemen, and make sonic collages of them, Art of Noise style. This is one of the most stylistically eclectic albums this reviewer has seen recently, with strong jazz and trip hop elements. Here's a look at the tracks: 'Mono/metro' - Starts out very low key, cool jazz with a slow beat. Banabila uses vocal samples as his instruments. This track reminds me of the Art of Noise and, to a lesser degree, Yello. Interspersed with the voices are a piano, organ, and some random electronic sounds. 'Do something about it!' - This one is definitely more like Yello, with a funkier beat and lots of toms. 'Sorokin blues' - This is, as it says, a blues track, albeit a rather odd and disjointed one. Elements here resonate of Tom Waits and Primus. 'Voiz IV' - Here's a more upbeat, chunky track with something of an open road vibe. The later part of the track has an amusingly sprung rhythm that is tough to follow for a bit, but it resolves back into the original theme. Some guitars here. 'Parade Bizarre' - This one's a clunking, odd-keyed march, with elements reminding this reviewer of zydeco. 'Milos came by' - It's a trip hop track with sitar and a funky breakbeat, complete with scratching and electro elements. There's even a bit of Morrocan singing here. 'Chickensoap' - This oddly angular track trudges along with chicken and bubble popping noises. 'Voiz III'- More angular weirdness again, with a syncopated beat. This one's a bit smoother than the other Voiz. String sounds are interspersed here and there. 'Where?' - This is a very slow, minimalist track, rather soothing in a quietly plunking way. It's reminiscent of some traditional Japanese music. 'Urban scapes' - This one has a very measured beat, the voices being more prominent here than in most of the other tracks. Urban scapes rather reminds me of some of the German expressionist film soundtracks I've heard. 'Streets of SAM City' - An extremely fast, nonstandard beat drives this one; there are overtones here of anime soundtracks or the sort of music one finds in conjunction with time lapse films of city streets. There's also a definite film noir vibe here. 'Adventures of Bob Badoubah' - Another jazzy one, the sort of thing one would expect to be played in a tiki lounge. There's also a tinge of spy-movie soundtrack here as well. 'Hosanna' - This track is a waltz with definite Middle East vibes. The vox in here are rather quiet, and almost, but not quite, overshadowed by the instruments. 'Da boubelli' - This one resonates with urban cool jazz. The track is rather slow and languid, almost liquid in places. 'Suma mix' - Starting out with a hollow, warm, and almost subterranean vibe, it winds up with a bit of virtual Eurodisco. 'Ba-bylon' - This one's a humming babble of voices, rising and falling. 'Azmignie' - Here's a track that sounds in turns like religious chanting, gargling, and vocoded gurgles. The backing music is a syncopated march tempo. 'Traffic' - This is a sonic montage arranged to simulate the sounds of street traffic. 'New circles' - Tribal drumming, orchestral jazz passages, fuzz electronics and resonant voice samples make this measured-pace track hum with activity. 'Wonderful mistakes' - Here's a pulsing, fluttering, mostly electronic track that has the feel of slowly turning stations on a radio dial. This is definitely one of the most interesting albums I've heard in quite a while, and has a lot of crossover potential as the tracks here are not just jumbles of random sound, but are quite listenable as standalone tracks rather than just curiosities. Heck, most of them are danceable as well. In all senses, this is a good showing from Tone Casualties. If you're looking for something a little different, this is an excellent piece of work and worth a listen.

Wilde


ALTERNATIVE PRESS : VoizNoiz 2

This found-sound amalgam of jazzy trip-hop and artful ambience is a genuine sum of all its parts, as VoizNoiz 2 picks up almost exactly where Michel Banabila's first VoizNoiz album left off. With a David Lynch-meets-Talking Heads-meets- Art of Noise sensibility, Banabila's quirky art-funk is rife with humor and drama supported by an under-current of street sounds and compelling melodies. Recording this disc in his home studio in Rotterdam, Banabila gets assistance from Hannes Vennik and Bobby (cohorts from 2000's Cards on the Table concept album), as well as other Dutch musicians. Heaping electronica upon exotica upon jazz upon techno upon dream-blurred polka, Banabila is creating some of the most satisfyingly unclassifiable music today.

Mark Burbey



INK 19 : VoizNoiz 2

Considering you can give a whole group of people a fancy recording studio, tons of personal attention and pampering and they create audible crap, artists such as Banabila are all the more wonderful. His sophomore release in the Urban Sound Scapes series, Banabila recorded VoizNoiz 2 completely in his home studio. Mainly, sounds are used to create "words" of sound that speak in the language in which we hear. There is a world flavor, a little "trip-hop" label floating around, and one visionary artist behind every moving track. Creepy, loungy, jazzy, sexy, mysterious, fun, and artsy, this is for anyone who's bored with their current musical interests. This album makes you open so many musical doors. A few standout tracks: "Heavy Gravity," the bouncy, tribal "U Beat," sporadic "Speak," and "To The Angels." Learn a new language with Banabila, the language of sound.

Vanessa Bormann



GONZO CIRCUS : VoizNoiz 2 + Spherics

De Nederlander Michel Banabila levert met deze releases alweer twee knappe langspelers af. 'Spherics' herbergt zeven hypnotiserende tracks met een hoog laidbackgehalte ; goed gedoseerde ritmes worden opgesmukt met zinderende ambientklanken en warme bassen. Hoewel de nummers op het eerste gehoor vrij repetitief zijn, is er veel variatie. Deze verkrijgt Banabila door de nummers op verschillende niveaus te evolueren. Qua sfeer balanceert 'Spherics' tussen wereldmuziek en wereldambient, een samenspel van warme analoge klanken en digitaal geknutsel. Elk nummer wordt gekenmerkt door een warme gloed en het resultaat kan zich meten met het betere werk van Brian Eno.

Met 'VoizNoiz 2' begeeft Banabila zich dan weer meer richting wereldmuziek, maar dan wel met overvloedig gebruik van moderne electronica. De klankenbank die hij daarbij gebruikt lijkt onuitputtelijk. De muziek is speels en grappig en de talloze samples zorgen voor een enorme varieteit. De unieke muziek is nog het beste te vergelijken met de gekte die 'tekenfilmmuziek' vaak kenmerkt, misschien iets minder abrupt maar toch sterk verassend. VoizNoiz 2 is Banabila's eigen interpretatie van wereldmuziek en scoort qua orginaliteit erg hoog.

AC



EARPOLLUTION : VoizNoiz 2

Michel Banabila has an ear for sound and a pulse which runs through his fingers. Taking a nearly limitless number of samples, he finds a common pulse that they gravitate towards, and produces groovy - nearly trip-hop style - songs. There are no voices other than the stolen ghosts which become halting, tripping verse-chorus-verse arrangements under his skillful manipulation. "Voiz IX" is a wheezing street orchestra, a tiny marching band made up of two kids banging on trash cans, one over the hill tuba (worked over by a much younger player with a decent set of lungs), a couple of single-stringed guitars, a kid with an old radio sporting exposed wiring, and a drum major with a three-dollar megaphone. Banabila reworks all these elements (and the echoes which their street performance leave rattling down the long alleys) into something else, something a little less than a recognizable tune and more into a musique concrete abstraction. At the other end of the spectrum is the following track, "Speak," which hums along at 144 bpm, hammering and jabbering beneath a cut-up vocal track that speaks in starts and stutters. Like all good pastiches, you find comfort in the recognizable elements and thrill in their unexpected juxtaposition. Banabila's work on VoizNoiz II is a soundtrack to the urban chaos which is the overwhelming reality of city living.

Mark Teppo



ALL MUSIC GUIDE : VoizNoiz 2

The second volume in Banabila's series of Urban Soundscapes is much like the first, a kaleidoscopically funky collage of found sound, aural experimentation, trip-hop beats, and promiscuous sampling. As on his first effort, a willfully bizarre sonic design sense is constantly counterbalanced by a thoroughly populist approach to the groove ‹ there is nothing on this disc listeners won't be proud to dance to and nothing that won't catch them by surprise if they listen hard enough. A few examples: the creaking door, splashing water, and severely altered voices on "Voiz VIII" that rub sensuously up against metallic guitars and a thick, slow groove ; the lurching, Tom Waits-ish "One for the Road," with its turntable-scratching and locomotive sample; and the slow-building "Dinoh Dinoh," which starts off with layers of deeply tweaked voice samples and slides into an irresistible mid-tempo breakbeat with horn section and Hammond organ. The avant-garde is at its best when it's funky, and funk is at its best when it's avant-garde.

Rick Anderson.



Muziekkrant OOR : VoizNoiz 2

...lekker funky grooves, trippy beats en een Residents-achtige invulling van het 'zangmateriaal'. Banabila zoekt, zoals 't hem betaamt, de diepte op. Dat maakt deze plaat in aanvang wat abstract. Saneer hem na 1 luisterbeurt daarom niet direct weg. Hij kan je namelijk paars van opwinding laten zien.

Roger Teeling



ALOHA : Spherics

Ambient is omgevingsmuziek, waar je idealiter ook geboeid naar moet kunnen luisteren. Dat klinkt misschien makkelijker dan het is. Het gevaar van dwalingen is groot. Muzak, new age, en avant-garde liggen voortdurend op de loer, en ook de verlokkingen van relaxte danshoekjes als lounge en nu-jazz zijn menig ambientmaker te machtig. Gelukkig is er 'rots in de branding' Michel Banabila, Rotterdams eigen Brian Eno. Op Spherics verlaat hij de wereldroute van de laatste jaren en keert hij terug naar de basis, waar hij behendig tussen alle valkuilen door laveert tijdens een zevental deinende soundscapes die de luisteraar midden in het nachtelijk havengebied droppen. Golvende loops en klotsende beats creeren in eindeloze cadans een filmische spanning, verhoogd door een niet aflatende stroom van geritsel,geprutsel,gekraak en geknetter, geluiden die langzaam aan de overhand krijgen zonder in aantal toe te nemen. Totdat nog slechts de eigen ademhaling rest en zelfs je neusharen als antennes overeind staan.

Swie Tio



BARCODE ONLINE MAGAZINE : VoizNoiz 2

'VoizNoiz II' is Michel Banabila's second CD in his 'Urban Sound Scapes' series. His previous release was a wholly more ambient affair, taking samples from the streets and buildings of Rotterdam and integrating them into his own diverse musical soundscapes. This time around Banabila delivers a more trippy experimental sound, based on spliced, looped vocal samples. Throughout the mass of samples and hi-tech noise particles, we find some decent laid back ambient-electro, the upbeat 'Speak' is a fast paced, beat driven track, with ethereal undertones, whilst 'The Birth Of An Alien' provides some fascinating alienesque exotica. The jazzy, 'Dinoh Dinoh' changes the albums route dramatically, with it's sophisticated urban feel acting as a catalyst toward delivering the realisation that Banabila is really quite a talent. This highly experimental and creative cross breed of styles and soundscapes, all under the electronica umbrella, is a unique piece of work, with Banabila ensuring that the listener never quite knows what is about to come next. Occasionally it appears that Banabila is wholly improvising with his machines, therefore occasionally the album loses it's thread and becomes rather broken and fragmented. It also lacks melody at times, but overall, Banabila just about manages to pull it all together to create something with more than a little substance.



ELECTROAGE : VoizNoiz 2

Rotterdam-based Banabila returns with another audio journal of big-city excursions. VoizNoiz II doesn¹t differ all that much from it¹s predecessor, in that the music is a winding assembly of cut-up samples, breakbeats and downtempo avante-garde jazz rhythms, touched by hip-hop and myriad urban music styles. Banabila and his collective of musicians are incredibly adept at re-creating these musical forms, and at assembling the pieces into a fluid and groove-laden whole. Voiz VIII is particularly good, sounding a lot like Morphine with a low-key after-hours lounge feel. One For The Road is excellent for the staggering and blurred rhythms and samples, sounding something like The Residents trying to impersonate a jazz trio. Moving in somewhat different territory, To The Angels was written for a production of "Dante's Divina Commedia", and as such adopts a spacey choral atmosphere, though retains a chilled percussion and bass arrangement. One can envision Virgil leading Dante not through Hell, but the underside of the city. Likewise theatrical is Voiz IX, carrying a slightly vaudeville character with the bouncy sound effects and stumbling percussion. VoizNoiz II is, if anything, more focussed and compressed than the first installment, and affects greater discretion in what pieces are used, and which are not, resulting in a tighter album. With a world of music to explore, it¹s pretty certain that Banabila will continue to play tour-guide and provide more audio reports of city life.

Phosphor.



THE ELECTRONIC ART NETWORK : VoizNoiz 2.

Irgendwie hort man es immer schnell heraus, wenn jemand aus einer anderen generation elektronischer musiker stammt als die meisten der heute populairen producer, so auch bei "Banabila" und dessen neuem album "VoizNoiz 2". Seit 1983 veroffentlicht der mann schon platten, seine klangasthetische sozialisierung liegt daher wahrscheinlich auch eher in den 70'ern und 80'ern. Auffallig wird dies gar nicht mal am eigentlich modernen konzept der cd; namlich mit stimmen, gerauschen und trippelnden beats eine groovige soundcollage zu kreiren, sondern wohl eher an der auswahl der sounds. Hier finden manche synthie und drum-sounds verwendung die vielleicht nicht gerade tabu sind, in der heutigen elektronikszene zumindest aber nicht mehr zeitgemaß wirken. Musikalisch interessant, soundtechnisch etwas verstaubt, erinnern "Banabila's" tracks eher an musique concrete und ambient, denn an elektronika und trip hop, was auch gleich die mogliche fangemeinde dieser cd deutlich macht.

Slacker.



LOLLIPOP MAGAZINE , Issue #55 : VoizNoiz :

One interesting thing about the ever-changing world of electronica is that the need for hooks and schtick is omnipresent. Case in point is Banabila, who's decided to take a page from Byrne/Eno - 'My Life In the Bush of Ghosts' album and use only "found" vocal samples from around Rotterdam and Yemen. He then tweaks and inserts them into a blend of trip-hop and ambient music. Very pretty, and very human. One of the best stoner albums to come along in years.

Lex Marburger



PLATOMANIA 155 : Spherics :

Michel Banabila is in eerdere recensies in de Platomania wel eens 'de Nederlandse Brian Eno' genoemd. Inmiddels zou die vergelijking Banabila wat tekort doen, gezien zijn veelzijdige projecten met Chi (ambientgroove) , Saka en East Meets West (sfeervolle ethno-ambient) , Byzantium (citygrooves) , naast zijn wat obscuurdere solo-projecten. Het project Spherics bied precies wat de naam doet vermoeden : muziek als een sfeervolle soundtrack. Het lijkt nog het meest op de muziek van Chi , maar dan meer hedendaags : de invloed van Pole is duidelijk herkenbaar !

PvC



POPUNIE SPEAKER : Spherics

Met dit nieuwe album betreedt de Rotterdamse geluidskunstenaar Banabila een pad waarop Duitse Krautrockers en illustere acts als Brian Eno, Cabaret Voltaire, Coil, Pete Namlook en Autechre hem voorgingen. Sommigen verdwaalden hier zelfs, maar dit terzijde. In vergelijking met zijn VoizNoiz albums heeft Banabila op Spherics de etnische invloeden laten vallen en zijn het vooral de melodieen en drumpatronen die opvallen. Subtiele beats bepalen het langzame tempo en hypnotiserende geluidslagen van gemanipuleerde stem, gitaar, viool en percussie worden op elkaar gestapeld. Wonderlijk is dat Banabila erin slaagt deze electronische grotestadsmuziek organisch te laten klinken en niet vervalt in de zoveelste, vaak nietszeggende, geluidsbrij. Als geen ander beheerst Banabila op dit album de kunst van het weglaten. De muziek wordt echter nergens leeg, kaal of anoniem maar bevat doorlopend een zekere spanning zonder langdradig of vermoeiend te worden. Deze constante strijd tussen spanning en luchtigheid onderscheidt dit album in positieve zin van vele anderen. Het resulteert in een album vol elektronische-muziek-van-nu, dat niets te maken heeft met gestresste 30ers en witte bankstellen of een Krautrock-revival, maar alles met klankrijkdom en verbeelding. De titel Spherics had niet beter gekozen kunnen worden en opnieuw heeft Banabila een klein meesterwerkje afgeleverd.

Tom vd Vat



DIGITAL ARTIFACT ORG : VoizNoiz :

Tone Casualties is a company dedicated to "unconventional sound adventures and daring endeavors in new electronic music." VoizNoiz-Urban Sound Scapes supports this claim. Twenty wonderful tracks with a modern feel and surprisingly organic feel. The first half of the CD made me feel like I was in one of those old 50's beatnik surrealist movies that usually didn't have soundtracks. The flowing narrative, workings of Banabilla make for a great score to such silent surrealist flicks. It's also very danceable. Not to say you'd expect to find this in a dance club but dance in the performance arts meaning pairs nicely to the composition. The second half slowly started more and more like the present until it seemed to be a musical commentary on life in the urban setting. This release is quite refreshing not only because of its mature, precise stylings and fine production value but also because of its extremelyexpressive feel. A wonderful and most recommended listen .

Kae



UTRECHTS NIEUWSBLAD : Spherics

Alleen al de beats uit het openingsnummer A strong sence of Urgency , maken dat Spherics , (Boudisque Recordings) in eerste instantie meer als een popplaat dan als een avantgarde-album klinkt. Rotterdammer Banabila, die op eerdere albums - zoals het ook in Engeland en Amerika succesvolle VoizNoiz, - graag met allerhande exotische samples strooide, pakt de zaken hier strakker aan dan in het verleden. Dat is in eerste instantie een beetje jammer, want daardoor klinkt Spherics , het eerste kwartier als een techno-danceplaat, terwijl pas daarna de aap uit de mouw komt middels steeds subtielere en breekbaarder wordende muziek waarin ieder tikje en flardje ruis een eigen plaats heeft. Het elf minuten durende slotstuk Primitive Lab , eindigt dan ook in het ultieme ambient-geluid: stilte. Een album dat je op het verkeerde been zet..

Peter Bruyn



AMAZON CUSTOMER REVIEWS : VoizNoiz :

Urban psyco-topography by bootthesystm :

A daring yet extreemly eloquent blend of sounds that really does justice to the title 'urban sound scapes'. You don't hear music like this very often - combining innovative timberal applications with a smooth aesthetic unification. If you listen closely enough you might go stark-raving mad in the most beatiful possible way. I'd recommend this textural masterpeice to any open-minded music connoisseur.

Genius ! by a music fan from Rochester, NY USA :

This album is an absolute pleasure to listen to. VoizNoiz has got to be some of the most impressive downtempo I've ever had the pleasure to listen to. Taking samples from various voices recorded at random places, Banabila stretches, morphs and distorts them into wonderful samples and textures. Add some great bass lines and cymbals, and you've got the formula. I would not be surprised at all if Banabila ends up at Ninja Tune someday. If you like Clifford Gilberto, Cinematic Orchestra, Scruff or any other amazing Ninja Tuners, stop reading this and hit the 1-Click Purchase button!!



SINGLES ONLY : Cards on the table

Each of the three contributors (DJs, architects, poets, musicians - not necessarily exclusively) to the Cards On The Table EP brough along sound sources to their studio sessions - the results were cut and pasted on a hard disc, and now presented as a nicely-packaged CD. A word on the presentation, which is pleasingly related to the title - the inner jewel case is cut from a table cloth, with a playing card enclosed, while, as with Staalplaat's Material series, the artist details, barcode etc. are printed on the case itself. There's a handy icon showing a finger pressing a shuffle button too, so that and the instructions on the case point to the preferred method of listening. The results are pleasingly scattershot, as thuds of various sorts collide with avant scrape and digital glitchery; wafts of identifiable sound mix with the attenuated ooze of hard-disc twists, wheezing sound sources merge with what might be voices, and the overall effect is half-stimulating, half mushed-up wallpaper (or tablecloth) music. Chunky fragments of drum rhythms make for disjointed non-grooves, but not for long as the next switchback is as likely to result in some plundered noise or stuttering/gurgling environmental sounds overlaid with clicks and pops. Cards On The Table makes for a disorienting listen, proposing the sound of random acts of passing aetherial voices and music as a form of meta-Jazz perhaps.

Antron S. Meister



VITAL WEEKLY - 300 : Spherics

A new solo cd by Michel Banabila. Since his first solo album 'Marilli' from 1983 Banabila settled himself as a musician with a clear mission. In general all his projects and all the groups he participated in have everything to do with electronic ambient music with or without influences of world music, with or without a groove. 'Spherics' is no exception to this. The cd contains seven tracks with hypnotising rhytms and warm layers of ambient sounds and manipulated voices. Not many explicit influences of world music this time. Three other musicians are involved in this one : Piet Lichtveld (guitar), Jorien Muste (Violin) and Bobby (cymbal-drone). Most tracks are built up around a beat or repetitive structure that gives the music a sense of direction. There is so many electronic music around that moves from nowhere to nowhere and where it is impossible to find any sense of 'necessity' in it. Crackling and rustling sounds are always on the background as if you are listening to a bad vinyl pressing of the record. This (unintential?) debut to vinyl prevents the music from sounding very clean. Clean and unpersonal his music never is. On the contrary, his music sounds very organic. It is made with care. He has the capacity of painting with the colors of sound without using to many of them. Yes, I admit I have have always been a fan of his music. From this perspective I have to say that this cd did not contain completely unexpected moves. It's just another good album of mister Banabila

(DM).



Muziekkrant OOR : Spherics

Michel Banabila kennen we van zijn werkzaamheden met East Meets West en Bahia El Idrissi. Maar voordat hij met global beats aan de slag ging, produceerde hij enkele electronica-plaatjes, die je als ambient zou kunnen bestempelen. Dat genre pikt hij met Spherics weer op. Vakkundig maar smoelloos. Het openingsnummer had bijvoorbeeld zo op Re-entry van Techno Animal kunnen staan. En ook het overige materiaal valt elders onder te brengen: On Land van Brian Eno ; Will You Speak This Word van Dome, Patashnik van Biosphere ; Amber van Autechre. Probleem is dat het dan wel de zwakste tracks zouden zijn geweest. Want hoe veelbelovend Banabila iedere maal ook aanvangt, halverwege raakt de rek steevast uit de spanningsboog. Ten goede? Ten kwade ? Wie zal het zeggen. Bij ambient is zoiets altijd erg persoonlijk. Dus wie genoemde platen met veel plezier in huis heeft, moest Spherics maar eens gaan beluisteren.

Roger Teeling



SILICON SPIN : VoizNoiz :

Pork 073 is 20 tracks of crosscultural Michel Banabila sample construction. Passing voices captured in Rotterdam and Yemen are snipped up and tossed around, tiled groovily together over live-percussion and even an oud-sample. A host of Dutch musicians assist Banabila in this project, singer Ali Idrissi among them. The result is a beautiful constellation of modal arabic lines and colorings, both vocal and instrumental, in Banabila's cosmopolitan city soundsetting. The tenor is suave throughout ã we¼re taking a mixed look at the contemporary Dutch and Arab worlds, after all ã but Banabila explores diverse beats and beat-abstractions with the same multilingual facility that pervades the voicenet textures throughout. And from this, a large number of hypnotic, jazzy aural sidestreets result. VoizNoiz is both carefully constructed and accessible. maybe this is what happens when the promise of postmodern collage holds up.

Trevor Baca



L'AME ELECTRIQUE : VoizNoiz :

Un regard inquiet et interrogatif se pose sur vous à l'ouverture du boîtier cristal qui renferme cette perle. La première plage, faite de craquements et d'un rythme "brush hit" que l'on admettraient volontiers issus d'un disque jazz des années 50 (78 tours de préférences). Une voix vocodée et discrète vient se glisser sur cet univers qui sent bon le St Germain, nous signifiant bien à propos qu'il s'agit d'un album appartenant à notre nouveau siècle digital. VoizNoiz est bien cela, un disque qui regarde vers l'avant, mêlant avec audace, humour et précision, mille et unes sonorités issues des quatre coins du monde sans que ça ne ressemble jamais (et heureusement) à de la World-Music (atchoum!) ou à du Deep Forest ( re-atchoum ! ). C'est étrange, exotique mais aussi urbain et contemporain. Notons que Michel Banabila n'est pas seul aux commandes de ce très bon disque-projet. On peut même dire que ça fait du monde. 8 membres du collectif Néerlandais Voiznoiz (dont le Flying Dutchman dont nous reparlerons ici) l'accompagnent dans le rassemblement de samples ou pour ajouter basse, rythmeŠ qui font de cet album quelque chose de complexe, précieux et jouissif. Notons aussi le très bel Artwork de ce CD.

J.C.



PLASTICS : Spherics

Dutch Michel Banabila has been active in the music business since the early eighties, both solo as well as co-operating with Genetic Factor and Chi, a band whose lovely 'The original recordings' was re-released only months ago. He contributed to some of the finest works in ambient that The Netherlands has produced ever ! After some experiments with world-music, he returns with a new ambient-work, called 'Spherics'. The bio names it a virtual co-operation of Brian Eno and, for instance, Pole as in 'Clicks & Cuts'. Okay......fact is, that with Spherics , of which some tracks are being used as the soundtrack for an open-air theatre production called 'Dante, la divina commedia', Banabila has produced an album that all electronica-loving Dutchmen can be proud of !

(Per)



SOFT SECRETS : Spherics

Michel Banabila is een in Rotterdam woonachtige en al sinds begin jaren tachtig werkzame producer, die vooral in de ambient en wereldmuziek zijn geluid heeft laten gelden. Echt bekend is hij daar niet mee geworden, maar het oplettende luisteraartje koopt ongehoord de platen waarop zijn naam voorkomt. Banabila staat immers garant voor kwaliteit, en dat is met deze uitermate sferische plaat wederom het geval. Het uit sampler / edits, gitaar, viool en bekken-drones opgetrokken totaalgeluid glijdt zacht en bedwelmend het derde oor in, om subsonisch ergens een hersenkwabje zodanig te bewerken, dat elke notie van tijd of ruimte vervaagt in een warm bad / moeras van etherische klanken. Top-ambient die alle tijd neemt om door middel van de laagste en langzaamste regionen de hogere sferen te laten weerklinken. De bas in het 1e nummer waarschuwt al: dit gaat heeel diep ..

Arjan van Sorge



LE FANTASTIQUE : VoizNoiz 2

Second album solo de l'architecte sonore Michel Banabila en provenance du label Californien dont nous ne cessons de vanter les talents de découvreurs tant nous voguons, dans leur catalogue, de surprises en surprises (récemment, le dernier Flying Dutchman, Kuroï MoriŠ) Appelé tout simplement Voiz Noiz 2, Banabila annonce donc d'emblée la couleur et la voie qu'il compte suivre: celle de la continuité par rapport à un Voiz Noiz tout en inventivité sonore, l'idée essentielle résidant dans le sampling de voix enregistrées au hasard des rues, des gares et des bâtiments de Rotterdam (en Hollande) et de Sana'a (Yemen). Loin du travail bruitiste auquel on pouvait s'attendre avec une telle annonce et le nom même du concept, Michel Banabila propose des mélodies étranges mais terriblement envoûtantes faisant d'une voix d'enfant une note de jazz posée dans un univers drum'n bass. Tout simplement un excellent album d'ambient expérimentale sorti sur un excellent label.

J.C.


NRC - VoizNoiz 3

Het moest er een keer van komen en nu is het dan zover; Eric Vloeimans waagt zich op het pad van de Nu-jazz. Nederlands beste jazztrompettist volgt daarmee in de voetsporen van collega's Cong Vu, Nils Petter Molvaer en Eric Truffaz. En in dat internationale veld kan Vloeimans moeiteloos meekomen. Dat is grotendeels zijn eigen verdienste ; zijn bekende fluwelen toon kietelt de trommelvliezen. Vloeimans gebruikt veel minder effectpedalen dan Vu en heeft een gevarieerdere toon dan Molvaer, waardoor de elf nummers op VoizNoiz 3 een eerlijke en pure uitstraling houden. De blazer heeft het ook wel bijzonder getroffen met zijn partners in dit project. Samplekunstenaar Michel Banabila blinkt uit in het compileren van geluidsdecors die een duidelijke sfeer ademen zonder opdringerig te worden. Stadsgeluiden, ondefinieerbare radiostatische kraakjes, gespreksflarden, gebubbel en geratel vormen de ingredienten voor een stijlvol, bijna filmisch klankuniversum. Een volwaardige band met drummer, gitarist, turntablist en rietblazer houdt de cd ritmisch in het juiste spoor. Het eindresultaat is een verzameling sfeertekeningen die zich ongehaast ontvouwen en zich behaagelijk tot in de verste hoeken van het vertrek nestelen. Dit is loungemuziek van hoog niveau.

Edo Dijksterhuis



Muziekrant OOR : VoizNoiz 3

Michel Banabila uit Rotterdam is al jaren en jaren met ambient-achtig moois in de weer. Eric Vloeimans, trompettist uit datzelfde Rotterdam, geniet onderhand bijna wereldfaam in jazzkringen met zijn fraaie talent. Omdat trompettisten doorgaans voorop schijnen te lopen in crossovers van jazz naar wereldmuziek en electronica (denk Miles Davis,Don Cherry,Jon Hassel,Nils Petter Molvaer, Eric Truffaz), was het een kwestie van tijd eer Vloeimans die kant op zou stuiteren. In de persoon Banabila, die er het derde deel van zijn VoizNoiz-serie voor inruimde, trof hij de ideale partner. Vloeimans rekt zijn prachtige, melodisch rijke spel uit over de altijd boeiende sample-collages van Banabila, die een zekere ritmische component bovendien noiit uit de weg gaat, zonder dat beide partners ooit op de dansvloer terecht komen. Als de boel een enkele keer ('Damned') zelfs ouderwets en uitgesproken jazzy klinkt, is er sprake van een forse knipoog. Vloeimans en Banabila zetten hier spannende dingen neer, vol klamme verbeelding en bevrijdende openheid.

Jacob Haagsma.



JAZZ NU / BD / DE STEM : VoizNoiz 3

Soms word je gewoon aangenaam verrast, soms ook maakt muziek je met een mokerslag wakker. VoizNoiz 3, het derde album van geluidstovenaar Michel Banabila speelt interessante spelletjes met je zintuigen. Eerst komt het geruisloos als achtergrondmuziek voorbij maar daarna grijpt het je hardhandig bij de keel. Na de toch twee eerdere opvallende delen (VoizNoiz 1 en 2) gaat de in Rotterdam woonachtige Banabila samen met Nederlands beroemdste jazztrompettist Eric Vloeimans hand in hand een bruggetje over en betreedt een muzikaal landschap waar beiden nooit eerder waren geweest. Dat heeft alles te maken met de onorthodoxe aanpak van Banabila en het onwaarschijnlijke improvisatietalent van Vloeimans. Banabila's intrigerende spelletjes van samples vol stadsgeluiden en menselijke stemmen maar ook door mensenhanden ingespeelde partijen inspireerde de trompettist tot een aantal werkelijk adembenemend mooie solo's die hier fragmentarisch maar daardoor o zo spannend aan je voorbij trekken. Urban Jazz Scapes, de subtitel van deze cd, dekt dan ook maar half de lading. Je krijgt de neiging om dit werkstuk te categoriseren in de dance- en lounge-hoek maar daardoor doe je de autonome kwaliteit van VoizNoiz 3 danig tekort. Dit is het resultaat van een natuurlijke zoektocht van twee totaal verschillende muzikanten. Een zoektocht die nog maar net is begonnen maar nu al volledig tot de verbazing spreekt. (J J -Tracks/Challenge)

Jean-Paul Heck



GROOVES MAGAZINE : Spherics

From what I've seen on this label run by Hungarian Gabor Csupo, the roster tends to have a dark / industrial and machine-like throbbing-electronic pulsations. Banabila, led by composer Michel Banabila, follows in that same darkness-tinged post-rock-mindset with a release reminiscent of dimension-bending projects like Legendary Pink Dots, System 7, and Ozric Tentacles. It's an all-instrumental affair where layers of synths play a major part in carrying the trance-y pulse forward almost as much as the rhythms played behind them (sometimes live, others programmed). Moving slowly in a dense, Jovian atmosphere, some tracks bridge the gap into dub and others make use of record-popping glitches. Imagine Pole crossed with the Middle Eastern percussion of Muslimgauze and then flipped into more of an ambient, meditative zone. If there's more and more of this type of chillout music floating around, then at least Banabila does it well.

Manny Theiner



ELECTROAGE MUSIC : Spherics (Electroage's favourite - march 2002)

Michel Banabila is proving to be quite prolific, with his third album in less than 3 years; 'Spherics' follows the critically-acclaimed 'VoizNoiz 1 and II - Urban Soundscapes' releases. This time out, he leaves the avant-jazz and world-beat electronica behind for a rather ambient session, exploring the spatial qualities of sound. Utilising turn-tables, samplers, guitar, violin and drones, Spherics is a captivating album. 'A Strong Sense Of Urgency' sets things in motion with a repetitive reverberation effect, filled out by skittering drums, tolling drones and oscillating howls and scintillating electronic cries. The result is a trance-inducing epic, drawing the listener into a metallic sphere of noise and ambience before gradually fading out via gradual slowing-down into the pseudo-jazz funk of 'Tic Tac'. Again taking this slowly, the track unfolds with exotic atmospherics and lush drones resulting in a sublime trance-induction. Banabila takes his time on Spherics, letting each track slowly open and move through it's paces to a logical conclusion, with no rush or urgency. It¹s almost as though Banabila is guiding the music, letting it explore on it's own, rather than being the creator of the music. As such, each track is in excess of six minutes, often running over the eleven-minute mark. 'Suma 3 ­ White Mix' is a gorgeous ambient piece; quiet cymbal brushes keep time underneath an exhilaratingly airy and slow-moving construct of sound, which explores it's space with cautious movements, while slight flute and chilled jazz-like vocal samples join the cymbal brushes. It's counter part, 'Suma 4 ­ Blue Mix', is a coolly minimal piece with soundtrack-like textures and subtle hollow percussion, slight piano chords and wind instruments adding to the expansive sense of space and atmosphere with wonderous results. 'Science Freak' takes an orchestral approach, with strings playing aside repeating pulses and drones, and 'Worm-Jazz' adopts a dark jazz texture with rattling drums and crooning trumpets below the surface. Indeed, the track worms it's way slowly around the rhythms and sounds, like a great space-faring organism. And lastly, 'Primitve Lab' closes the album with great quietude; drones, languidly percolating percussion and starkly minimal electronic details swirl together with as much randomness as careful control. Spherics is perfectly titled, as each track moves within a great cavern of space, curving and spiraling with exploratory torpidity. What Banabila has created here is truly gorgeous and a great achievement in the study of sound structures. It's also compelling and engaging to a great degree, taking the listener into a new world of spaces and sounds. Spherics could very well be one of the best albums of 2002.

Phosphor .



ALTERNATIVE PRESS MAGAZINE : Spherics

Though quite unlike Michel Banabila's two VoizNoiz albums, Spherics is just as excellent and even more compelling. As the title suggests, the music is distinctly atmospheric, but it's far from ambient. The title of the opening track "A Strong Sense of Urgency," succinctly describes the entire album's mood. Distinctly cinematic and frequently unnerving, each of the seven tracks is gripped with a noirish sense of isolation and the chill of a lingering menace. The music is marked by the same trip-hop textures and jazzy European electronics that distinguished Banabila's previous work, but the result is stunningly different, genuinely haunting and nothing short of hypnotic.

Mark Burbey



FREQ.ORG : Spherics

Blessed with a stern bass presence, Spherics rumbles awake in Dub style, clicks and whips up post-Industrial glitches while spinning a web of atmospherics around the whole caboodle with steadfast dedication to the details of drum sounds and low end pressure. Opening number "A Strong Sense of Urgency" is well named, chilled with clattery skunk breakbeat paranoia and a looming rhythm which propels the listener into unwitting edginess, and matter proceed in similar style from there. Despite the rhyhmic frigidity of some of Michel Banabila's programming and sequencing, there is an organic quality to the arrangements on Spherics. These can be found in the hooting owl and virtual passing car horn on "Tic Tac" or the rainfall electronics of "Worm-jazz", where brushed cymbals contribute to an expectant mood built on slow Industrial Dub rhythms and what sounds like a steel pressing plant getting to slow grips with Reggae while a big band suffer a nervous breakdown in the nearest crawlspace. Less ominously, "Science Freak" wheezes and snickers complainingly from the depths of an iron lung shot headfirst into the diminishing depths of space inhabited only by needle dust and self-absorbed bass. The incipient tensions in the album make for a subtly disturbing listen; and the offer of release witheld, while enhancing the edginess, can also be successfully dissipated into surrendered relaxation. The lengthy "Suma 4 - Blue Mix" washes in on a calming tabla-styled rhythm, gentle bass and simple melody, while Jorien Muste's soothing violin strokes meshed with crackles and Ambient heartbeat sussurus roll through an equally extended "Suma 3 - White Mix". The final act of suspended animation thawed into slow pulsating rhythm comes with "Primitive Lab", where vital signs are restored gently in preparation for removing the electrodes and drifting back to mundane reality.

Linus Tossio



HTV MAGAZINE : VoizNoiz 3

Vloeimans was vorig jaar te gast bij het derde VoizNoiz-project van sample-artiest Michel Banabila. Een heel ander verhaal. Hier gaat het vooral om hippe grooves, met overigens een behoorlijk natuurlijk geluid, mede omdat behalve (veel) elektronica en processors ook echte instrumenten worden ingezet: contrabas (Guus Bakker), saxofoon en basklarinet (Frank van der Kooij), gitaar en drums (Hans Greeve). En stemmen, veel stemmen, opgenomen in allerlei onverwachte omgevingen (straat, film, station enzovoort), en (meestal) onherkenbaar vervormd. En trompet dus: Eric Vloeimans legt hier en daar met zijn stralende geluid een inventieve bovenlaag in het geluid (en dat een van die nummers Vloeivoiz heet is dus niet meer dan terecht). Het hééft wel wat, die collagehobby van Banabila en zijn vrienden. Ergens tussen lui en loom, en fel en opwindend, tussen intellectuele muzikale experimenteerlust en muziek van de straat. En dan wel steeds met een onontkoombare ritmische impuls.



CHAINDLK.COM : VoizNoiz 2

I really dig the description of "mesmerizing trip hop listening experience", used by the label in an attempt to define what is just that what those words say, but yet so much more : Michel Banabila's second CD "VoizNoiz - part II", part of the Urban Sound Scapes series is a mind-altering thing... Rotterdam-based sound-manipulator Banabila has collected a bunch of voices and other sounds and turned it into this swirling electronic voyage that peeks into experimental musique concrete (never getting annoying though), lets you vanish within clouds of soundscapes and patterns of beats and doesn't ever forget the time-frame it is coming out in. Pulsing beats, freezing german-like Kraftwerk robot voices, beautiful patterns of changing rhythmical structures, skillfully arranged into a nice album where sounds and voices have never been used so magically together before, treated as one single thing, one entity. What I also really loved in this album is the use of almost jazz-line-up instruments (i.e. the soooo english and soooo cool song "Dinoh Dinoh", with an uprigth bass sample, funky brass instruments and hammond sounds) and other traditional instruments such as guitars, drums, bass clarinet... You got to check this one out !

Marc Urselli-Schaerer



CHAINDLK.COM : Spherics

You would expect a Dutch like Michel Banabila to release an album such as this one on the national label Staalplaat, instead he chose Tone Casualities, one of California's most interesting labels for experimental and avant ambient music. This CD, which follows the two Tone Casualities releases VoizNoiz I and II, contains seven tracks of pure textural work, soundscapes that reinvent turntablism through the use of pops and clicks. You feel like you are listening to an old and worn-out vinyl and you are possibly touched by the warmth that those little noises transmit, but instead you are being hypnotized by seven smooth and beautiful compositions whose title, "Spherics", fits right on (maybe 'cause it recalls the very shape of those old records you used to dislike when CDs overtook). Created with editing, splicing and sampling and enriched by Jorien Muste's violin and Piet Lichtveld's guitars (I really like what the guitar does!) "Spherics" achieves some amazing and soft ambience (with occasional cute percussion samples) and goes well beyond the concept of a plain ambient album when it reaches into minimal rhythmical structures and makes it huge with cool deep droning sounds (by some mysterious guy/band/machine called Bobby - there was a Japanese noise band once called Billy, maybe it's a relative) that actually give it a quite a push sometimes. The evolution of a song is real slow, the peace is layed back and small bits of sounds make it cooler every 16 bars or so, but as you all know good things come to those who wait ;-) In conclusion it's a great piece of sounds, I really enjoyed listening to it and I think you will too, especially cause you know you are listening to a CD and so you won't be cursing and getting crazy cleaning the needle, which you would do if this was an LP, trust me! ;-)

Marc Urselli-Schaerer



LEGENDS MAGAZINE : Spherics

As always, Banabila moves emotions like the moon pulls the sea - creating ebbs and flows in our thoughts and moods wherever and whenever he pleases. Spherics can be all-encompassing. Or it can be a background to chill out to. It's up to the listener. In his past VoizNoiz project, co-titled 'Urban Soundscapes', Michel Banabila shows us how well he can combine noises of reality to create backgrounds of music. In Spherics he does the opposite - creating a sheer look into unreality and what it must sound like. All of the sounds have components in the real world - that might be a breath of wind you hear - but are infused with a metallic sourness that keeps it from being our world. The CD is only seven tracks in length - half of a full length by today's standards. But it ranges from the shortest track, Science Freak, at just over six and a quarter to the nearly twelve minute Primitive Lab. One of the longer tracks is Suma 3. Suma 3 - White Mix somehow flows through you. It hovers just on the very edge of noise wash without plunging over, keeping the listener intensely aware of the music while remaining subconscious. At over 11 minutes, it could have been trimmed - but even so it has a wonderful culmination of voices, floating synths, subtle bass and rhythm. Science Freak is a great name for Track 4. It has a disturbing nature about it, partly grinding on your nerves, partly evoking your fears. It grows to huge proportions. There is also the continuing Suma 4 - Blue Mix. While the first part of this duo had an intense background, Blue Mix is smooth and introspective. Tribal rhythms are woven deep into the bulk of the track, washed over by a constant blue current of soundwaves. Following Science Freak, it's a very comfortable return to a nicer, less disturbing place. I've done a few things with Spherics. I've written and worked with it as background. I've plugged headphones in and closed my eyes to it. This is a versatile CD. I think this is the best of his work I've heard thus far.

Marcus Pan



LEFANTASTIQUE.NET : VoizNoiz 2

Second album solo de l'architecte sonore Michel Banabila en provenance du label Californien dont nous ne cessons de vanter les talents de découvreurs tant nous voguons, dans leur catalogue, de surprises en surprises (récemment, le dernier Flying Dutchman, Kuroï MoriŠ) Appelé tout simplement Voiz Noiz 2, Banabila annonce donc d'emblée la couleur et la voie qu'il compte suivre: celle de la continuité par rapport à un Voiz Noiz tout en inventivité sonore, l'idée essentielle résidant dans le sampling de voix enregistrées au hasard des rues, des gares et des bâtiments de Rotterdam (en Hollande) et de Sana'a (Yemen). Loin du travail bruitiste auquel on pouvait s'attendre avec une telle annonce et le nom même du concept, Michel Banabila propose des mélodies étranges mais terriblement envoûtantes faisant d'une voix d'enfant une note de jazz posée dans un univers drum'n bass. Tout simplement un excellent album d'ambient expérimentale sorti sur un excellent label.

J.C.



ALL MUSIC GUIDE : Spherics.

Michel Banabila's previous two albums, VoizNoiz I and VoizNoiz II, were brilliant and exhilarating exercises in avant-funk noise and virtuoso sampling. Those who fell in love with those two discs may be a bit taken aback by this one, which is much more moody and ambient, and substantially less groove-oriented. Joined by guitarist Piet Lichtveld, violinist Jorien Muste, and a percussionist named Bobby (who is credited only with playing the "cymbale-drone"), Banabila creates a series of seven long slabs of brooding atmospherics (which is probably where the album gets its name). "Tic Tac" makes subtle references to reggae in its dub-wise flavor and percussive backbeat; the aptly titled "Science Freak" juxtaposes glitchy sampling with what sounds like LP surface noise and a faint violin drone; and the eerie "Primitve Lab" unfolds with almost painful slowness over the course of its nearly 12 minutes and is ambient almost to the point of subliminality. This is good stuff, though not as compelling as the VoizNoiz albums.

Rick Anderson.



ALOHA : VoizNoiz 2

Een publiek figuur kun je Michel Banabila niet noemen. Foto's, optredens en interviews zijn schaars. Dat past hem wel. Als een schim in de nacht beweegt de rotterdamse geluidsbouwer zich immers door het muzikale landschap. Of hij nu ambient of wereldmuziek maakt, of meer musique concrete, zoals hier op het tweede deel van zijn Urban Sound Scapes- project, de sfeer is altijd even ongrijpbaar. Er gebeurt van alles in, zonder dat je ergens exact de vinger op kunt leggen. Zijn VoizNoiz-platen zijn daarbij speelser dan zijn ander werk, en wekken de indruk dat al die samples vol stemmen en tikken, ritsels en kirren, potten en pannen, zuchtjes en plokjes, 'tikkertje en verstoppertje' spelen, tussen de talloze verschillende elctronische beats en levende instrumenten door. Deel 2 is diverser dan deel 1, soms op het abstracte af, maar altijd groovy, ondanks de schijnbare chaos en hoe minimaal ook soms. Een droomplaat, letterlijk en figuurlijk.

Swie Tio



RAILS : VoizNoiz 2

Dit is geen alledaags hapklaar brokje. Het experiment en het ongewone prikkelt. Merkwaardig en sinister. Trage tempo's. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar voor fijnproevers een aanrader.

Bob Fosko.

Slalom tussen opzwepende beats en hypnotiserende soundscapes. Het lijkt wel of de keuze niet gemaakt kan worden. Misschien drukt het juist daardoor ook wel perfect de tijdgeest uit.

Peter Bruyn.



THE ELECTRONIC ART NETWORK : Spherics

Nach 'VoizNoiz 2' erfahren wir nun dieses Album von Michel Banabila. Diesmal in Zusammenarbeit mit Jorien Muste und Piet Lichtveld, die den arkustischen Teil übernehmen. Tiefe Subbässe und lauernde Sphären gestalten ein Klangbild, dass zum Nachdenken anregt. Teilweise wird diese Atmosphäre wieder durch industriell angehauchte Beatexperimente durchbrochen, wobei allerdings eine etwas einfache Struktur die Überzeugungskraft schmälert. Die filmisch anmutenden sieben Tracks werden durch knirschende und knuspernde Sounds modernisiert und der Einfluss von Jorien Muste (Violine) lässt die Streicher nicht nach Billigsynthie klingen. Konzeptionell ist das Release ziemlich rund und in sich schlüssig, wirkt aber beat-technisch teilweise unausgefeilt. Das Ambiente (sei es in Form von Grundrauschen generiert oder durch Effekte erzeugt) hebt diese Schwäche allerdings wieder auf.

Nag Champar



LIVE XS : VoizNoiz 2

Michel Banabila is een bezig baasje, dit album is deel twee uit zijn 'Urban sound scapes' - serie. Samples van stadse geluiden worden ingebed in mooie, sferisch opgebouwde, ambient-house achtige geluidslandschappen. Op VoizNoiz 2 weet banabila te verassen met een unieke mix van geluidsexperimenten in combinatie met relaxte, dromerige dance. Voorbij komen samples van onder meer trams en olifanten en ook de vocoder in combinatie met stem blijkt een geliefd speeltje van Michel te zijn. Juist die geluiden en effecten maken de dance van Banabila tot iets unieks. Ook het gebruik van jazzy blazers in een nummer als 'Dinoh Dinoh' geeft de muziek iets heel eigens. Lekker ! Het tempo zou iets vaker opgeschroefd mogen worden. Een product waar je internationaal mee voor de dag kan komen.

Leon Weterings.



BOSTON HERALD : Spherics

Michel Banabila, who grew up in the Netherlands, has produced a lush blend of atmospheric soundscapes on his latest disc, "Spherics." Banabila, who handles the samples and edits, works with Piet Lichtveld (guitar); Jorien Muste (violin); and Bobby (cymbals, drone). The quartet combines to produce a lush, soothing orchestration that is parts Brian Eno and Snoop Dogg. Each of these seven movements is distinct, though they all have a pair of similarities: they are brooding and hypnotic. "Suma 4 - Blue Mix" is the album's standout. It features a slow beat and warm percussion. The track flows with slow and even layers. At the opposite end of the spectrum is "Worm-Jazz," a heavier, noisier track. Most of these cuts have a low end that powers the trance-like beat. "Tic Tac" settles into a funky groove after opening with some nifty organ. At points, some of these tracks take on a drone-like quality that can be jarring if not downright troublesome. "Science Freak" features a grinding that sounds like (but is not) a record needle on mucked-up vinyl. It's a little too jarring. With "Spherics," Banabila has created a backing track for everyday life. It is moody and low and it hardly ever fails to satisfy.

Michael J. Ryan



FAQTMAGAZINE : VoizNoiz 2

Soundscapes are rarely this funky - "urban rhythms" is more like it. Michel Banabila, sound artist, returns with his second Voiznoiz venture, and while it the first was issued only months ago, his musical maturity is clearly evident. Mixing live instrumentation with vocal cut-ups and sampled sound, kind of like The Grassy Knoll as remixed by Prefuse 73, Banabila and crew manage to keep tweaking your ears for the duration of the disc. "One For The Road" backs its lazy jazz shuffle up with radio static, patient scratches, and loads of found sounds; "Heavy Gravity", meanwhile, could be a dubby, electrified remix of Geggy Tah's "Whoever You Are". While "Voiznoiz 2" isn't a very challenging listen, if you find this in the bargain bins (which, sadly, is where it will most likely wind up), pick it up and enjoy Banabila's energized urban experience.

Jason Olariu



EVOLUTIONMUSIC : VoizNoiz 2

Dedicata da quasi 10 anni al trip hop e soprattutto al sound di Hull da cui provenivano tutti i gruppi, a partire dai capostipiti Fila Brazillia e con la sola eccezione di Akotcha, casa Pork inizia a spaziare al di là del braccio di mare che la separa dal continente proponendo l'album d'esordio degli olandesi di Rotterdam Banabila, collettivo composto da otto anime che ruotano attorno al compositore Michel Banabila. Un album che si snoda attraverso 20 tracce di elettronica con stranezze cinematiche che ricordano più le sonorità di Mouse on Mars, Fink o Wisdom of Harry piuttosto che il tipico sound trip hop a cui la label ci ha abituato. Un'interessante nuova direzione per lo storico marchio inglese.

Anche Disponibili



SATAN STOLE MY TEDDYBEAR : Spherics

Holland's Michel Banabila has apparently been recording and releasing albums for many, many years. Some are solo ventures and some are collaborations with other musicians. Spherics is my introduction to his music, featuring seven compositions covering a nice range of ambient/mood music that is slightly similar to some of Bill Laswell's work. Banabila uses a variety of relatively slow beats and rhythm patterns, overlaying it with tranquil synth washes and effects. The result is a sound that is soothing and spacious. His music often sounds like it's being recorded over the expanse of a broad desert plain and results in altering one's mood to a sedate, relaxed mindframe. The tracks all tend to be lengthy, although one often isn't aware of the time passing. Banabila is very successful in creating a calming, lush and warm album recommended for headphones during the late night.

John Chedsey



SAN FRANCISCO EXAMINER : Spherics.

Dutch native Michel Banabila experiments with the darker side of ambient to manipulate psyches with his atmospheric compositions. Nerves frazzle and moods swing. A rich sci-fi soundtrack for primitive living ! Caution: This album could scare children and small animals.



EARPOLLUTION : Spherics

Leaving behind his fascination with the human voice -- both speaking and singing -- Michel Banabila has turned that same level of focus onto more mechanical realms. His new release, Spherics, is a collection of instrumental soundtracks for a mechanized age. "A Strong Sense of Urgency" grows out of the sounds of a steel factory: the hiss and spark of molten metal, the alarms and urgent signals of the machinery, the distant ring of the foreman's phone in his dusty office, the spinning whine of a hi-speed saw. There is a rolling urgency to this track, an increasing density to the music which could easily represent the rapid advancement of the pace of this 21st century. Spherics hasn't the same joyous celebration of the human voice which suffused both VoizNoiz I and VoizNoiz II. There is more tension to be heard here. The environments are more oppressive, more claustrophic, with an underlying sense that something is lurking. The main section of "Science Freak" is built around the labored rhythm of an iron lung which is about to fail, wheezing back and forth as it tries to pump air. And, while there is a minute or so of transcendence in the middle (provided by Jorien Muste's violin, which darts and threads its way throughout this record), the machine breaks down in the end, going dark, the lights and charge gradually fading from its metal and wire body. "Worm Jazz" shakes and rumbles with the echo of pile drivers, vast machinery providing a relentless thunder underneath the constant hum and cycle of the smaller machines in the foreground. "Suma 4 - Blue Mix" is the only break and it comes as an interlude of historical reminiscence. A loose tabla rhythm pulses in the background behind a carefree guitar melody. This interplay is woven through a field recording from a public place -- a train or subway station -- where human voices are never distinct enough to be understood, but yet audible enough to be heard as human sounds. But Banabila keeps us distant; we hear the recorded echoes of human voices as if the only persistence of their passage is the recorded media. Is this machine nostalgia for a time when the trains ran and the lights glowed because people actually came to this place ? Are there only crumbled pillars and dust-covered passageways now, and human history is only a faint tremor left in the air? "Suma 3 - White Mix" is reminiscent of work by Pole, all crackles and static pops layered over a slumbering bass line and sluggishly dreaming hi-hat. This is the sound of the urban street just before dawn when everything is still but for the white mist rising from the manhole covers and orange lights flicker from the next block where a solitary streetsweeper has been abandoned by the curb. This is an unreal city -- a city cloaked by fog and void of human habitation as if every person departed while dreaming. Banabila's soundtracks on Spherics are much more impersonal, not so consumed with the energy of human life, but rather tuned to the frequency of the passage of human existence.

Mark Teppo

GAZ-ETA PL : VoizNoiz 1

Osobista wizyta holenderskiego tworcy eksperymentujacej elektroniki - Michela Banabila - w Krakowie, sprawila ze dotarly do nas jego sztandarowe dokonania firmowane wiele mowiacym szyldem Voiznoiz. Tytul albumu moglby sugerowac, ze bedziemy mieli do czynienia z field recordingiem - i po czesci jest to prawda, ale, jak wspomnielismy, jedynie po czesci. Owszem, w nagraniach Banabili nie brak odlosow otoczenia wychwyconych czujnym uchem mikrofonem z zatloczonych ulic, ale stanowia one jedynie ornament jego kompozycji. Najczesciej wplecione zostaja one w bujajace rytmy - surowe, zapozyczone z funkowej klasyki, niemal hiphopowe. Czasem maja one zdecydowanie mechaniczny, prawie industrialny sznyt, a kiedy indziej plemienny, bardziej transowy. Sporo dzieje sie w tle: obok zsamplowanych glosow, napotykamy tam przede wszystkim bliskowschodnie zaspiewy, nadajace calosci zdecydowanie orientalny charakter. Obok nich pojawiaja sie instrumenty akustyczne: perkusja, gitara, bas, melodika. Wszystkie te dzwieki ukladaja sie w barwna mozaike o lekko psychodelicznym posmaku. Szczegolnie slyszalne jest to w koncowce plyty, gdzie dominuja spokojnie, leniwie plynace ambientowe numery. Szepty, glosy i zaspiewy splataja sie w niezwykle wokalizy, niosace niebanalne, ale przyjazne uchu melodie. Dzieki nim, niektore kompozycje Banabili ocieraja sie niemal o world music. Daleko im jednak do sztampy i banalu, dominujacych w popularnych wersjach tego gatunku. Dzis artysta zmierza juz w zupeLnie innym kierunku - demo zatytulowane "Phonema", a zawierajace jego najnowsze nagrania i zarejestrowane w duecie Banabila + De R:IP, przynosi agresywne dzwieki laczace dalekowschodnia gimnastyke wokalna z industrialnymi rytmami.

Pawea Gzyl



KORTEX ELECTRONIQUE : Spherics 1

Spherics ? Comme dans atmospherique ? Probablement car c'est exactement le type de marchandise que nous livre Michel Banabila sur sa nouvelle galette. Diff»rents de ses pr»c»dentes parutions chez Tone Casualties (les disques VoizNoiz 1 et VoizNoiz 2), Spherics se situent du c?t» obscur de la musique d'ambiance. Il ne faut pourtant pas s'inqui»ter pour la qualit» de l'ouvre car Banabila nous fait cadeau d'un v»ritable petit bijou qui surpasse toutes attentes et qui »vite de tomber dans les piàges implicites au genre. Le compositeur hollandais en profite pour nous montrer á quel point il ma©—trise son art orchestrant á la fois outillage »lectronique et l'apport des diff»rents membres de l'»quipe experte dont il s'est entour»e, compos»e du violoniste Jorien Muste, du guitariste Piet Lichtveld et du myst»rieux Bobby aux percussions. L'auteur nous livre donc un compact de musique planante, inventive et qui respire, laissant le loisir á l'auditeur d'utiliser son imagination pour remplir les blancs. Un excellent disque qui rempli avec brio le mandat impos» par son nom.

Yanik Trudeau



DE FRET : Spherics 2

Banabila ontpopt zich tot een druk baasje, maar zonder oogkleppen, want je kunt de man niet verwijten dat hij teveel in dezelfde hoek blijft hangen. Zelfs binnen een project slaat hij niet twee keer dezelfde weg in. Zo is Spherics II toch alweer beduidend anders dan deel I. Het tweede luik van dit project is namelijk minder ambient, maar veel indringender dan het voorafgaande deel. Sfeervolle stukken worden afgewisseld met heftige passages en nergens worden de nummers te lang opgerekt of is een idee te dun. Zo boeit dit Spherics II van begin tot eind en is het wellicht Banabila's meest boeiende werkstuk tot nu toe. Hoe elektronische muziek toch heel meeslepend kan zijn, te ontdekken !

RB



ROTTERDAM OUT NOW : Spherics 2

Met alleen elementaire electronica weet Banabila ons een hypnotizerend en boeiende 50 minuten durend geluiden-pallet voor te schotelen. Waar we bij de eerste track nog houvast vinden in de repeterende percussie, worden verder op het album de meest weirde soundscapes op ons losgelaten . Waarmee is Spherics II vergelijkbaar ? Met niets eigenlijk .. Hoewel ? Soms een kleine flarde Kraftwerk, Speedy J, Eno of Pink Floyd. 'Welcome to the Machine' is het zeker. Maar dan wel een 'Machine' met de nieuwste technieken bediend door operator Banabila, en niet meer door Pink Floyd.

Peter Boertjes



DE VOLKSKRANT : VoizNoiz 3

De Nederlandse top-trompettist Eric Vloeimans heeft zich door sample-muzikant Michel Banabila laten overhalen om samen een dance-plaat te maken. Een dappere onderneming ; zullen de beats en electronica wel recht doen aan Vloeimans' subtiele en meeslepend eigengereide spel ? Maar Banabila is geen Ludovic Navarre van St.Germain. Hij heeft Vloeimans niet laten soleren over karakterloze samples en drumcomputers. Hij levert even fijnzinnige geluiden als de trompettist en hij heeft onder meer een echte drummer ingehuurd. Er komen werelden vol bijzondere klanken voorbij terwijl de grote lijn nooit uit het oog wordt verloren. VoizNoiz 3 is een superspannende organische plaat die van zowel jazzfans als popliefhebbers het hart zal laten smelten. En - heel knap - Vloeimans wijst de dance-experimenten van Miles Davis definitief naar het verleden. Dat werd ook eens tijd.

Koen Schouten



HP/De Tijd - VoizNoiz 3

VoizNoiz 3 is de productieve samenwerking van sounddesigner Michel Banabila en trompettist Eric Vloeimans. Ze componeerde een boeiende samensmelting van jazztrompet en computer-electronica, waarin gezocht is naar de perfecte balans. Banabila gebruikt voor zijn geluidscollages klanken van de straat, zoals sirenes en ook film-stemmen en apparaat-geluiden. Op deze ritmische golven blaast Vloeimans op zijn bekende zangerige wijze zijn heldere noten, die goed passen in de geluidenbrij van Banabila. De uitdaging is goed te voelen ; dan weer horen we de ambient-dance, dan weer komen de musici in de jazzy-hoek terecht, terwijl de muziek ook steunt op dansbare elementen. Betoverend knap gedaan.

Amanda Kuyper



INK 19 : Spherics 1

Before you listen to this CD, I strongly advise you to take your Prozac. Eliminate all the gloom from your spirit. Think happy thoughts. Whatever it takes, do it. Because Dutch master Michel Banabila takes you on a slow-motion ride through the dystopia of your nightmares. Burroughs, Dick, Gibson, and Delaney laugh ghoulishly through your thoughts as you cry for mercy. But that's just something you won't find in the ominous dark of Spherics. "A Strong Sense of Urgency" is nothing but a smog-choked cityscape with haunting gong, Henry Ford horror assembly line clattering, and clipped beats. "Worm-Jazz" has the cyborg army goose-skipping across your cranium. Insects swarm around your head and (dark) angels call you home in, "Suma 3," over your last throbbing heartbeats, while the blood slowly seeps into the ground. And "Science Freak" is a Luddite disaster with some poor sap being ground to a pulp in the gears of The Machine with haunting synths soon taking over the dread with their promising chords beckoning deliverance. Pure electronic science fiction with future disaster at every turn, undertow melancholy drowning you, an overwhelming experience that can swallow you whole. Proceed with caution.

Bill Campbell



HEAVEN : VoizNoiz 3

De VoizNoiz-serie is een project van de Rotterdamse sample-kunstenaar Michel Banabila. VoizNoiz staat voor een originele mengelmoes van trip-hop, jazz, gesproken woord en samples van allerlei geluiden die in de Grote Stad te horen zijn. Voor dit derde album uit de serie heeft Banabila de hulp ingeroepen van stadsgenoot en jazz-trompettist Eric Vloeimans. Vloeimans heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een topmusicus van internationale allure, met een altijd en overal duidelijk herkenbare eigen stijl. Ook in Banabila s digitaal geconstrueerde klanklandschappen komt zijn vrije manier van spelen uitstekend tot zijn recht. VoizNoiz 3 klinkt als een soundtrack voor een niet-bestaande film, atmosferisch en spannend. De vergelijking met de roemruchte combinatie Marcus Miller/ Miles Davis (Tutu) ligt voor de hand maar is ondanks de overeenkomsten niet helemaal terecht. Daarvoor is de muziek van Banabila en Vloeimans te origineel en te eigenzinnig. Hun urban jazz scapes klinken ondanks de veelheid aan digitale bliepjes en kraakjes opvallend warm en organisch, wat dat betreft vergelijkbaar met de muziek van de semi-legendarische cultserie Twin Peaks. Voor de echte jazzpurist die alleen het akoestische werk van Eric Vloeimans kent en waardeert zal VoizNoiz vast wel weer te ver gaan. Voor iets avontuurlijker ingestelde liefhebbers is dit echter een spannende en mooie plaat van twee integere musici.

Jo Didderen



IDR News : VoizNoiz 3

Da casa Challenge, progetti jazz che si sposano con il lounge sound, la musica campionata, l'hip-hop e tri-pop. Protagonisti sono musicisti di matrice jazz molto seguiti anche in questo ambito. Voiz Noiz 3 Urban Jazz Scapes Progetto di musica campionata con il manipolatore di suoni Michel Banabila per questo straordinario trombettista Olandese. Sono della partita Hans Greeve, Guus Bakker,Bobby,Frank Van De Kooy, Yasar Saka per una serie di paesaggi jazz urbani, notturni e terribilmente attuali !!!



PLATO MANIA : VoizNoiz 3

Michel Banabila troffen al meermalen aan in de Plato Mania, maar over Eric Vloeimans hebben we nog niet eerder geschreven. Terwijl het hier toch »»n van de veelbelovende namen uit de Nederlandse jazz-scene betreft: hij ontving vorig jaar niet voor niets de Bird Award als 'artist deserving wider recognition'. Voiznoiz 3 verdient in ieder geval de volle aandacht. Vloeimans' trompet en Banabila's sample-electronica vullen elkaar fraai aan, en het resultaat is 'cinematische' muziek die het midden houdt tussen wat we kennen van Nils Petter Molvaer en Holger Czukay.

Peter van Cooten



MUSIC PLANET : Spherics 2

Bijzondere plaat, deze van de geluidskunstenaar Banabila. Negen duistere ambient-tracks staan erop, allen gemaakt met slechts »»n sampler en »»n synthesizer. Toch prikkelt de plaat van begin tot eind en wordt hij - ondanks de minimale aanpak - nergens saai. De voornaamste reden is de diversiteit in klankkleuren die de Rotterdammer je voorschotelt. Van melodieus naar rauw en van meditatief tot dreigend, het zit er allemaal in. De geleidelijke opbouw naar hoogtepunt 'Low Pulse & High Noiz' (fantastische climax!) versterkt de luisterervaring alleen maar. Beeldend, enerverend en toegankelijk genoeg om je er helemaal in te verliezen. Een aanrader.



BRABANTS DAGBLAD : VoizNoiz 3

Het is maar goed dat relatief jonge jazzmusici op zoek blijven naar nieuwe geluiden en invloeden en die vaaak vinden in waar leeftijdsgenoten mee experimenteren in andere muziekvormen. Neem trompettist Eric Vloeimans, die zijn samenwerking heeft gezocht met Michel Banabila, een musicus die samplers tot zijn instrumentarium heeft verheven. Met andere electronica als voice-processing, tapes en draaitafels, plus drums,gitaar,contrabas, sax en bas-clarinet is deze 'Urban Jazz Scapes' een representatief eigentijds document geworden.

Rinus van der Heyden.



ALOHA : VoizNoiz 3

Jazzy was de beeldende collagemuziek van geluidsarchitect Michel Banabila al eerder, met name in het VoizNoiz-project. Dus dat hij voor het derde deel van deze Urban Sound Scapes - voor de gelegenheid gewijzigd in Urban Jazz Scapes - een samenwerking zou aangaan met Nederlands hotste jazz-trompettist Eric Vloeimans, was niet zozeer een logische stap als wel een voorvoelbare stap. Een stap die bovendien erg goed uitpakt. De chemie tussen Banabila's uit electronisch gemanipuleerd stemmenmateriaal gebouwde sampletaal en Vloeimans' veelal filmische improvisaties zorgt voor een spannend geheel dat eigentijds klinkt zonder in hippe hokjes als ambientjazz of nujazz te vallen. De Rotterdammers lijken tikkertje te spelen, een kenmerkend VoizNoiz-element, een spel waar de soms in de verbeelding geboren, dan weer daadwerkelijk door gasten van vlees en bloed ingespeelde ritmes als water doorheen spoelen. Pure hersengymnastiek, zonder er bij na te hoeven denken.

Swie Tio



MUSIC MAKER : VoizNoiz 3

Michel Banabila ziet de menselijke stem als mooiste en interessantste instrument en gebruikt dat als basis binnen het project VoizNoiz. Hij maakt een collage van stemmen opgenomen op straat,in gebouwen, van de tv, uit scanners, enz. Die samples rukt hij uit hun verband en maakt er via veel knip en plak werk ingenieuze en vreemd genoeg, uiterst sfeervolle composities mee. Op deze cd VoizNoiz 3, Urban jazz Scapes, werkte hij samen met de vermaarde trompettist Eric Vloeimans. Die treed daarmee in de voetsporen van b.v. Nils Petter Molvaer en Toshinori Kondo in zijn samenwerking met DJ Krush. Vanaf de eerste tonen werd mijn aandacht gegrepen. Het prachtige vloeiende en warme spel van Vloeimans werkt op een bijzondere manier samen met de soms wereldvreemde geluiden van Banabila. Verassend en uitermate sfeervol ; ontspannend en tegelijkertijd intrigerend.



KINDA MUSIC : Spherics 2.

De Rotterdamse muzikant Michel Banabila is niet in een hokje te stoppen. Was hij in zijn Voiznoiz serie nog druk bezig met de menselijke stem en analoge instrumenten. Op Spherics II is daar niets meer van te merken. Hier geen jazz of gitaar, maar pure electronica. Met slechts een synthesizer en een sampler zijn negen uiterst boeiende sfeerstukken in elkaar gezet. Net als voorganger Sperics I is de sfeer dreigend en donker. Toch voegt Banabila extra dimensies toe aan zijn muziek. Met name op de momenten dat drumbeats de electronische geluidslagen versterken, dwingt Banabila tot luisteren en is wegdommelen geen optie. Op de momenten zonder pokerslagen of basdrum heerst er dreiging en word je gehypnotiseerd op een manier die Rasti Rostelli ooit voor ogen moet hebben gehad. Hoogtepunt is het prachtig opgebouwde 'Low Pulse & High Noiz' waarin Banabila een waar meesterwerkje neerzet. In acht minuut dertig gaat hij van klein en intiem naar groots en extatisch. Het enige wat je nog mist na dit nummer is applaus. Hopelijk volgt dat deze zomer op Lowlands..

Patrick van Engelen



VITAL WEEKLY : Spherics 2

Every new cd by Banabila is a pleasure, but we are not always hearing something completely new. But that may be my problem. There is nothing wrong with his music and craftmanship. He is undoubtely a master in his craft. And by the way, the title of this new cd is 'Spherics II", what indicates that this cd stays within an already established concept. The 'Spherics' series show Banabila from his most ambient side with sensitive and organic music. Carefully arranged and with great feeling for detail and colour. The opening track 'The monitor is dead' is the most heavy one, due to the drums of Ruben van Rompaey. All other tracks have Banabila alone playing ASR-10 sampler and K-station synthesizer. This new cd surely keeps up with the standards of his earlier work. Banabila is still going strong.

DM



GONZO CIRCUS : VoizNoiz 3

Deze warme organische soundtrack kun je het best omschrijven als een mix van Holger Czuckay,Spaceheads en Miles Davis. Grote namen als referentie mag dan ook. 'VoizNoiz 3' is immers een prachtig landschap waarin de zwoele heldere trompetklank van Vloeimans uitstekend begeleid wordt door sobere effeiciente drums. Banabila zorgt , middels goed gekozen samples, op eigengereide wijze voor de invulling van de totaalsound. De nummers laveren tussen jazz,lounge,ambient en wereldmuziek, zonder echt in een van die categorieen thuis te horen. Prachtige plaat.

Ax.



GONZO CIRCUS : Spherics 2

Op Spherics 2 gaat Banabila voor de tweede maal resoluut de electronische richting uit. Zo exotisch als zijn naam bekt, zo kleurrijk is de atmosferische klankenwereld op 'Spherics 2', waarvan de titel opnieuw letterlijk mag worden genomen. Global ambient dus, maar wel met een donkere onderlaag die het geheel spannend houdt. De eerste 'Spherics' was best een onderhoudend album; op dit vervolg passen de puzzelstukken pas echt goed in elkaar. Banabila heeft een neus voor sfeer en die gave katapulteert hem ergens tussen Brian Eno, Circular, In-Existence en Biosphere in. In negen prima nummers lijkt hij een auditief verhaal te willen vertellen dat cumuleert in het tandemhoogtepunt 'Low pulse & high noiz' en 'Go slightly above the dark area'. Deze twee nummers vormen zonder enige twijfel de essentie van Banabila en laten ons horen tot wat de man echt in staat is. Live wordt dit filmachtige karakter bovendien nog extra in de verf gezet door de projectie van bezwerende beelden (VJ Oxygen) , zoals bleek tijdens zijn gesmaakte concert in Amsterdam vorig jaar naar aanleiding van de voorstelling van de labelcompilatie "X-Rated' .

Swat



KWADRATUUR.BE : Spherics 2

'De frisse synthmelodiên die her en der opduiken in deze plaat, proberen tevergeefs op te boxen tegen de sombere teneur die algemeen wordt aangehouden. Naarmate de CD vordert, worden alle mogelijke vormen van opgewektheid zonder meer de kop ingedrukt. Subtiliteit en loomheid blijven heersen, maar dan op een erg onrustige manier. Het bombastische 'Wolves in Sheeps-Clothing' benadrukt dit nog het sterkst. Verre, zwaar overstuurde gitaren dramatiseren op new wave achtige wijze de noodlottige bascadans. Deze schapen zijn duidelijk hulpeloos aan hun moordenaar overgeleverd...'

Johan Giglot.



VITAL WEEKLY 463 : Hilarious expedition

A very mixed bag this time from the dutch ambient master Michel Banabila, which proves that he is still very capable of a surprise. Maybe the variety can be explained by the fact that this double cd brings together work Banabila composed for six different occasions: four theatre productions and two films. But also Banabila seems to be in the mood for experiment. Not that he leaves the ambient-path, but he is trying hard to expand the universum of his approach of ambient music. Thirdly for the projects included here, Banabila worked with a even greater variety of musicians. Jazz and impro musicians from the Rotterdam scene as well as some more well known musicians like Ernst Reijeseger and Eric Vloeimans. Other musicians have a background in pop. His old mate Yasar Saka with whom he made two ethnic flavoured ambient cds in the past is also involved. All these aspects help to constitute the wide spectrum of Banabila's music. That Banabila is open for jazz influencens we already know since his third "Voiznoiz" album where he cooperated with trumpetter Eric Vloeimans. The critics let us know that this was a very succesfull collaboration. Maybe it's because of this succes that Banabila continues here to work with jazz and impro musicians. Again with Eric Vloeimans but also with more unorthodox musicians from the Rotterdam impro-scene. In melting together ambient and jazz his music is sometimes comparable to that of M.F.Cote. He is not afraid for extremes. He even combines ambient music with completely free improvised parts that are of a totally different order. For example, in a track like "Plein (1)" we hear a Rota-like filmtune, but the free improvised interludes give it a special twist. Of course we hear on this double the trip hop - with or without ethnic touch - as we know from earlier recordings. But other pieces offer a different meal: assemblages of fieldrecordings, often with the human voice in the center. "Mobiles" is a very funny piece based around the sounds of mobiles. The musical form perfectly illustrates our hasty and never ending culture of communication. "Phonema (2)" is a curious attempt of dadaistic soundpoetry, something one does not expect from Banabila. "Bouwtekening" ends with an orchestral climax that is never heard before in the work of Banabila. "Crime scene" starts with a long percussive intro that brings Organum to my mind. In "Salar's Dream" the violinplaying of Salar Asid from Iraq introduces some explicit Eastern influences. "Bottle Groove" is a very bluesy piece, etc., etc. The crosscultural "Hilarious Expedition" proves once more that Banabila is able to integrate great many influences and ideas in his concept of ambient music with great subtlety and souplesse. Through his multifaced talent he is able to introduce new challenges within the realms of comfort.

(DM)



PLATOMANIA : Hilarious expedition

Opmerkelijke release van een opmerkelijk muzikant. Met een opmerkelijk oeuvre: in de vele jaren dat hij inmiddels meedraait maakte hij zowel ambient-, jazz-, dance- als wereldmuziek. Niet echt in een hokje te vangen dus. Wie denkt Banabila te kennen zal toch behoorlijk verrast zijn bij de eerste beluistering van Hilarious Expedition: een bont allegaar van theater- en filmmuziek (o.a. voor de Orkater produktie Eiland) waarin het gehele kaleidoskopische verleden lijkt samen te komen. Ik moest er in ieder geval even goed voor gaan zitten. Na de eerste luisterbeurt maakte de verrassing plaats voor bewondering. Twee cds (41 tracks!) vol schetsen, soundscapes, experimenten en subtiele melodieën waarbij je van de ene verbazing in de andere valt! Het is bijna onmogelijk om referenties voor deze muziek te benoemen, maar als het echt moet - zoek het dan ergens tussen Hector Zazou en een instrumentale Spinvis. Of zoiets.

Peter van Cooten.



HET SCHADUW KABINET : Hilarious expedition

Hierop staat onder meer muziek voor de theaterproducties Eiland (muziektheater van Orkater, welke 6 april 2005 wordt opgevoerd in het Bellevue), Beam Me Up (een multimediashow van Angelika Oei en R.A. Verouden) en W3 plus De Stem Van Tamar (van Het Waterhuis) en de films Mamma Please Call Me (een Tegenlicht documentaire van Marije Meerman) en Never Let Go (van Claudia Hauri). Qua muziek mag je deze informatie gewoon weer vergeten, want die staat ook op zichzelf. Hij mag rekenen op een waslijst aan gastmuzikanten, waaronder Yasar Saka (fluit, ud), Eric Vloeimans (trrompet), Ernst Reyseger (cello) en Hannes Vennik (sampler). De rest van het 32-koppige gastenleger levert hem viool, piano, gitaren, bas, trompet, tapes, drums en heel veel zang en stemmen. Banabila bedient zichzelf van (zang)stem, sampler, melodica, draaitafel, elektronica en software. De eerste cd, waarop de muziek voor de theaterproducties, bevat als je het totaal in ogenschouw neemt een soort musique concrète met een Franse, nachtelijke atmosfeer. Op kleiner niveau bekeken is het in feite een continue afwisseling van stijlen, uiteenlopend van ambient, theatermuziek, industrial, plunderphonics en uiteraard wereldmuziek. Het doet soms denken aan Zelwer en zou zo in de prestigieuze 'Made To Measure'-serie van het Crammed label passen. Prachtige muziek, die misschien nog het meest aansluit bij zijn Voiznoiz-serie. De tweede cd, waarop de muziek voor de films, doet meteen meer industrieel en elektronisch aan. Ook hier duikt zo nu en dan de wereldmuziek weer op en tevens vele andere stijlen. Maar het is abstracter en experimenteler en het doet meer aan zijn twee Spherics cd¹s denken. Het bevat soms ook grillige elementen die aan een band als The Residents herinneren. Toch ademt ook deze cd één sfeer uit en wel een mysterieuze. Hierdoor klinkt het geheel consistent terwijl de muziek fijn gevarieerd is. Het is een expeditie die de hele wereld overgaat en middels vele soorten muziek beschreven wordt. Met niets en niemand te vergelijken. Een uniek klankenpalet, dat ook nog eens lekker is om naar te luisteren. Banabila levert een meesterwerk af!

Jan Willem Broek





DE FRET : Hilarious expedition

Oneerbiedig gesproken zou je deze dubbel-cd van de vanuit Rotterdam opererende grootmeester van de ambiënt Banabila een bijeengeraapt allegaartje kunnen noemen. De 41 nummers/soundtracks bestaan uit muziek voor theaterproducties (Eiland van Orkater, Beam Me Up van Angelika Oei en R.A. Verouden, en W3 en De Stem Van Tamar door Het Waterhuis) en voor de films Mama Please Call Me van Marije Meerman en Never Let Go van Claudia Hauri. Banabila verlaat hiermee gedeeltelijk het pad van muziek met een kop en een staart, voor wat meer theatrale geluidscollages. Los van het theater en de film staan de sferische, enigszins duister getinte klankfragmenten nog steeds als een huis.



MOORS MAGAZINE : Hilarious expedition

Hilarious Expedition is een dubbel-cd van Banabila met twee en een half uur verbijsterende muziek. Ik ben op muziekgebied wel wat gewend, maar hier heb ik vanaf de eerste minuut tot de laatste met open mond naar zitten luisteren. Fantastisch! Daar zou ik het als recensent eigenlijk bij moeten kunnen laten, want muziek die zo moeilijk te omschrijven is moet je gewoon zelf gaan beluisteren. Toch valt er nog wel wat meer over te vertellen. Er worden veel straatgeluiden en andere geluiden gebruikt (bijvoorbeeld het verkreukelen van papier), en stemmen. Collages en knip- en plakwerk zijn in de muziek meestal niet aan mij besteed omdat het vaak erg gekunsteld en pretentieus klinkt, maar dat bezwaar valt hier helemaal weg, omdat de krachtige muziek die hier ontstaat staat als een huis. Het doet soms wat denken aan de elektronische muziek van moderne klassiekers als Stockhausen of Dick Raaymakers en soms aan Zappa in zijn instrumentale stukken, maar Banabila onttrekt zich feitelijk aan elke poging tot etikettering. De muziek die je hier hoort is eigenlijk geschreven voor films en theaterproducties, maar staat fier zelfstandig overeind als een uniek meesterwerk waar voor de avontuurlijke luisteraar ontzettend veel in te ontdekken valt. Vooral de overgangen zijn vaak heel fascinerend (hoe deed-ie dát nou weer?). Stevig, direct en toch ook gecompliceerd en gelaagd. Een kleine waarschuwing is hier wel op zijn plaats - de muziek van Banabila is absoluut niet geschikt als achtergrondmuziek. Het commentaar van een huisgenoot die de krant zat te lezen loog er niet om: "kun je hier nou echt een uur lang naar luisteren?" (na een half uurtje), terwijl ik breed grijnzend zat te genieten. Een ander verbijsterd commentaar: "Wat is dít?" Terwijl er toch ook een boel humor in zit. Er mag gelachen worden. Maar ik verzeker je dat deze cd voor iedereen met open oren een fantastische muzikale ontdekkingstocht betekent waar je heel lang mee zoet kunt zijn, want bij elke draaibeurt geeft deze muziek meer van zijn geheimen prijs. Een absolute topper!



KWADRATUUR.BE : Hilarious expedition

Een gelimiteerde dubbelcd met maar liefst 41 (!) tracks; de nieuwste uitgave van de Nederlandse ambientmeester Michel Banabila is niet bescheiden. Deze release is dan ook een geheel van gecomponeerde stukken voor theater en filmproducties in 2004. Hoewel deze bijdragen bij momenten muzikaal onderbouwd zijn, betreft het hier een hutsepot van erg filmische klankcombinaties waarbij de beelden enkel door de fantasie kunnen worden aangevuld. Zoals Banabila met vorige platen al duidelijk maakte: die fantasie mag erg weelderig genoemd worden. Voor zijn beeldende producties moet Banabila een onmetelijk groot klankarchief aangelegd hebben. Vooral de eerste plaat van deze dubbelaar bestaat uit niet meer dan een samenraapsel van verhakkelde geluiden, veelal afkomstig uit andere films of de straat, die af en toe met ver dreigende, elektronische impulsen werden aangevuld. Dat maakt het allemaal niet eenvoudig om te doorluisteren. Gelukkig heeft de man in deze collectie van impressies ook regelmatig wel degelijk muzikaal onderbouwde bijdragen gestopt. Die variëren van wandelende jazzstukken ('Betegelaars') over spookachtige walzen ('Plein (1)') tot diep industriële, elektronische stukken ('Shortwave') of ritmisch opgebouwde puzzels uit geluiden van straatwerken ('Overlast'). Verder steekt Michel Banabila zijn voorliefde voor de piano ook niet onder stoelen of banken en dat geeft vaak sfeervolle, rustgevende momenten tussen de soms drukke geluidscollages. Ook die worden echter regelmatig overgoten met een veelvoud aan achtergrondklanken die van op het marktplein, uit taalcassettes, b-films of andere geluidsbronnen afkomstig zijn. Een mooie uitzondering vormt de diepe triphop van 'Bicycle Exotica' die met een kabbelend loopje en een wandelende piano een sfeervol lied vormt dat doorheen de Amsterdamse achterbuurten zou kunnen klinken. Verder verraden titels als 'Oproer!', 'Vreemd Gesprek (1-2-3)' of 'Plein (1-2-3-4)' op het eerste schijfje echter abstracte muzikale onderwerpen. Het tweede schijfje bevat gelukkig een pak meer muzikale impressies en toont Banabila van zijn prachtige ambient-en dubkant. Heerlijk relaxte en zweverige elektronische bijdragen rusten op een bedje van triphop of teren op zelf uitgevonden ritmen die uit toverland ontsnapt lijken. Ook de met Sandhya Sanjana ingezongen bijdrage 'Speech' vormt een muzikale verheerlijking van Oosterse klanken en werd door het Japanse Respect Record ook mee opgenomen in zijn Ryukyu Underground sampler. Verder neemt de akoestische gitaar vaak de plaats in van de piano als sfeermaker, wat zorgt voor een erg warm en rijk gevoel. Drukte van geluiden heeft plaatsgemaakt voor minimalisme en dat maakt het tweede plaatje een stuk aangenamer dan het eerste. Op deze dubbelaar toont Banabila twee totaal verschillende muzikale aspecten van sfeerbeelden creëren. Het eerste plaatje leent zich met een veelheid van alledaagse klanken prima tot het aanvullen van toneel, terwijl het tweede zich met zijn filmische, sfeervolle impressies meer leent tot een filmische omkadering. Dat bewijst dat deze kunstenaar veel met zijn omgevingsgeluiden bezig is en goed weet wat hij doet. Verder levert dat in dit veelvoud van muzikale creaties niet enkel erg verrassende, maar ook erg mooie resultaten op.

Johan Giglot



CHAIN DLK : Hilarious expedition

Hilarious Expedition is a very worthwhile listen--there are some great tracks to cherry-pick: "Salar's Dream," on Disc 1 with its sad Gypsy violin; the freaky, computer-voiced "Speech" and "My Brain Is Electric;" and the hushed, subtle menace of "Metals" on Disc 2. Most of the music is not "hilarious" at all, but downright somber and brooding. I would only recommend a work of this scope and magnitude (nearly two and a half hour's worth) to serious soundtrack enthusiasts .

Perry Bathos



GAZ-ETA PL : Hilarious expedition

It looks like here Banabila really took the ambient mission to heart and actually produced a very satisfying piece of work. Light beats, heavy samples and occasional voices are thrown into the mix and make up a delicious stew for the mind, as it takes a well deserved rest. While my mind is split on the release, I'd still recommend the second disc for fans of the ambient genre.

Tom Sekowski



EARBALL MEDIA : Bahia el Idrissi & Banabila ; Arhil

Spare and haunting, the music of Ali Bahia El Idrisi's native Morocco comes shining through on this tasty CD, along with much more. His arrangements incorporate traditional instruments like oud, ney, darbouka and shakers right alongside fretless bass and and sampled loops. The effect is rhythmic, haunting, and engaging, with passionate vocals. "Gelfou Alfou Hadami" gets its groove from bass and organ, sounding like chillout Rai or the Nubian groovitude of Ali Hassan Kuban. The title track is similarly chillin' - but by the time you reach "Dodovoiz" the electronica is turned up a notch for an enjoyable though far less organic result, one that sounds like jazzy ethnolounge as much as North African music. "Red Planet" is an alien soundscape of heavy beat and minor-key organ, sounding like a slow, foreign power-rock ballad. The CD includes clear artist credits, including the deft work of Michel Banabil on sampler and many other tools, but sadly no song notes or translations. A great, exploratory album by an artist worth watching.

Scott Allan Stevens



GOTHTRONIC : Spherics 1

Some appreciators of the electronic arts may know Michel Banabila from his VoizNoiz-project, he also cooperated with Genetic Factor and Chi. Spherics was released in 2001 under his own name, the album's title is very appropriate. On this cd interesting and spherical (sic) ambient with an identity of its own can be found. Nowadays most ambient acts work with electronic instruments only, Michel Banabila (sampler & edits) decided to do things differently. Besides him we can find Piet Lichtveld on guitar, Jorien Muste plays the violin and a certain Bobby creates the cymbal-drone. If you like the ambient works of Aphex Twin, Forma Tadre's second album or Ulver, Banabila might be worth your listening time as well. Personal favorites of mine are the mysterious Suma 3 - White Mix with its nicely interwoven voice samples and the mechanical Worm-Jazz. All the other tracks are of an equal high standard, mind you.

Nanhold

GONZO CIRCUS : Traces.

Minder bekend, maar geenszins minderwaardig is het werk van hollander Michel Banabila. (Gonzo lezers weten dat overigens al sinds MTG 38.) Twaalf stukken die hij componeerde voor diverse films en documentaires zijn nu door NPS-programma maker Peter van Cooten samengebracht op 'Traces'. Het maken van soundtracks ligt Banabila bijzonder goed getuige de dubbelcd 'Hilarious Expedition' uit 2005 waarop ook al werk dat hij maakte voor theatervoorstellingen en films werd samengebracht. Op 'Traces' is een duidelijke hoofdrol weggelegd voor viool en luit waardoor het geheel een bijzonder melancholisch en fragiel karakter krijgt. Gastbijdrages van onder meer Salar Asid (viool), Yasar 5aka (luit) (met wie Banabila ook in het verleden al intensief samenwerkte), gitarist Tzvetin Todorov en zangeres Sandhya Sanjana duwen 'Traces' ook expliciet in een meer exotische richting. Dat alles plaatst deze compilatie ergens tussen de soundtracks van David Lynch's 'The Straight Story' en 'The Sheltering Sky' van Bernardo Berrolucci. En dat is een compliment.

Swat



JAZZTHING : VoizNoiz 3

"Skurrile und bizarre Klanglandschaften, die entfernt an \'8ahnliche Musiker von Erik Truffaz oder Nils Petter Molvaer erinnern. Vloeimans' Trompete ist dabei das ordnende Element, das aber auch gestopft oder stark verfremdet an unsere Ohren dringt. Das h\'9art sich mal wie Musik zu einer futuristischen Krimifernsehserie aus den sechziger Jahren an, mal auch wie kultische Stammesriten, aber jedenfalls immer aufregend, spannend und frisch."

Thomas



DISCOGS.com : Spherics 1

Banabila abandons his earlier Voiz Noiz projects for Spherics, an album of purely electronic music. There¹s a pronounced atmosphere of brooding paranoia here on the rhythmic pieces. Some of the darkness creeps into the ambient pieces, too; it¹s simply more prevalent with industrial-sounding percussion. The disembodied voices that marked Voiz Noiz make a reappearance in the ambient ³Suma 3 (White Mix)² An interesting change of pace for Banabila, if one that needs more time to develop fully.

Scoundrel



GAZ-ETA.VIVO.PL : Live Mix cd/dvd with Monoscope

Ten zaskakujaco dojrzaly i intrygujacy dialog dwoch artystow, reprezentujacych dwie zupelnie rozne generacje, mial miejsce podczas ubieglorocznej edycji festiwalu muzyki ambient w Gorlicach. Za muzyke odpowiedzialny byl holenderski eksperymentator - Michael Banabila. Tworzac od polowy lat 80., flirtowal z industrialem, ambientem i elektroakustyka. Dzis koncentruje sie na laptopowych aranzacjach sampli zaczerpnietych z nagran terenowych, plyt, radia i telewizji. Trudnego zadania zilustrowania abstrakcyjnej muzyki Banabili, podjal sie Michal Fiedorowicz alias Monoscope, mlody tworca wideo-artu, znany przede wszystkim z wizualizacji ubieglorocznych koncertow Scorna w Polsce oraz wideoklipow dla Amira Baghiri i duetu Aabzu. "Live Mix" przynosi dwie plyty - jedna z zapisem dzwiekowym koncertu Banabli, a druga - z wizualizacjami Monoscape podlozonymi pod poszczegolne utwory. Holenderski tworca zabiera nas podczas swego niemal godzinnego wystepu w dzwiekowa podroz, w ktorej odbijaja sie wszystkie jego muzyczne fascynacje. Otwierajacy krazek "My Name Is Johnny" to zgrabne polaczenie delikatnych pasazy gitary z przetworzonymi glosami zaczerpnietymi z filmow. "UAV Sanjana Mix" pulsuje juz za to hiphopowym bitem, na ktory naklada sie egzotyczna wokaliza o arabskim kolorycie. W ambientowy fragment koncertu wprowadza nas "Angels & Signals". Ten cieply i matowy watek dzwiekowy tworza rowniez "Stone Bridge (Hilarous Expedition)" i "Black & White". W "Science Freak (Spherics 1)" symfoniczne tlo dosc zaskakujaco laczy sie z automatycznym rytmem i zaszumionymi efektami. O industrialnych korzeniach Banabili przypomina "A Strong Sense Of Urgency" z metalicznymi bebnami o plemiennym charakterze i "Low Pulse & High Noize", w ktorym przesterowane syntezatory mijaja sie z zawodzaca gitara na miarowo tetniacym podkladzie. Calosc wienczy zdubowany "Hello Are You There", wpuszczajac swiezy powiew w gesta atmosfere stworzona przez poprzednie nagrania. Monoscope inteligentnie koresponduje swymi wizualizacjami z muzyka Banabili. Z poczatku, kiedy ma ona zdecydowanie statyczny charakter, koncentruje sie na powoli przenikajacych sie wielobarwnych obrazach. Ma to zdecydowanie malarski charakter. Z czasem wizualizacje nabieraja dynamiki - wyraznie rozpoznawalne przedmioty ozywaja, dostosowujac rytm swoich ruchow do muzyki. A potem znow wracaja malarskie wizje - tym razem oparte na wyraznych zestawieniach - swiatlo - mrok/ sylwetka - tlo. Nie brak tu rowniez industrialnych sygnalow - to przemyslowe budowle i metalowe elementy, ewokujace mroczny i niepokojacy klimat. Wszystko konczy sie w chmurnych objawieniach o rdzawej kolorystyce. "Live Mix" to wyjatkowo udane dzielo - swiadectwo uniwersalnej wrazliwosci artystycznej obu zaangazowanych w nie tworcow, znajdujacych porozumienie i wspolny jezyk, mimo dzielacych ich roznic.

Pawel Gzyl



FLUID : Live Mix cd/dvd with Monoscope

Plyta (do ktorej dolaczone jest DVD z wizualizacjami Monoscope) stanowi pamiatke z wystepu Michela Banabili na festiwalu MPM Ambient 2005 w Gorlicach. Skladaja sie na nia organiczne dzwiekowe kolaze, w ktorych odbijaja sie dokonania postindustrialnej psychodelii, chwilami echa The Orb, czy innych ambientowo zorientowanych produkcji IDM. Album zaczyna sie od onirycznej impresji opartej na probkach gitary oraz wplecionego w nie monologu tytulowego Johnny'ego. Banabila czesto siega po sample glosu. Czasem traktuje je zupelnie instrumentalnie, szatkujac, zapetlajac, a niekiedy uklada w konkretniejszy przekaz. Dzieki nim muzyka staje sie odpowiednio sugestywna. Z rzadka zdarzaja sie tu momenty bardziej napastliwe, czesciej dzwieki plyna stosunkowo nieinwazyjnym strumieniem. Jednak gdy tylko wsluchamy sie uwazniej, dogrzebiemy sie do glebszych warstw, uslyszymy mase frapujacych drobiazgow. I choc niektore z wykorzystanych brzmien i rozwiazan trudno obronic przed zarzutem pewnej wtornosci, czy archaicznosci, to nie mozna odmowic im klimatu!

Lukasz Iwasinski.



NOWAMUZYKA : Live Mix cd/dvd with Monoscope

To wydawnictwo dosc niezwykle, nawet jak na tak niezwykly label, jakim wciaz pozostaje Requiem Records. Skad przekonanie o wyjatkowym charakterze albumu? Po pierwsze: "Live Mix" jest wspolnym dzielem dwoch tworcow poruszajacych sie w nieco innych artystycznych odmetach, po drugie: material tu zawarty jest zapisem koncertu, ktory odbyl sie podczas Festiwalu Ambient w Gorlicach [sierpien 2005], po trzecie zas - mamy do czynienia z albumem podwojnym, skladajacym sie z krazka Audio i DVD. I choc Requiem nie wydaje muzyki zbyt czesto, swym najnowszym wydawnictwem sprawia, ze mamy prawo czuc sie w pelni nasyceni. Pora przedstawic osoby odpowiedzialne za ten album. Michel Banabile jest artysta urodzonym w Holandii, gdzie konsekwentnie umacnia swoja pozycje jednego z najciekawszych i tworczych ambienciarzy. laczac niezliczona ilosc muzycznych inspiracji artysta wypracowal wlasne, dosc uniwersalne brzmienie, ktorego popis dal podczas jednego z koncertow gorlickiego festiwalu. Towarzyszyl mu wowczas Michal Fiedorowicz, czyli wystepujacy jako Monoscope specjalista od video artu i sztuk multimedialnych - to wlasnie on jest autorem obrazow, ktore znalazly sie na plycie DVD. Obaj artysci, podczas jednego wieczoru w Gorlicach "wygenerowali" material, ktory nastepnie poddany zostal umiejetnej studyjnej obrobce, dzis zas trafia do nas w postaci "Live Mix". To bez watpienia album, ktorego chce sie sluchac bardzo dlugo, mimo zaskakujaco szybko konczacych sie 50 minut. Banabila pokazuje tutaj caly kunszt swego kompozotyrskiego warsztatu - bardzo blyskotliwie buduje bowiem nastroj, prowadzac sluchacza przez naturalnie nastepujace po sobie, rozlegle utwory. Holenderski tworca nawiazuje jednoczesnie do wielu swych inspiracji - raz sa to wypelnione egzotycznym wokalem producenckie majstersztyki, innym razem pelne chlodnej przestrzeni odniesienia do...Pan American [ktorego kawalek "K.Luminate" bardzo przypomina poczatek "Black&White" Banabili], jeszcze innym razem daje sie odczuc tesknota do skandynawskich ambientowych form spod znaku polarnego Biosphere. Sila Banabili jest wielka umiejetnosc budowania emocji, nastepnie wciagania w nie sluchacza. Tworcy zalezy tym samym, aby odbiorca stal sie w jakims sensie uczestnikiem tego materialu, zupelnie tak, jak gdyby siedzial tamtego wieczoru w Gorlickim Centrum Kultury. Nie jest to wiec material stricte koncertowy, choc smaczek jakichs "zywych" emocji jest tu wyczuwalny. Warto najpierw siegnac po krazek Audio, pozniej zas skonfrontowac powstajace w glowie obrazy z tymi, jakie przygotowal Monoscope. Polski tworca wrzuca nas bowiem w bardzo charakterystyczna, jednoznaczna stylistyke wizualna, proponujac dosc specyficzna interpretacje muzyki Banabili. A moze to Banabila inspirowal sie obrazami Monoscope? Niezwykle ciezko zidentyfikowac dominujaca strone tego dialogu, wszystko wlasnie za sprawa wyrazistosci projektow Monoscope. I choc nie zawsze bedziemy w stanie zrozumiec badz poprawnie zinterpretowac ow dialog - na pewno warto wziac w nim udzial, cieszac sie spora porcja intrygujacych muzyczno-wizualnych wrazen.

Krzysiek Steplowski



UNDOMUNDO : Hilarious expedition.

This double cd release called 'Hilarious Expedition' is pretty different from everything. This is a compilation from four theatre productions and two films, and pretty much experimental, it reminded me of Bertrand Burgalat's "Quadrille" soundtrack. It's composed of field work, pizicatto orchestra sounds, ambience, vocal snippets etc. It's really a Hilarious journey which spans over 41 songs. The pastoral orchestral song 'Bouwtekening' will give you the idea.

Mersenne-Twister



DE SUBJECTIVISTEN CALEIDOSCOOP : Traces.

De cd, ondergetiteld 'Music For Film & Documentaries', is een door de NPS programmamaker Peter van Cooten samengestelde verzameling van niet meer verkrijgbare tracks en remixen en remakes van Hilarious expedition, en nieuw materiaal. Het zijn zeer atmosferische nummers met regelmatig een hoop wereldinvloeden. Banabila maakt zelf gebruik van elektronica, gitaar, percussie en effecten. Hij krijgt wereldse ruggensteun van Salar Asid (viool), Yasar Saka (ud, fluit), Tzvetin Todorov (gitaar), Age Kat (gitaar), Sandhya Sanjana (zang), Michel van Schie (bas) en Zenial (elektronica). De verschillende tracks op deze compilatie passen harmoniues bij elkaar. Je kunt deze cd dan ook gewoon als een nieuwe beschouwen. De filmische mix van ambient, toegankelijke elektronische experimenten, gevonden geluiden en wereldmuziek, wordt mooi glans gegeven door in het bijzonder de viool en de ud (Arabische luit). Het combineert op schitterende wijze alles wat Banabila tot nu toe gedaan heeft en doorspekt met een heerlijke melancholie. Hij heeft een totaal eigen geluid, waarin je misschien wel eens fragmenten terughoort die aan Brian Eno (met en zonder David Byrne), Jean-Marc Zelwer, Hector Zazou of Jon Hassell, maar je kunt op zijn muziek geen etiket plakken. Traces is eenvoudig in één adem uit te luisteren en weet meermaals te ontroeren en dat zowel in de gevoelige als de aangrijpende duistere stukken. Het is muziek die diepe sporen achterlaat en wederom een meesterlijk werk van Banabila.

Jan Willem Broek



VITAL WEEKLY : Traces.

Tapu Records again releases a album by Banabila with music that he composed for films and documentaries. Notwithstanding, this album is a coherent whole, that is easy to be enjoyed by lovers of Banabila's work.

(DM)



DE FRET : Traces.

Gespannen kijkt hij rond. Daarna pakt hij zijn vondst. Michel Banabila doet denken aan een strandjutter. Hij kent een nauwelijks te stillen honger naar geluiden en is voortdurend op zoek naar dat ene perfecte geluid dat hoort bij het nummer dat groeit in zijn hoofd. Zijn juttervondsten mixt hij met klanken van akoestische en elektronische instrumenten. NPS-programmamaker Peter van Cooten stelde dit album samen uit Banabila¹s muziek voor films en documentaires. Deze dromerige composities spreken tot de verbeelding. Zo glij je al luisterend naar zijn composities ongemerkt van het strand in het water dat je meeneemt naar een mysterieuze Arabische wereld of een rustige baai van een Hawaï-eiland. Banabila valt niet alleen op door zijn juttersgedrag. In diverse tracks schemert ook iets door van zijn fascinatie voor subtiele elektronische manipulaties van de stem. Subtiel is het zeker. De cd is voer voor puzzelaars.



MOORS MAGAZINE : Traces.

Er zit een vleugje minimal music in, al is het daar allemaal eigenlijk te melodieus voor, er zitten vlagen oriëntaalse wereldmuziek in, met dank aan Salar Asid op viool en Yasar Saka op oud en fluit, maar het is vooral de bijzondere, avontuurlijke en volstrekt unieke muziek van Michel Banabila. Hij lijkt, net als iemand als Ennio Morricone, ergens in een vaag gebied tussen populaire filmmuziek en serieuze moderne klassieke muziek rond te dwalen, waardoor te weinig mensen er voor gaan zitten om er ook eens echt goed naar te luisteren. Dat is jammer, want, en dat mag je tegenwoordig geloof ik niet meer zeggen, deze muziek is gewoon ook heel erg mooi. Een absolute aanrader!



MOORSMAGAZINE : Voix du Fou (cd Hyper - Eric Vloeimans)

Als gast horen we in het laatste nummer nog Michel Banabila in een eigen compositie. En ook dat past perfect. Alle effecten en rare vervormingen die je hoort zijn er puur in dienst van de muziek, het wordt nooit spielerei of experimenteren om het experimenteren.



REACTIES HUISKAMERONWEER (www.orkater.nl)

Totale happening van geluid, toneel, muziek, video, krankzinnigheid. Ultieme beleving. Snel beleven dus. S C H I T T E R E N D ! ! ! ! !
Adrei van Erp, gezien 2 mei in Zaanstad.
Gisteravond bezocht ik Het Huiskameronweer, waanzinnige voorstelling, echt prachtig. Niet alleen spel en decor, maar ook de muziek. Dank voor de mooie avond.
Tia v.d. V, gezien 16 april Leeuwarden.
Niet aleen het spel van het Huiskameronweer maar ook de soundscape was voortreffelijk.
Pieter, gezien 5 april Amstelveen.
Een soort van krankzinnig intelligente monologen van een neuroot in een familidrama. Dit in een prachtig arrangement met mooie muziek, geluid, beelden en bewegingen. We hebben genoten!
Jan van Broekhoven, gezien 28 maart Rotterdam.



BANABILA + ZENIAL downloads review: Polityka.pl



SUBJECTIVISTEN : Precious images.

Banabila, voluit Michel Banabila, is al sinds 1983 één van de meest opmerkelijke componisten, muzikanten en producers van Nederland. Zijn oeuvre omvat uiteenlopende pionerende projecten die allemaal genre- en grensoverschrijdend en een verrijking voor de Nederlandse cultuur te noemen zijn. Dat begint met Chi, een experimentele ambientband, gevolgd door de geroemde wereldmuziekband East Meets West. Hij geeft ook acte de presènce in het kunstzinnig experimentele project Byzantium. Als producer is hij terug te vinden bij grote talenten als Bahia El Idrissi, Omar Ka en Yasar Saka en hij schrijft verder voor dans-, film-, televisie-, video- en theaterproducties. Ook solo laat hij zich gelden en in het bijzonder in zijn ³VoizNoiz - Urban Soundscapes²-serie, waarop hij weer een onaardse brug slaat tussen ambient, jazz, wereldmuziek, experimenten, filmmuziek en musique concrète. Het derde deel daarvan, waarop ook de fantastische trompettist Eric Vloeimans meedoet, levert hem zelfs een Edison Jazz Award op. Daarnaast werkt hij met topartiesten als Hannes Vennik, Bobby, Holger Czukay, Willem Cramer en Chris Grem. Hij past met zijn toonaangevende muziek al jaren met gemak in de prestigieuze ³Made To Measure²-serie van het Crammed label, ook al is dat nooit een feit geworden. Vorig jaar verschijnt het geweldige Traces, een verzameling van niet meer verkrijgbare tracks en remixen en remakes van de indrukwekkende dubbelaar Hilarious Expedition. Nu komt het Nederlandse kwaliteitslabel Steamin¹ Soundworks met de dubbel-cd Precious Images : Datafiles 1999-2008 op de proppen. Zoals de titel al doet vermoeden betreft dit weer een compilatie. De eerste cd is een overzicht van de cd¹s VoizNoiz 1-3, Arhil van Bahia El Idrissi, Spherics 1 & 2 en de compilatie X-Rated: The Electronic Files. Elke rechtgeaarde fan van avontuurlijke muziekliefhebber heeft deze wellicht al in huis, maar het biedt de (nieuwe) luisteraar een prachtig overzicht van Banabila¹s werk van de afgelopen 10 jaar. Deze is goed te gebruiken als instapplaat. Mocht je al in bezit zijn van zijn eerdere werk, dan biedt de tweede cd genoeg nieuw materiaal om de aanschaf van deze cd te rechtvaardigen. Die cd bevat namelijk materiaal dat nooit eerder op cd is verschenen. Het materiaal is echter wel eerder gebruikt voor theater en televisie. De medemuzikanten in een aantal tracks, want Banabila bedient zichzelf met elektronica, gitaar, percussie en effecten, zijn Salar Asid (viool), Anton Goudsmit (gitaar), Yasar Saka (ud), Sandhya Sanjana (zang), Eric Vloeimans (trompet) en Zenial (elektronica). Dat levert ongeveer 71 minuten aan atmosferische muziek op die alleen van de hand van Banabila kan komen. Het is niet direct te categoriseren en loopt uiteen van ambient en wereldmuziek tot jazz, avant-garde en zelfs industrial. De muziek komt uit op een mooi midden tussen Miles Davis, Nouvelles Lectures Cosmopolites, Hector Zazou, Sussan Deyhim, Brian Eno (+ David Byrne), Nils Petter Molvær en Eivind Aarset. Het geeft maar eens te meer de grote klasse van Banabila aan. De surrealistische en niet te categoriseren mix hier is echt van wereldklasse. De introductie op de eerste schijf plus de nieuwe composities op de tweede maken het geheel tot een monumentaal meesterwerk.

Janwillem Broek



MOORS MAGAZINE : Precious images.

Michel Banabila was zelf bijna verbaasd toen hij door platenmaatschappij Steamin' Soundworks werd benaderd voor een compilatie van oud en nieuw werk, maar als ik zie hoeveel moeite het kost om ouder werk van Banabila te vinden ben ik zeer, zeer blij met deze compilatie. Als er weer iets nieuws van Banabila verschijnt gaat alles hier in huis aan de kant, want ik weet dat ik dan alleen nog naar Banabila kan luisteren. Banabila is een tovenaar die met electronica en een collagetechniek dingen voor elkaar krijgt waar me telkens weer opnieuw de mond van openvalt. Ik beschouw Banabila dan ook als een van de belangrijkste koplopers in de internationale muzikale avantgarde. Hij maakt muziek die je zowel in de jazz kunt onderbrengen als in de moderne serieuze muziek, en soms maakt hij ook gewoon intelligente rock of muziek die als perfecte soundtrack kan dienen. Toch moet je bij Banabila altijd verdacht zijn op onverwachte dingen, tempowisselingen waar je ze niet verwacht, combinaties die op papier idioot lijken zoals electronica en het krasserige haardvuurtje van versleten vinyl, en andere verrassingen. Op de een of andere manier weet Banabila de combinaties en de collages altijd te laten werken. Dat wil zeggen dat je vergeet dat je hier met een intelligent knipper en plakker te maken hebt, omdat alles bij Banabila muziek wordt. Echte muziek, die je raakt, ontroert en onder je huid kruipt. Of die je soms bijna irriteert doordat hij de grenzen opzoekt van wat we "mooi" denken te vinden. Een componist kortom die direct aansprekende muziek met diepgang maakt. Precious Images, de dubbele cd die uitgebracht werd, bevat op de eerste cd een compilatie van ouder werk (met ook een aantal remixen, en dingen die lastig te vinden waren), en op de tweede cd nieuw werk. Denk niet dat je die twee albums gewoon even achter elkaar kunt draaien. Dat kan wel natuurlijk, maar het is net als met sommige boeken, die je niet in één ruk uit kunt lezen, maar die je dwingen tot het opnieuw lezen van fragmenten en even laten bezinken. Neem The Flow op de eerste cd, dat nog geen vijf minuten duurt. Na vijf keer draaien beginnen de geheimen van dat nummer zich pas echt te openbaren. En dat gaat voor vrijwel alles op wat Banabila maakt. De muziek van deze muzikale magiër spreekt wel degelijk meteen aan, hij grijpt je onmiddellijk bij de kladden, maar je bent er vervolgens ook een hele tijd zoet mee, omdat er zoveel in verborgen zit dat een goede luisteraar er nog jaren van kan genieten. Dat klinkt overdreven, maar is het niet. Bovendien weet Banabila akoestisch werkende muzikanten te bewegen tot samenwerking, en dan blijkt dat de muziek naar een nóg hoger plan getild kan worden als bijvoorbeeld Eric Vloeimans met zijn trompet aanschuift. Adembenemend mooie muziek is het gevolg. Ook de samenwerking met de Indiase zangeres Sandhya Sanjana is schitterend - zo heb je oosterse muziek nog nooit gehoord. Magnifiek. Dat geldt ook, misschien in nog sterkere mate voor de Marokkaanse soefizanger Bahia El Idrissi die je in The Flow kunt horen. Dit is wereldmuziek die alle genres overstijgt. Zo kunnen we voor dit fenomenale dubbelalbum het ene na het andere superlatief bovenhalen, want wat ons betreft is dit het rijkste, warmste, mooiste, spannendste en fascinerendste album dat dit jaar verschenen is.

Holly Moors



DREAMSCENES : Precious images.

The music of Michel Banabila has been on the top of my personal playlist favourites for years (check my last.fm account if you want the details). Considering the strength of his versatile output, it really is a shame he doesn't get the recognition he deserves (in terms of sales, that is). In the past few years, his music has found its way into theatre productions (by well-known Dutch company Orkater, for example) and television documentaries. Some of this work has been compiled earlier on the self-released double-CD 'Hilarious Expedition' and on 'Traces'. Dutch record label Steamin' Soundworks released a new compilation, fully titled "Precious Images - Datafiles 1999 - 2008". The two CD's are hand-picked and remastered by Michel Banabila himself and show an interesting duality in his work. The first CD contains music that was released earlier (as Voiznoiz 1/2/3, Spherics 1/2) and mainly focusses on the electronic side of his past work (ignoring some of the great ethnic-jazz-world music he has created). It's a good introduction to his earlier work for those that did not know it until now. But the real surprise is on the the second CD, which contains all new work ('new' as in 'unreleased on CD'). This is the music that was written for various theatre and television productions. It emphasizes Banabila's cinematic strength. Some of it brings to mind the lighthearted 'Amélie' soundtrack (by Yann Tiersen), but some of the other tracks are much darker, sometimes even quite frightening. There's a wealth of emotions that share one common factor: Michel Banabila's vision. Banabila often seeks companionship with musicians sharing his vision, and since they may come from all corners of the world this gives the music its unique 'global' feel. One of these musicians is dutch jazz-trumpeteer Eric Vloeimans (with whom Banabila released the Edison-awarded VoizNoiz III). Listen to the track presented here (called 'The Holy Mountain'), with Banabila skillfully creating the background for Eric Vloeimans' trumpet (in Jon Hassell-mode). You may hear why I'm hooked to Banabila's music for over twenty-five years now.

Peter van Cooten.


PLATOMANIA : Precious images.

Dames en heren opgelet: hier een verdomd leuk plaatje van eigen bodem. Banabila is niet echt onder een noemer te vangen. Zijn soundscapes zijn dan weer filmisch, maar vervolgens waan je je in een nieuwe Four Tet plaat. Jazzy invloeden zijn ook niet van de lucht en Banabila waait van oost naar west. Precious Images is een bijzondere luisterervaring en is bovendien kristalhelder opgenomen. Interessant is ook de bonusdisk met een soort van best off van de afgelopen 8 jaar. Laten we Banabila gelijk maar voordragen voor een Edison, want hij is zondermeer een van de interessantste muzikanten die momenteel in Nederland rondwaart!

Niek Roovers.



DJ Broadcast : Precious images.

De Rotterdamse producer en geluidskunstenaar Michel Banabila maakte in 1984 al zijn eerste eerste ambient (mini) album, maar het is pas de laatste tien jaar dat zijn muziek ook wordt gehoord op soundtracks, tijdens theater voorstellingen en onder tv documentaires. In de tussenliggende jaren speelde hij in de groepen East Meets West en Chi, terwijl lounge lizards zijn naam wellicht nog kennen van zijn debuutalbum, dat in 2000 , een jaar na verschijning in Nederland , via het Engelse Pork label internationaal uitkwam. Banabila is een soort Nederlandse tegenhanger van Scanner en werkt met stemsamples, veldopnamen en gevonden geluid. Ook is hij niet vies van weinig voor de hand liggende samenwerkingen: zijn album met tromptetist Eric Vloeimans werd in 2003 met een Edison beloond, en hij werkt ook regelmatig met video-kunstenares Olga Mink. Banabila is veelzijdig en zijn muziek steevast evocatief. Zijn tracks met Vloeimans zijn ronduit sensationeel, daar zou Miles Davis zijn Ferrrari voor hebben gegeven. Ook draait hij zijn hand niet om voor een avontuurlijke synthese van electronica en Arabische muziek. Precious Images verzamelt 17 tracks van de vijf albums die hij sinds 1999 maakte, aangevuld met enkele bijdragen aan compilaties. Als bonus zit er een tweede cd bij met niet eerder uitgebracht materiaal, ook fraai. Goede introductie op een onderschatte producer. ****

Enrico Riva.



MUSIC FROM NL : Precious images.

Michel Banabila is in eigen land nog veel te onbekend. Zoals wel vaker gebeurt als je je als artiest begeeft in een gebied waar de massa nooit komt is de naamsbekendheid niet bepaald rechtevenredig aan de geleverde prestaties. Aangezien Banabila regelmatig albums uitbrengt op internationale labels of er licenties afgesloten worden voor distributie in het buitenland, kan het zelfs zo zijn dat de schare liefhebbers over de grens groter is dan in eigen land. Dat mag best wel eens veranderen en een goede aanleiding daarvoor is de release van 'Precious Images - Datafiles 1999 - 2008' want die dubbelaar is zowel een fraaie bloemlezing uit eerder werk, maar ook bevat deze uitgave een schijfje met nieuw materiaal. 2 1/2 uur muziek is de opbrengst van deze twee cd's, dat is bepaald de moeite om Banabila nader te leren kennen. Er is daarbij een goede afwisseling tussen korte nummers en lang uitgesponnen composities die vooral filmisch en sfeervol zijn. Het verzamelschijfje trapt af met een flink aantal tracks van de drie 'Voiznoiz' albums waarop Banabila stoeide met experimentele muziek en stemsamples. Deze reeks bracht de componist/producer/muzikant de nodige erkenning in het buitenland. Halverwege het eerste schijfje komen de meer uitgesponnen nummers waarin elektronica hand in hand gaat met akoestische geluiden en die je steevast meenemen op reizen naar verre oorden waarbij vooral het Oosten goed vertegenwoordigd is. Die composities kunnen stuk voor stuk prima gebruikt worden voor soundtracks. Op zichzelf roepen die stukken overigens al vanzelf allerlei beelden op en dat maakt de muziek uitermate geschikt om eens lekker bij weg te dromen. Schijfje twee bevat louter lang uitgesponnen composities en ook hier de link met filmmuziek, waarbij er ook daadwerkelijk een aantal nummers gebruikt zijn in videoproducties of documentaires. Ook zijn een aantal werkstukken gebruikt in theaterproducties (zoals 'Eiland' en 'Huiskameronweer' van Orkater). Pas ver over de helft van de tweede cd komt er ineens een flinke toename van dynamiek als in 'Wasp' het tempo flink omhoog gaat en de nodige dance-invloeden de kop opsteken. Even lijkt het jammer dat er niet meer van dergelijke tracks aanwezig zijn, maar het volgende stuk 'Y14' neemt je meteen al weer terug naar dromen en fantasie‘n. Deel twee van deze dubbelaar blijft zo toch vooral een fijne zondagochtend- of 's avonds-laat plaat. Banabila mag ook graag samenwerken met muzikanten uit diverse disciplines. Zo zijn onder andere Eric Vloeimans, Yasar Saka, Anton Goudsmit, Salar Asid en Ali Bahia El Idrissi te horen op 'Precious Images - Datafiles 1999 - 2008', maar ook in pop/rock kringen meer bekende namen als bijvoorbeeld Chris Grem en Michel van Schie leveren een bijdrage. Het maakt het gebodene op deze twee schijfjes alleen nog maar meer gevarieerd en zeker uitermate boeiend. Zo is deze oud en nieuw uitgave een uitgelezen kans om Banabila te leren kennen en is er voor mensen die al materiaal van deze muzikant hebben in de hoedanigheid van de tweede cd meer dan een uur aan nog niet eerder uitgebracht materiaal. Al met al is deze twee‘neenhalf uur bijzonder originele muziek absoluut de moeite waard voor mensen die zich kunnen vinden in een mix van elektronisch en akoestisch waarbij grenzen verkend en grenzen overschreden worden. Voor het geld hoef je het niet te laten, want de dubbelaar kent een vriendelijk prijsje. Laat Banabila je reisleider zijn, dan kom je nog eens ergens!

Roel.



OOR : Precious images.

De vanuit Rotterdam opererende Michel Banabila is componist, producer en muzikant die in de loop der jaren veel grensoverstijgende muziek gemaakt heeft voor film, theater, video en dans. Banabila is niet vies van elektronica, akoestische instrumenten, veldopnames en het samenwerken met anderen. De allround kunstenaar heeft tevens een passie voor beelden (hij fotografeert), maar hier toont hij vooral aan hoe veelzijdig zijn muziek is. Deze dubbel-cd vormt een door de componist zelf samengestelde compilatie van zijn latere werk. De muziek die hij tussen 1983 en 1999 maakte (waarvan het werk met East Meets West het meest bekend is), blijft hier onaangeroerd. De eerste schijf bevat vooral veel geremasterd en soms geremixt werk van zijn projecten VoizNoiz en Spherics uit het begin van deze eeuw. Banabila heeft zich daarin laten inspireren door stemmen en geluiden, die vaak niet uit Nederland komen. Op The Flow is dat de Marokkaanse zanger Bahia El Idrissi en op UAV de Indiase zangeres Sandhya Sanjana. Heel indrukwekkend is ook het loep-zuivere trompetspel van Eric Vloeimans in twee tracks. Die samenwerking zet zich voort op de tweede schijf, die voornamelijk in 2008 opgenomen werk bevat. Die niet eerder uitgebrachte muziek was te horen in onder meer de theater-productie HuiskamerOnweer van Orkater. In de electronisch vormgegeven geluidscollages smelten jazz, ambient en wereldmuziek op een heel natuurlijke manier samen. De soundscapes zijn even relaxed als sfeerrijk en zowel geschikt als fijn behang in de chill-out room als om ragfijn te ontleden en van elk onderdeeltje apart te genieten. Het is namelijk erg prettig toeven in de wereld die Banabila heet. Zeker voor fans van bv David Sylvian en Jon Hassell.

Willem Jongeneelen.



DE FRET : Precious images.

't Is toch erg als een internationaal gewaardeerde componist, producer en muzikant als Rotterdammer Michel Banabila opmerkt dat hij van zichzelf 'geen cd meer had verwacht in deze zware tijden voor de muziekindustrie. Ik dacht ; dit moet een grap zijn, maar dat was dus niet zo.' Gelukkig is hij er dus wel gekomen, deze dubbel-cd met een selectie van werk tussen 1999 en 2003, plus gloednieuw materiaal van dit jaar, dat grotendeels al gebruikt is voor theater en televisie maar nog niet op schijf was uitgekomen. Bloedmooie ambient, wereldmuziek en jazz die op cd 1 steeds de ruimte, onalledaagse samenwerking en het geraffineerde experiment opzoeken, en vervolgens nog filmischer en uitgebreider verkend worden op cd 2. De wilde haren en het ruige randje lijken er wat afgesleten te zijn, maar de kracht en visie van Banabila's muzikale denkbeelden blijven onveranderd.

Arjan van Sorge.



VITAL WEEKLY : Precious images.

The first CD of this double album contains pieces taken from earlier albums, especially the 'Voiznoiz'- and 'Spherics'-series. If it is so that these albums are hard to get, this compilation makes sense and brings a nice overview of the respective series. The album ends with three lengthy soundscapes that really go deep. Abstracted from melody and rhythm, Banabila designs his most abstract paintings up till now. 'Night' is a true ambient-piece, attracting no special attention but simultaneously it really works as a perfect piece of ambient music. 'Crime Scene' starts with a long intro with sounds generated from gongs and percussion. Special mentioning deserves the guitarplaying by Anton Goudsmit in 'Ears tell us where we are in space'. With the help of these and other musicians, Banabila does it again: an album of warm and well-constructed global ambient music.

(DM)



KINDA MUSIC : Precious images.

Magisch-realisme uit Rotterdam. CD, Steamin Soundworks/Clearspot.

Zeer waarschijnlijk hoorde je zijn muziek al eens ergens, zelfs als de naam Michael Banabila je niks zegt. De Rotterdamse componist is namelijk muziekleverancier voor televisiedocumentaires, theaterproducties en allerlei audiovisuele kunstprojecten. Zoals met Geert Mul, die je wellicht kent van z'n werk met Speedy J. Op Precious Images vind je een compilatie van Banabila's werk voor anderen, waaronder de soundtrack voor de VPRO-documentaire Onze Jongens en het Orkaterstuk Eiland, terug te vinden op de tweede cd van deze dubbeldikke verzamelaar. Op de eerste schijf vind je een dwarsdoorsnede van de zeven (mini)albums die de Rotterdammer rond de eeuwwisseling uitbracht. Banabila experimenteert met geluiden die hij met z'n recorder op straat, in de natuur en van de radio ving en combineert die met allerlei exotische instrumenten. Het resultaat klinkt als een associatieve lofi versie van Jon Hassell, Stars of the Lid en Angelo Badelamenti. Maar dan wel met een fikse klodder oosterse mystiek, een terugkerend element in Banabila's muziek. Het was ook de bindende factor in de groep East Meets West, waarvan Banabila medeoprichter was. In de loop der jaren werkt hij samen met een groot aantal gastmuzikanten, waaronder de virtuoze jazztrompettist Eric Vloeimans, die te horen is op twee nummers. De eerste cd van deze verzamelaar is muzikaal verreweg het interessantst. De wonderlijke magisch-realistische spanning die Banabila daarop weet op te roepen is op de tweede schijf veel minder prominent, waardoor die een stuk gladder en minder avontuurlijk uitpakt. Toch is Precious Images een prachtig plaatjesboek. En een goede en gedegen introductie in het werk van deze bijzondere Rotterdamse componist.

Rene Passet.



FILE UNDER : Precious images.

Normaal gesproken probeer je als band bij het samenstellen van een Best Of of een uitgave die een soortgelijke titel draagt een beetje je hele oeuvre te bestrijken, en als je zo'n verzamelaar al verspreidt over meerdere uitgaven, dan begin je met je early years als eerste release. Althans, zo staat het in het dikke rock 'n roll boek, heb ik wel eens gehoord. Banabila heeft daar schijt aan. Deze Rotterdamse geluidstovenaar begint gewoon doodleuk met het verzamelen van het laatste decennium van zijn muziek op ŽŽn schijf (van klassieker VoizNoiz uit 1999 tot Sperics2 uit 2003) en plakt daarbij vervolgens op de tweede schijf niet eerder op cd verschenen muziek. Toch is hij al sinds begin jaren tachtig een van Nederlands meest intrigerende muzikanten. Ik hoop dan ook dat zijn eerdere werk ook nog eens verschijnt. Tot die tijd kun je je als luisteraar prima vermaken met deze verzamelaar. Banabila opent namelijk nogal wat deuren en slaat nog meer bruggen. De manier waarop hij ambient koppelt aan wereldmuziek en vele andere genres en daarbij veelvuldig gebruik maakt van veldopnamen is ronduit geniaal. Als dan ook nog eens trompettist Eric Vloeimans aanschuift in twee tracks ("Damned" en "A Virtual Meeting"), dan ontstaat er iets ronduit geweldigs. Zonder daarmee overigens de rest van zijn tracks te kort te willen doen, want die zijn ook stuk voor stuk erg rijk aan details en verrassende combinaties en verrassende wendingen.

Storm.



KWADRATUUR.BE : Precious Images.

Michael Banabila is een Nederlander zonder muzikale oogkleppen. De componist is immers al jaren gespecialiseerd in het cre‘ren van elektronische, abstracte sfeerprenten en maakt daarbij gebruik van de meest diverse bronnen en culturele invloeden. Banabila rafelt geluiden uit elkaar, trekt ze binnenstebuiten en achterstevoren en schuift ze volgens geheel eigen wetmatigheden terug in elkaar. Daarnaast durft hij vaak te beroepen op getalenteerde jazz- of wereldmuzikanten om zijn abstracte werken een meer aardse vorm te geven. Geen wonder dus dat de muziek van deze klankpo‘et vaak gebruikt wordt voor kortfilms of theaterstukken die worden ingedeeld in het cultuurveld met de grote 'C'. De verrassing van Banabila was dan ook groot van zijn platenfirma Steamin' Soundworks de vraag te krijgen een overzicht van oud en nieuw materiaal te willen samenstellen. Een rijk gevulde dubbel-cd met herwerkte oude dingen, nog onuitgegeven, recent materiaal en zelfs een blik in de nabije toekomst is het resultaat. Oud of nieuw, steevast betreft het hier collagemuziek met een vrij hoog abstractieniveau. Noem het gerust 'music for strangers'. Een duidelijke trend of evolutie is niet echt aanwezig in deze doorsnede van de man zijn oeuvre, buiten het feit dat de nummers langer worden naarmate de plaat evolueert. Zeker gedurende de eerste cd, die samengesteld is uit Banabila's albums op Steamin' Soundworks van 1999 tot 2003, komen veel sfeervolle jazzimpressies aan bod die het dromerige werk mooi afwisselen. 'Damned' en 'A Virtual Meeting' werden opgeluisterd door trompettist Eric Vloeimans en beloond met een Edison Award. Verder is 'The Flow', ŽŽn van de extracten uit de samenwerking met de Marokaanse Sufi zanger Bahia El Idrissi, een mooi stukje gemoedelijkheid. Daar tegenover staat een heerlijke tandem van dreigende industri‘le elektronica ('A Strong Sense of Urgency' en 'Low Pulse & High Noiz') die dit schijfje naar het einde toe een kwartier lang stevig in zijn greep houdt. De tweede plaat bevat bijna allemaal onuitgegeven en erg recent materiaal en presenteert vaak erg filmische sfeerprenten met aanvankelijk zelfs een sterk ambient-karakter. Zo komt het dromerige pianospel in het instrumentale 'A Man in a Room' over als een lieflijk wiegenliedje. Verder is het duidelijk dat Banabila met zijn huidige muziek minder een abstracte kaart trekt, maar meer gaat voor conceptueel en thematisch sterk uitgewerkte nummers. 'Migrations', zowat het enige nummer waar geen duidelijke achtergrond bij gegeven wordt, presenteert saharablues op een karaktervol triphopritme en teert op een magistraal spel op de oud (Arabische luit). Datzelfde instrument staat voorop in het Oosterse 'Yasar + Salar Session', waaraan Salar Asid een melancholisch vioolspel toevoegt. Verder bevat dit schijfje voor een groot deel werk dat geschreven werd voor het toneelstuk 'Huiskameronweer' en dus ook erg schilderend en karaktervol overkomt. 'Precious Images' is een titel die zijn inhoudt prima weergeeft. Deze dubbele cd openbaart veel verschillende gezichten van geluidskunstenaar Banabila, maar bundelt die toch mooi in een universeel kader. Momenten dat deze muziek net iets minder expliciet uit de hoek komt, worden dan ook netjes opgevangen door werkelijk fabuleuze sfeerparels.

Johan Giglot.



HEAVEN : Precious Images.

Michel Banabila maakt al sinds het begin jaren tachtig pionierende muziek, die zich moeilijk in een genre laat vatten. Zo begon het met Chi, een experimentele ambient-formatie, speelde hij wereldmuziek in East meets west, en maakte hij muziek met jazztrompettist Eric Vloeimans. Dit dubbelalbum is een compilatie van wat hij de afgelopen tien jaar zoal op de plaat heeft gezet en dat levert een rijk geschakeerd geheel op. 'Geheel' is eigenlijk ongepast gezien de veelkleurigheid van het gebodene. Het hele scala aan stijlen dat Banabila in de vingers heeft, stort hij over de luisteraar heen en dat staat niet bepaald garant voor een ontspannen luisterervaring. En dat is nu juist het spannende. Ambient, wereldmuziek, jazz, avant-garde, en industrial, alles door elkaar. En dat in een eerste schijf met reeds verschenen materiaal en een tweede met niet eerder verkrijgbaar werk, waarop hij ook weer wordt bijgestaan door bv Vloeimans.

Perry Oostrum.



MUZIEKWEB : Precious Images.

Banabila is een Rotterdamse componist, producer en muzikant die veel gebruik maakt van elektronica, veldopnamen, radio-, televisie- en filmfragmenten en stemvervormers. Daarbij zoekt hij meestal de samenwerking met akoestische musici, bijvoorbeeld trompettist Eric Vloeimans en soefi-zanger Bahia El Idrissi. De muziek die zo ontstaat, is te omschrijven als filmisch en sfeervol. Banabila leverde dan ook vele muzikale bijdragen aan films, televisie, theater, videokunst en dans. Daarnaast produceerde hij eigen albums, waaronder de VoizNoiz- en Spherics-series. Voor de dubbel-cd Precious Images maakte Banabila een compilatie van oud en nieuw werk. De eerste schijf bevat hoogtepunten uit zijn omvangrijke oeuvre, allen opnieuw gemasterd. De tweede cd bestaat uit nieuw materiaal met een keur aan gasten, waaronder Eric Vloeimans, gitarist Anton Goudsmit, ud-speler Yasar Saka en zangeres Sandhya Sandjana. Veel van dit werk komt uit een voorstelling van theatergroep Orkater. Precious Images biedt met zijn fascinerende mix van ambient, world fusion, nu jazz en idm/elektronica een ideale kennismaking met BanabilaÕs fantasierijke wereld.



CALEIDOSCOOP : Banabila / Scanner 10#

De gedroomde combinatie van Banabila en Scanner is eindelijk een feit geworden. Ze zijn ook bewonderaars van elkaars werk en hebben besloten nu eens de verbinding aan te gaan, die wellicht wel gaat leiden tot een serie? Mijn zege hebben ze alvast, maar dat is puur eigen belang. Banabila, voluit Michel Banabila, is de meest bijzondere componist, muzikant en producer die Nederland rijk is. Het is ongelooflijk wat hij allemaal gedaan heeft. Zijn oeuvre omvat uiteenlopende pionerende projecten die allemaal genre- en grensoverschrijdend en een verrijking voor de Nederlandse cultuur te noemen zijn. Chi (experimentele ambient), East Meets West (wereldmuziek) en Flying Dutchman (triphop) zijn maar voorbeelden. Hij gooit solo ook hoge ogen met zijn “VoizNoiz - Urban Soundscapes”-serie, waarop hij weer een onaardse brug slaat tussen ambient, jazz, wereldmuziek, experimenten, filmmuziek en musique concrète. Het derde deel daarvan, waarop ook de fantastische trompettist Eric Vloeimans meedoet, levert hem zelfs een Edison Jazz Award op. Daarnaast werkt hij met topartiesten als Hannes Vennik, Bobby, Holger Czukay, Willem Cramer en Chris Grem. Als producer is hij terug te vinden bij grote talenten als Bahia El Idrissi, Omar Ka en Yasar Saka en hij schrijft verder voor dans-, film-, televisie-, video- en theaterproducties. Ja, als er één artiest het heeft verdiend om in de prestigieuze “Made To Measure”-serie van Crammed te komen is hij het, maar zover is het helaas nooit gekomen. Het is een wereldartiest in alle opzichten. Een fraai overzicht om mee te beginnen is de compilatie Precious Images - Datafiles 1999-2008. Scanner is plat gezegd de Moby van de alternatieve muziek. Je kunt hem niet vastpinnen op een bepaald genre, maar hij weet keer op keer wel te verrassen. In zijn beginjaren verwerkt hij zijn zelf met politiescanners en mobiele telefoons afgeluisterde en opgenomen scans tot experimentele werken. Daarna gaat hij ook samenwerken met artiesten als David Shea, Main, Kim Cascone, Michael Nyman en nog veel meer. Op een gegeven moment duikt hij ook doodleuk op naast Colin Newman (Wire) en Malka Spigel (Minimal Compact) in de rockband Githead. Toch als ik terugblik vind ik de haast romantische cd The Radiance Of A Thousand Suns Burst Forth At Once vol zwoele en diepgaande ambient één van zijn mooiste werken ooit. Als ik mij niet vergis heeft hij die ook ter ere van een bruiloft van Nederlandse vrienden gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken hebben deze twee veelzijdige artiesten nu samen als Banabila / Scanner hun eerste gelijknamige 10” afgeleverd. Ze hebben van de twee genoemde cd’s een nummer van elkaar twee maal geremixt, of eigenlijk hebben ze meer gekeken wat ze aan elkaars nummers kunnen toevoegen. Van Banabila wordt het nummer “Ears Tell Us Where We Are In Space” tweemaal van extra muziek voorzien. Van Scanner wordt het nummer “The Radiance Of A Thousand Suns Burst Forth At Once” tweemaal onder handen genomen. Het levert echt de gedroomde kruisbestuiving van beide op, waarop ook gitarist Anton Goudsmit en de gevierde trompettist Eric Vloeimans acte de presènce geven. Deze vier tracks die samen ruim 27 minuten duren zijn geperst op een 10”, een zwaargewicht van 110 gram, in een gelimiteerde oplage van 300 stuks. Het mooiste van beide werelden komen hier samen. Sfeervolle jazzy stukken en inventieve ambient en elektronica in perfecte harmonie ergens op een nachtelijke plek in de ruimte. Superlatieven schieten dan gewoonweg te kort. Horen is geloven, hetgeen kan via onderstaande link. Hopelijk is dit het begin van een lange reeks, want hier kun je gewoonweg niet genoeg van krijgen. Grote klasse op het prestigieuze Nederlandse label Steamin’ Soundworks

Jan WIllem Broek



DJ BROADCAST : Banabila / Scanner 10#

Intrigerende samenwerking tussen twee geluidskunstenaars die elkaars werk verbouwen. De akoestieke warmte van Rotterdammer Michel Banabila en trompetist Eric Vloeimans laat zich prima verstaan met de elektronische aanpak van de Brit Robin Rimbaud. Uitgebracht op een schattige, gelimiteerde 10-inch.

Rene Passet



THEATER CENTRAAL : Alice in wonderland

'Spannende muziek van Michel Banabila, met raadselachtige stemmen en samples van snerpende geluiden die prachtig bijdragen aan de duistere sfeer'.



MOORS MAGAZINE : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

Michel Banabila is een muzikale tovenaar en elke keer als er een nieuw album van hem uitkomt ga ik er handenwrijvend voor zitten, want deze avontuurlijke componist en muzikant verrast altijd en weet steeds weer spannende muziek te maken die je bij de kladden grijpt. Electronica, ruis, restgeluiden, zeg maar de rafelranden van het geluid, worden hier gemengd met subtiele pianoklanken, menselijke geluiden en andere ongrijpbare subtiliteiten. Soms verdrinkt het geheel even in een bak heerlijke pokkeherrie, soms is het van een adembenemende subtiele schoonheid, en altijd is het spannend.
Banabila weet binnen een nummer een spanningsboog op te bouwen en vast te houden, maar hier is ook de hele cd spannend van begin tot eind. De rand van wat nog muziek genoemd kan worden wordt hier opgezocht, maar bij Banabila wordt het altijd muziek. Een muzikaal avontuur aan de frontlinie van de internationale avantgarde. The latest research from the department of electrical engineering is een album dat mij meteen op het puntje van mijn stoel bracht, maar het is ook een album dat zo ingenieus in elkaar zit dat je het vele malen moet beluisteren voor je alle geheimen hebt ontdekt.

Holly Moors



AMBIENT BLOG : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

For those familiar with the work of Michel Banabila, his new album "The Latest Research from the Department of Electrical Engineering" may come as a noisy surprise. Created entirely from electrical sound sources that are fiercely mixed and meant to play LOUD, this has nothing much to do with his gentle 'world-ambient' output. In his catalogue it is loosely connected to the two "Spherics" released, that also contained strictly electronic music. But it's different in sound and in using thumping industrial beats. Some of the basic tracks of "The Latest Research..." originated from preparations for the music for "Zout ", a choreography by Conny Janssen Danst featuring music by Michel Banabila and dutch guitarist Anne Soldaat. But from there, the music found it's own way into this release, presenting Banabila's 'New Energy Forms' in eight tracks totalling 40 minutes. Most of the tracks span about 3-4 minutes, with the exception of "More Signals from KrakRot" (10:37, with additional electronics by Zenial), and the closing track "New Energy Forms" (6:42) The album kicks in with a loud and noisy intro (of 'Voltage Voltage'), and keeps up the atmosphere for a few tracks, until suddenly "A Cold Wind over Europe" introduces a strange 'jazzy' arrangement (making it sound like a demented Weather Report cover). In the end the energetic atmosphere finally comes to rest in the two closing pieces ("Monochrome Pictures" and "New Energy Forms"). The music is created mainly from electrical sources, but the approach is not as clinical as, let's say, Raster Noton artists such as Alva Noto (and other) or Ryoiji Ikeda. The music is mechanic, loud, intrusive, but also has a distinct human factor to it. It is clearly Banabila doing the engineering here, obviously enjoying his new 'mad scientist' incarnation. Michel Banabila daringly cuts loose from all expectations based on his earlier work and clearly finds new inspiration in this new direction...now let's hope that his fans are brave enough to follow him there.

Peter Van Cooten.



CALEIDOSCOOP : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering, een hele mond vol, is volledig elektronisch. Nieuw is dat Banabila zich hier van een meer noisy kant laat horen en zelfs gebruik maakt van industriële beats. De muziek lijkt als bron geluiden te bevatten die gegenereerd worden door allerlei elektrische apparaten. Daar overheen giet hij zijn typisch bevreemdende, mysterieuze saus, waarin ook akoestische geluiden van onder meer de piano te ontwaren zijn. Hij voegt daar nog wereldse elementen en robuuste beats aan toe. Ondanks het hardere geluid blijft hij dicht bij zichzelf en zit het geheim in de vele subtiele details. Per luisterbeurt openbaren zich nieuwe geluiden. Een rustiger nummer als “Monochrome Pictures” bijvoorbeeld is van een ongekende schoonheid, terwijl andere nummers weer weten te imponeren met die onaardse, prachtige krachtige muziek. Het is een meeslepend werk vol luisteravonturen, dat werkelijk in geen categorie thuis te brengen valt. Om enigszins een idee te krijgen moet je een geëlektrocuteerde cocktail van Beaumont Hannant, Nouvelles Lectures Cosmopolites, Hector Zazou, Disjecta, Venetian Snares, The Third Eye Foundation en Bump & Grind voorstellen. Een nauwelijks te beschrijven meesterlijk album vanuit een parallelle realiteit !

Jan Willem Broek.



GONZO CIRCUS : Banabila / Scanner 10 inch.

Banabila & Vloeimans toveren 'The Radiance...' om tot een zwoele downtempo song met een sfeer die herinnert aan het beste van Jon Hassel / Scanner bewerkt zijn eigen song tamelijk radicaal / schroeft het tempo op waardoor zijn mix meer aansluit bij de dubstep achtige muziek van anno nu / Op "Ears Tell Us..." skipt Scanner de gitaar practisch helemaal en maakt er een uptempo electronische song van met wat melancholieke achtergrond vocals / Bob Badoubah Mix ; Vloeimans klinkt eerst sfeervol en downtempo maar na een onverwachte break gooit hij alle remmen los en word er stevig op los gejamd / een 10 inch met 4 avontuurlijke tracks.

Oscar Smit.



DATABLOEM : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

There's a lot to discover, ranging from powerful IDM beats to heavenly Mellotron sounds. Recommended.

Dennis.



DE CONCERTZENDER : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering & 0+1+0+1+0+1+0+1+0+

De Rotterdamse electronische muziekmaker Michel Banabila blijft verrassen door zijn steeds evoluerende stijl. Twee recente uitgaven bewijzen hoe hij van zogeheten 'world ambient' componist is doorgegroeid naar een echte klankbeeldhouwer. Hij maakt het zijn luisteraars niet al te makkelijk, maar zijn broeierige, duistere en vaak schurende composities zijn van een hypnotiserende schoonheid.

Mariette Groot.



GONZO 65 : The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering.

De Rotterdammer bouwt gestaag aan een indrukwekkend oeuvre. Zijn discografie mag er dan ook zijn. Uit de titel van zijn nieuwe album zou je al kunnen opmaken dat het om een enigzins experimenteel album gaat, waar eerder door hem gehanteerde stijlen als wereldmuziek en jazz ontbreken. Het is dan ook even schrikken als de cd begint ; hij opent met een stevige elektronische knal, waarna een eerste track met een stevige portie rauwe elektronica volgt die net zo goed door Cobra schilder Karel Appel gemaakt zou kunnen zijn. Breekpunt van het album is 'More Signals From KrakRot', een 10 minuten durende ambienttrip gemaakt met de Poolse geluidskunstenaar Zenial. Wat mij betreft mag Banabila blijven experimenteren met elektronica.

Oscar Smit.



MIXED WORLD : Migrations.

Jazz, klassiek, wereldmuziek en elektronica vloeien in Banabila's omvangrijke oeuvre samen tot etno-ambient en exotische triphop. Bovendien is de Rotterdamse componist, musicus en geluidsontwerper – oud-toetsenist van de Hollandse wereldmuziekpioniers East Meets West – weinig zichtbaar, maar des te actiever achter de schermen van theater, dans, video en film. Waar Banabila eerder experimenteerde met onder meer dancebeats en de menselijke stem, keert hij op het ‘Arabische’ minialbum Migrations terug op het pad van de world-ambient. Hypnotiserende soundscapes vol samples en echte instrumenten, bespeeld door onder meer Eric Vloeimans (trompet), Yasar Saka (ud), Mehmet Polat (ud), Salar Asid (viool) en Anton Goudsmit (gitaar), zorgen samen voor een spannende, klamme tripmix. Ultieme chillmuziek voor liefhebbers van bijvoorbeeld David Sylvian, Holger Czukay, Nils Petter Molvaer, Brian Eno en Nitin Sawhney.

Dieter van den Bergh



JAZZENZO : Banabila/Scanner.

'Banabila/Scanner' is het eerste gezamenlijke project van de Londense elektronicaspecialist Robin Rimbaud (Scanner ) en de Rotterdamse geluidskunstenaar Michel Banabila. Platenlabel Steamin' Soundworks benaderde het tweetal met de vraag een herinterpretatie te realiseren van elkaars werk en van een eigen nummer, uit te brengen op 10 inch-vinyl in een gelimiteerde editie van 300 handgenummerde stuks. Een collectors item dus. Met bijdragen van Eric Vloeimans en Anton Goudsmit krijgt de plaat toch een jazztintje. De nummers zijn geen liedjes, maar lang uitgesponnen soundscapes. Vloeimans voegt zich daarbij met breekbare en delicate klanken, waarbij zijn tere, gestopte trompetgeluid volledig opgaat in de etherische klankarchitectuur. De verschillen tussen de diverse remixen en de originelen zijn behoorlijke groot. Je kan een gerecht met een ander sausje overgieten, maar je kan ook het gerecht zelf van andere ingrediënten voorzien. Het ene is niet per se beter dan het andere. Een bepaalde sfeer past bij een bepaalde stemming. En sfeer hebben de uitvoeringen van Banabila en Scanner allemaal.

Jan Jasper Tamboer



DE FRET : The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering.

Delen van de muziek voor de dansvoorstelling ZOUT van Conny Janssen & Anne Soldaat vormden de basis voor deze nieuwe productie van Michel Banabila. Deze beeldende uitgangspunten hebben gedurende het creatieve compositieproces geleid tot een uitzonderlijke fraaie Banabila-uitgave. Op 'The Latest Research..' horen we de prachtige sfeervolle filmische inkleuring van Banabila terug. Klasse !

Hessel Veldman



CALEIDOSCOOP : Fields of Flowers

Onbeschrijflijke, zinnenstrelende pracht met een enorme diepgang. Zijn elektronische composities worden hier op bijzonder fraaie wijze ingekleurd door trompettist Eric Vloeimans, saxofonist/klarinettist Mete Erker, percussionist Joshua Samson en pianist Jasper Soffers.

Jan Willem Broek



ETHER REAL : The Latest Research From The Dept. Of Electrical Engineering.

On découvre ici Michel Banabila qui est en fait un vieux de la vieille en ce qui concerne les musiques électroniques et expérimentales. Cet artiste néerlandais est né en 1961 et il sortait son premier album en 1983. Un parcours atypique, un large champ d’expérimentations l’amène à travailler avec des artistes d’horizons variés, mêlant musiques du monde, jazz, ambient et plunderphonics. Cette nouvelle production surprend d’ailleurs par sa richesse, croisant ambient et tensions électriques. Le disque sort en collaboration grâce à AudioTong et Tapu Records, ce dernier étant géré par Michel Banabila afin de sortir ses propres disques. Le titre reflète immédiatement la dimension électrique de ce disque et ce point se confirme avec les titres des morceaux. Le disque s’ouvre d’ailleurs sur Voltage Voltage et des grincements de guitares électriques, des ronronnements d’ampli laissant penser que l’on a affaire ici à une production art-rock tendance bruitiste. C’est mal connaître Banabila qui après quelques minutes d’expérimentations abstraites cale une rythmique électronique bien trempée, carrée, certes ponctuée de crissements et textures noisy. C’est au fil de l’eau que l’on découvre donc la richesse du travail du Néerlandais. Un tempo bien plus fin sur I Wont Play Your Game au style cinématographique avec accompagnement de cordes et un piano étonnamment fin, sec et claquant, tandis que l’électronique se fait brute comme en témoigne les claquements de basse qui composent la rythmique minimale de Guerilla Tactics ou l’approche quasi breakcore et étouffante de A Cold Wind Over Europe. La deuxième moitié de l’album fait apparaître une deuxième facette du travail de l’artiste, plus doux et plus abstrait. Machinery Aesthetics est un magma de bruitages, ronronnements, frétillements donnant l’impression que ces machines sont pleines de vie. Mais c’est More Signals From KrakRot qui sera certainement notre morceau préféré, composé avec l’aide de Zenial aux machines. Plus mélodique avec ses petits tintements électroniques, tandis qu’un voix triturée, comme enregistrée sous l’eau, apporte une teinte mystérieuse. Sa construction sur plus de 10mn réserve d’agréables surprises, entre constructions efficaces et expérimentations subtiles. Les deux derniers titres sont véritablement ambient. Généralement cinématographiques, imagés avec un Monochrome Pictures venu d’un autre temps avec son piano raffiné et ses nappes fragiles, et un New Energy Forms qui collerait à merveille à une scène de dénouement : doux, feutré et pointillisme rythmique. Un album riche mais qui reste cohérent, expérimental mais abordable, bref une excellente surprise.

Fabrice Allard



DISQUIET.COM : In Other Words.

Michel Banabila's "In Other Words" could just as well be called "In Others' Words." It's an eight-minute stretch of light, nearly melodic sound, above which transpires a sequence of brief recordings of individuals speaking. These individuals' languages, voices, ages, and other semi-discernible traits vary widely as the work proceeds. Were those spoken elements more deliberately edited, were their presentation more emphatic, were the delineation between ethnicities, languages, and genders more cautiously balanced, then this might come across like the backing score to a TV advertisement for a global communications company. The impact of the work, though, comes precisely from its imprecision, how the little bits of dialog change in length and tone, how they come across more as purloined than art-directed. In a brief liner note, Banabila explains: "The voices were recorded from radio, I chose most of them based on their sound, emotion, timbre, regardless of any literal meaning of the words. New words and phrases were formed with the rearranging of tiny samples." The result is an art song constructed from the voices of others.

Marc Weidenbaum.



SONOMU.NET : Fields of Flowers.

Would Jon Hassell be flattered by the homage or sue for plagiary? Hardly the latter, I think, considering his wide-open mind on sampling and influence. Fields of Flowers is a brief, luminous set self-described as ”ambient jazz” flavoured with a dash of world music by a sensitive group of players led by Michel Banabila, a mercurial figure in Dutch electronic music, flitting with ease from genre to genre. It is gallant proof that he has utterly mastered this one, creating subtle, shifting electronic fields in which his soloists and lead instrumentalists bloom – saxophonist/clarinetist Mete Erker lyrically on ”Tirza Scene”, trumpeter Eric Vloeimans on ”Early Morning Light” and both together on ”Trial & Error” and ”Geese Flight”. It is the three middle tracks which so snugly fit the Hassellian, fourth-world template, which is not to diminish them in the least. In fact, the introspective ”Trial & Error”, harnessed ritual momentum of ”Geese Flight” and impressionist landscape of ”Early Morning Light” are rare treats flawlessly executed. Joshua Samson, who makes two appearances, is a confident and very musical percussionist. Also a rare treat, the piano coda ””Lapidarium”, played by Jasper Soffers.

Stephen Fruitman



SPEAKER (ZuidHollanse PopUnie) : Fields of Flowers.

Dit album ademt de sfeer van een filmscore en wederom heeft Vloeimans een grote rol. Op een dromerige manier laveert hij zijn trompet door de composities, als een warme deken op een koude woensdagmiddag. Naast Vloeimans laat Mete Erker zich als een ware Wayne Shorter van zijn beste kant horen op de sax. De eerste stukken hebben een heel geraffineerd karakter : zweverig, verstild en heel open. Je word meegenomen door het veld van zonnebloemen, zoals op de hoes. Geese Flight gaat meer naar de triphop en is bijna hypnotiserend, Early Morning Light doet me denken aan de soundtrack van Betty Blue en Lapidarium is een prachtig slotstuk.

CoK



CALEIDOSCOOP : Route Planner.

Ze brengen een fraaie en veelal filmische versmelting van jazz, ambient, avant-garde, dub, elektronica en wereldmuziek, maar dan op een haast natuurlijke wijze in elkaar hakend. Niets is geforceerd en weet je daarom op haast hypnotiserende wijze mee te slepen. De muziek is broeierig, spannend, gevarieerd en telkens vol wonderlijke wendingen. Daar waar Banabila de bevreemdende ruimtelijke texturen neerzet, brengt Mete de aardse en nachtelijke atmosferen soms met zang, aangevuld met de wereldse percussie van Joshua. Het is de soundtrack voor zowel de rustige nacht als het drukke stadse leven. Beschouwende muziek die als een prachtig emotionele, diepgaande film aan je voorbij trekt.

Jan WIllem Broek.



MOORS MAGAZINE : Route Planner.

Erker en Banabila traden in 2010 voor het eerst samen op in de openlucht dansvoorstelling Common Ground van Conny Janssen, en de eerste gezamenlijke opnames zijn te horen op de cd Fields of Flowers. Daarna speelden ze live samen in de theatervoorstelling Future Vodka Show. Route Planner laat het vervolg horen, hun studiosamenwerking, een magnifieke mix van avantgardistische, jazzy, filmachtige muziek, gekruid met elektronica. Het ene moment is de muziek melancholiek en dromerig, het andere moment scherp en retestrak. De spanningsboog staat overal even strakgespannen - je zit bij dit album als luisteraar van begin tot eind op het puntje van je stoel, want deze mannen weten muziek te maken die je nooit eerder gehoord hebt en die zo schitterend is dat je er alleen maar razend enthousiast van kunt worden.

Holly Moors



JAZZ FLITS : Route Planner.

'Route Planner' is de tweede cd die rietblazer Mete Erker maakt met electronicaman Michel Banabila, in jazzland het best bekend van zijn werk met trompettist Eric Vloeimans. Hij weet met zijn soundscapes, waarin keyboards, elektronica en samples verweven zijn, prachtige sfeertekeningen neer te zetten. In het gebruik van percussieklanken (waarin de heren worden bijgestaan door Joshua Samson) komt hij daarbij in het territorium waar David Byrne en Brian Eno de eerste verkenningen deden met "My Life In The Bush Of Ghosts'. Met name het openingsstuk, 'Terra Incognita' en 'Skyscrapers' doen daaraan denken. Dat Banabila tot meer in staat is, horen we bv in het melancholieke 'September Colours'. Met pianoakkoorden die op het randje van de kitsch balanceren, en een bloedmooie tenorsax-melodie is dit een van de hoogtepunten van het album, en roept associaties op aan de vergelijkbare balanceeract van rietblazer John Surman. 'Route Planner' is een album dat fantasierijk is geregisseerd, en met flarden muziek uit diverse culturen, en invloeden die uiteenlopen van dance tot dub, een boeiend, filmisch geheel tot stand brengt. Dat er ook nog ruimte is voor humor pleit voor Banabila en Erker, want de hilarische secret track die je na een minuut stilte na het spannende 'Traffic Flow' krijgt voorgeschoteld, doet je nog lang nagrinniken.

Herman te Loo



JAZZENZO : Route Planner.

De veelzijdige geluidsartiest Michel Banabila en de al evenzo veelzijdige rietblazer Mete Erker traden in 2010 voor het eerst samen op tijdens de dansvoorstelling ‘Common Ground’ van Conny Janssen, later nog eens in de theatervoorstelling ‘Future Vodka Show’ van Ria Marks en nu is er het duo-album ‘Route Planner’: een futuristische mix van soundscapes en improvisaties op het snijvlak van jazz, klassiek, wereldmuziek en elektronica. Banabila (1961) schrijft onder meer muziek voor film, documentaires en theatervoorstellingen, maar bij een groter publiek raakte de Amsterdammer pas onder de aandacht sinds zijn samenwerking met Eric Vloeimans, op het album VoizNoiz III dat in 2003 met een Edison bekroond werd. Mete Erker (1971) beweegt zich in tal van uiteenlopende projecten en maakt onder meer deel uit van het Artvark Saxophone Quartet, Stefan Lievestro’s Mona Lisa Overdrive en Blink. ‘Route Planner’ bestempelen als een sfeervolle filmische plaat zou het album te kort doen. Erkers improvisaties op saxen en klarinetten zijn indringend, het niveau van een hoog gehalte. De composities van Banabila zitten vol spitsvondigheden en verrassingen waardoor voortdurend spanningsbogen gecreëerd worden binnen een uiteenlopend repertoire. Soms wordt de muziek gevangen door stilte waaruit een zielsroerende sax bezwerend opklinkt (You Little Wonder), zorgt een vervormde stem voor vervreemdend effect (Read My Lips) of wordt de luisteraar overvallen door rauwe hedendaagse muziek (Skyscraper) dat weergaloos uitsterft in dromerige klarinetklanken. In het titelnummer waart de geest van Joe Zawinul rond en in SaxVoizStreetWalk – een up-tempostuk met invloeden uit de wereldmuziek – horen we hilarische (vervormde) mondgeluiden van Erker. Telkens geldt dat de elektronische soundscapes van Banabila zich prima laat vermengen met de akoestische diepgang van Erker, voortgebracht door zowel sax als klarinet. Daardoor is ‘Route Planner’ een uiterst boeiende plaat die na veelvuldig beluisteren nog immer verrassingen kent.

Erno Elsinga



VPRO JAZZ LIVE RADIO 6 : Route Planner.

Prachtige soundscapes, betoverende melodielijnen, eenvoud en complexiteit in één. Een pracht van een cd voor onder de kerstboom, en nog lang, heel lang daarna.



VOLKSKRANT : Route Planner.

De abstractie en de menselijke expressie tillen elkaar naar een hoger niveau. Een geslaagde combinatie van evocatieve soundscapes en sterke improvisatie is vrij zeldzaam. De Rotterdamse geluidskunstenaar Banabila en Turks-Nederlandse rietblazer Erker komen op deze cd soms dicht in de buurt. Erker heeft zowel op saxofoon als op (bas)klarinet een prachtige, romige toon, en kan een melodie tot volle bloei laten komen. Maar als hij echt mag soleren, lyrisch of met spannende vervormingen, tillen de abstractie en de menselijke expressie elkaar naar een hoger niveau, vooral in het titelnummer dat niet voor niets aan Joe Zawinul doet denken.

Frank van Herk.



MIXEDWORLDMUSIC.COM : Route Planner.

Na Fields of Flowers is Route Planner het tweede gezamenlijke schijfje van componist en geluidsknutselaar Michel Banabila en rietblazer Mete Erker. De negen tracks (tien als je de vrolijke ‘verborgen’ toegift meetelt) bewegen zich op het snijvlak van jazz, wereldmuziek, house, filmmuziek, elektronica en klassieke muziek. Route Planner is te beluisteren als een fascinerende reis door een zeer afwisselend landschap vol maagdelijke, nog niet betreden oorden. Filmische rustpunten alterneren met jachtige tracks (Route Planner, SaxVoizStreetWalk) waarin de luisteraar zich op een drukke vierbaansweg waant, op weg naar een volgende onbekende bestemming. Startpunt is nog onontdekt land (Terra Incognita) dat zich aan de toehoorder dreigend openbaart maar tegelijkertijd hoopvolle verwachting laat doorschemeren. Deep in the Forest ademt een trage, broeierige en mysterieuze sfeer, soms vriendelijk van toon, dan weer lichtelijk beangstigend of treurig. De vervormde stemmen, in Read My Lips, waarin sommigen wellicht boodschappen van de duivel menen te ontwaren, weten een uitermate vervreemdende en geheimzinnige ambiance te bewerkstelligen. Skyscrapers, daarentegen, bouwt op naar een relatief zwaar aangezet, funky kopschudnummer om daarna weer langzaam uit te doven, als opmaat naar het hallucinogene slotnummer Traffic Flow: een dromerige minimalistische exercitie, die een etmaal grotestadsverkeer lijkt te suggereren. Dus mensen, boek nu eens níet voor de zoveelste keer achtereen een geheel verzorgde all-invakantie naar Alanya, maar zoek zelf het avontuur op, middels Route Planner.

Francis de Souza.



PLATOMANIA : Route Planner.

Erker’s warme klank beweegt als een vis in het water van Banabila’s soundscapes. De cd opent kalm en sfeervol, waarna snel wordt geswitched tussen diverse stijlen, zowel zoet-romantisch als stevig swingend. Om vervolgens daarna weer te verstillen in de prachtige ambient van Deep in the Forest . En dan ben je nog niet eens op de helft van deze zorgvuldig geplande, avontuurlijke route die nog veel meer verrassingen in petto heeft! Klasse!

Peter van Cooten.



Muziekkrant OOR : Route Planner.

Het zijn vooral de ingetogen stukken die overtuigen ; als Banabila zijn machines laat knisperen en fluisteren terwijl Erker beurtelings zuigt, smakt, zingt en blaast door zijn rietje, is er volop spanning. Dan is Route Planner ineens een bontgekleurde TomTom langs de uithoeken van je zelfverzonnen film.

Rene Passet.



UTILITY FOG / FBI Radio 94.5 : Route Planner.

'An excellent duo album with saxophonist / clarinettist Mete Erker, which is a combo of jazz and experimental electronic (I vaguely categorise this stuff as post-jazz). I love hearing jazz musicians working in the electronic/noise/ambient/beats realms, and Banabila does it wonderfully.

Peter Hollo.



DE FRET : Route Planner.

De meeste tracks hebben een melancholische laidback sfeer. Banabila's mistig zweverige piano en synth partijen, de tribaal wereldpercussieklanken van Joshua Samson en Mete Erkers deels elektronisch bewerkte sax en klarinet partijen zorgen voor een aaneenschakeling van muzikale hoogstandjes. Banabila & Erker weten aan alle composities een unieke identiteit te geven.

Hessel Veldman.



HP - DE TIJD : Route Planner.

Erker laat horen dat hij zowel op saxofoons als op klarinetten tot de Nederlandse top behoort, en Banabila maakt zijn faam als componist en geluidskunstenaar meer dan waar. Van de opzwepende beats op het titelstuk SaxVoizStreetWalk via de ambient soundscapes in Deep In The Forest tot aan de beeldschone filmische ballad September Colors ; dit is muziek om in te verdwalen. Vergeet de misleidende titel van dit album en, zoals trompettist Chet Baker zijn fans ooit adviseerde : "Let's Get Lost !"

Ruud Meijer.



POPUNIE SPEAKER : Route Planner.

De track die er voor mij het meest uitspringt is Skyscrapers. De combinatie van ambient, jazz en elektronische muziek komt hierin duidelijk naar voren en geeft de stijl van Banabila en Erker goed weer.

Conchitta B.



VITAL WEEKLY 837 : The Latest Research From The Dept. Of Electrical Engineering.

The music from Michel Banabila I know for years, and I even met him a couple of times, although he doesn’t seem to remember. For years I left his releases with Dolf Mulder, thinking it still all be about world music fusing with elements of jazz and bits of electronics. But recently, very recently, I bumped into Michel again and he gave me this release, and pushed strongly his message: “you listen to it, as you will see I am also doing other music than world/jazz/ethnic/fusion etc” (alright, I have no idea which word he used there). Which of course I do, as I always do what people tell me, providing I bump into them. So, yes, indeed, this is indeed something else. I see, I hear. Like much of his other work, this too deals with rhythm, but its all more straight forward, almost like a (minimal) techno record in the best tradition of say Raster Noton (such as in ‘Machinery Aesthetics’ or in the usage of electrical interference sampled into a rhythm in ‘Guerilla Tactics’), but also with more bigger beats in ‘A Cold Wind Over Europe’, or, opposite ways, more ambient in ‘More Signals From Krakrot’, however ending with a strong, linear stomp and lots of guitars and reverb. Very electronic as well as electric, this is at times Pan Sonic/Goem/Alva Noto like and when the beats take more space, its not so much my cup of tea, but Banabila is right: not all of his works deal with all that I already mentioned, but he has more on his plate indeed. That makes me curious about more of this indeed. (FdW)

FdW



AMBIENTBLOG.NET : Banabila & Machinefabriek.

Since both can also have quite a different musical focus, it's interesting to see where these ends meet when they are working together. When they finally met, the spark obviously exploded into a flame: "We agreed to start slow, and then really kick it off early 2013. But in all our enthousiasm, we quickly got caught up in an unstoppable workflow. Swapping files back and forth, layering and processing each other's sounds, it immediately felt like a match made in heaven. In an incredibly short, though highly inspiring time span, the album 'Banabila & Machinefabriek' was created." On "Banabila & Machinefabriek " , their shared interest is in creating abstract electronic soundscapes, with a dynamic range varying from immersive calm sounds to noisy eruptions. This means their album is not exactly 'easy listening', it can be a challenging but adventurous listen. Their interaction is immaculate: it is surprisingly hard to distinguish the Banabila elements from those added by Machinefabriek. The sum of their contribution is definitely "more" than just both separate parts. Considering some of the noisy outbursts in Bad Wiring and Dead Air, this album may probably not be to anyone's liking. But everyone else - especially those who know the previous works of Banabila and/or Machinefabriek - should definitely check out this release !

Peter van Cooten.



http://includemeout2.blogspot.nl : Banabila & Machinefabriek

These finely-tuned forays into hiss, crackle and anti-Pop are designed to play through as one long trip on the CD, but in digital form it's broken up into 9 tracks. All the same, it sounds seamless; ever-shifting sands of sound (!) seduce and spring surprises. Just as your lulled into a sense of security you get sucked into black holes like 'Frost' and 'Bad Wiring'. Even the calm is frequently fused with static unease, as on 'Slow Wave 1', which evolves to the point where a robot Fred Astaire taps across the sound stage. At least, that's what I imagine.



MOUSIQUE.NL : Banabila & Machinefabriek.

Op dit album vinden beide componisten elkaar in het abstracte schilderen met geluid, zogezegd. Je herkent elementen van beiden terug in de muziek en toch is het lastig te bepalen wat precies van wie komt. Fälschungen is een kort intermezzo (hoofdzakelijk soundscaping en fieldrecording), waarna Dead Air de trommelvliezen mag tarten met digitale noise die niet van de poes is. Dit vraagt even wat omschakelijk, toch is het niet alleen maar `herrie’, het is een contrastrijk nummer waarbij het haast etherische tweede deel naar mijn mening nog mooier wordt door de noise die eraan vooraf gaat. Bij Bad Wiring (het op een na laatste nummer) gebeurd dit nog eens, maar dan andersom. Van een rustig begin ontaardt dit stuk in pure digitale noise – de hoge piepjes doen letterlijk pijn aan de oren – om vervolgens weer te vervagen in een Eliane Radigue achtige resonerende toon. Descend doet het omgekeerde van Ascend (hoe kan het ook anders); het geeft weer houvast, brengt je met beide benen op de grond om je dan langzaam weer los te laten in de realiteit.

Peter Tuin.



FLUID RADIO : Banabila & Machinefabriek.

Their first, eponymous record together demonstrates this shared aptitude for cooperation, their respective approaches blending so seamlessly that it’s hard to tell where one ends and the other begins. It could be argued that the album is too dramatic and too flooded with ambient warmth to be a Machinefabriek record, and also too playful and fluid to be credited to Banabila alone, yet the overall impression is of the workings of a single entity rather than the juxtaposition of two different styles. Although electronic sound sources predominate, with a fair few field recordings thrown in for good measure, the ‘acoustic’ appears privileged over the ‘electro’ in that I could almost describe the air pushed by my speakers as syrupy, so full and weighty is the sound. Highs are piercing and lows throbbing, yet never irritatingly so; this is music that is strongly present, without being overbearing. The idea that “two heads are better than one” may not be new, but if putting it into practice is increasingly the norm, for Banabila and Machinefabriek it is an approach that has reaped rich dividends.

Nathan Thomas.



RIF RAF : Banabila & Machinefabriek.

De langst track, 'Dead Air', is een ander hoogtepunt, met een hectische aaneenschakeling van computer-glitches die uiteindelijk vervalt in een ijzige drone. 'Bad Wiring' volgt dan weer het omgekeerde traject ; vanuit een verstilde melodie ontstaat er een chaotisch digitaal gewriemel dat aan het betere Mego werk doet denken. Opnieuw een pluim voor experimenteel Holland, Banabila en Machinefabriek hebben voor een handvol fantastische nummers gezorgd.

(ts)



VITAL WEEKLY 860 : Banabila & Machinefabriek.

Both Zuydervelt and Banabila live in Rotterdam, so it's hardly a surprise that the two of them would meet up and work together. They started in September 2012 with the idea to take time and kick it off next year, but as soon as they started they got into lots of interesting results, so that now, early December 2012 there is already the first release. Forty minutes in total, with nine pieces, from a handful of seconds to nine minutes. A fine album, I think. It combines the interests of both, the drone like material of Machinefabriek and experimental electronics of Banabila, while both of them keep a keen ear on the ground to make it also musically interesting. A vibrant album I should think in which a lot happens. Digital noise sits along nicely with more subdued music, and sometimes within one piece. It seems as if Banabila also knows how to keep Zuydervelt on track in trying something new, with improvised bits on the guitar such as in "Flares". I like the fact that this is more noisy record than I would expect from Zuydervelt, with a whole lot of new ideas harvested here.

(FdW)



MUSICWONTSAVEYOU : Banabila & Machinefabriek.

I quarantadue minuti di Banabila & Machinefabriek descrivono un ideale percorso ellittico, dalliniziale coltre di saturazioni in crescendo allesausto svaporamento della conclusiva Descend, le cui frequenze modulate attraversano territori ghiacciati (la magmatica Frost), producendo riflessi ambientali di denso isolazionismo (Flare). Ma sono i due brani intitolati Slow Waves e la claustrofobica Dead Air (non a caso i piu lunghi del lavoro) a suggellare con sciabordii liquidi, propulsioni sintetiche e throbbing profondamente notturni lessenza di una collaborazione che coniuga rumorismo digitale e caldi drone, disegnando scenari irrequieti e misteriosi.

Raffaello Russo.



NORMAN RECORDS : Banabila & Machinefabriek.

At one point there's a sudden brain-splattering barrage of computer mayhem which led to exclamations of 'this is hard work!' in the office, but it slowly eases into a blurry shivering dronescape which heads into Deathprod-esque territory, which I guess is their way of saying sorry for splattering your brain. Basically this is a measured and varied tapestry of blissful ambience, glitchy melodic sound art that's not afraid to step out of your comfort zone and slap you round the chops, expertly crafted by two men who know their way around a soundwave.

Mike



CALEIDOSCOOP : SumDark 12 / Gardening / Banabila & Machinefabriek.

SumDark 12 ;
Het is zowel werelds als uiterst (be)dreigend. De muziek spreekt tot de verbeelding en weet je tot de allerlaatste nanoseconde te biologeren. Het is zondermeer het meest duistere dat de veelzijdige artiest heeft voortgebracht. Beangstigend mooi !
Gardening ;
Je hoort het vegen van een bezem, takken die gekapt worden, onweer en nog veel meer. Maar hij gebruikt verder als gereedschap ook elektronica, zowel om het verzamelde goed te composteren in en kleiner te maken voor de diverse composities als het te ordenen en verder te verwerken. Dit is digitaal tuinieren voor gevorderden. Banabila brengt kale ritmes en ambientachtige onderlagen aan, waarover hij al dit tuingoed en afval uitstrooit. Het levert een heel bijzonder intrigerend elektronisch geluid op, dat ondanks de redelijk basale tonen zich weet te onderscheiden door al die kleine details.
Banabila & Machinefabriek ;
Ze weten met drones, ambient, gitaarimprovisaties, veldopnames, click'n'cuts, noise en allerhande bliepjes een continue stroom aan rijk gedetailleerd geluid te produceren, waarbij de output varieert in volume en abstractheid. Alles is zwanger van een prettige spanning, waardoor je geen seconde wilt en zelfs kunt missen. Dit muzikale huwelijk levert een gedroomde start op, dat hopelijk een lang leven beschoren is. Een groots werk van twee doorgewinterde klasbakken !

Jan WIllem Broek.



MOUSIQUE.NL : SumDark 12

Zo meeslepend had ik Banabila nog niet gehoord ! Een mooie weergave die laat horen waar deze geluidstovenaar toe in staat is.

Peter Tuin.



SOUND COLOUR VIBRATION ; Banabila & Machinefabriek

Exotic minimal tones find crackles and other digital decaying noises in a nestled and dreamy state. Created as one continuous piece stretched over nine songs, the overwhelming sense of emotion present is incredible. Banabila & Machinefabriek is a stunning example of how to extract a lot of life into regions where most things can't flourish. It speaks of life and this world in a strikingly potent form, creating spirals of windows into the human condition and the fluorescent aura of the cosmic surroundings this world offers. It's everything and nothing all at once; the void and opening of something new in this dimension. Banabila & Machinefabriek is a highly experimental album that glows with some of the most breathtaking ambiance I have ever heard.

Erik Otis



LOOP.CL ; Banabila & Machinefabriek

Michel Banabila and Rutger Zuydervelt (aka Machinefabriek), both based in Rotterdam, joined their talents for this collaboration exchanging files and layering and processing each other's sounds. 'Ascend' is a short trip to the top of the sky whose background is a warm ambient and beautiful melody. On 'Slow Wave I' overlapping rhythms are produced by small flashes of digital noise, while on 'Falschungen' records the song of different birds. 'Dead Air' is immersed in the intricate shortwave communications that begin to float in a sea of drones. 'Frost' shows on one side a wall of digital noise and on the other, the innocent song of a seagull. 'Slow Wave II' blends countless oscillating synthetic sounds and acoustic noise. On 'Flares' birdsongs appear again and isolated voices spread in a subtle ambient. The darker song of the album is 'Bad Wiring' with its abstract digital noise and penetrating drones. Very intense and hypnotic indeed. 'Descend', as the opposite side of 'Ascend', has a melancholic line, but also a beautiful melody in the background.

Guillermo Escudero.



KINDAMUZIK : Banabila & Machinefabriek

De biotoop die de twee in klank vatten is nergens zweverig of spacy, maar veeleer naturalistisch en aards. De samenwerking klinkt als een puzzel die een hoog abstract beeld oplevert dat pas opdoemt als de stukjes allemaal op hun plek liggen. Het uiteenrafelen welk deel van wie van de twee componisten is, blijkt echter niet alleen een onmogelijke opgave; het is er vooral een die niet ter zake doet waar Banabila en Zuydervelt elkaars minimale input tot maximaal effect hebben weten in te zetten. Daarmee komt het tweetal tot een avontuurlijke tocht in geluid die overduidelijke raakvlakken kent met het werk van hen allebei apart, maar even zo vaak nieuwe en onverwachte wegen inslaat die naar onbekende oorden leiden. Tel daarbij op dat de plaat zwanger is van liefdevolle menselijke emotie en deze ambient laat zich nauwelijks beluisteren als muzikale ruimtevulling en voor alles als een kleine roman of kortfilm in klank.

Sven Schlijper.



HYPNAGOGUE : SumDark 12

Sum Dark 12 ranges from interesting to exhilarating, and once it has you in its grip, it has no intention of letting go. Each of the original pieces are full and engaging on their own, and the dark chemistry that creates the live set is inspired, perfectly managed, and utterly immersive. This is a great release from Michael Banabila, one you must hear.

John Shanahan.



DISSOLVE : Banabila & Machinefabriek

Habitant depuis des années tous les deux à Rotterdam, les prolixes Michel Banabila et Rutger Zuydervelt étaient sans doute voués à collaborer ensemble un jour où l'autre. Evoluant en parallèle dans des registres où les points communs (field recordings, sons et texture d'instruments réels, électronique volontairement primitive) sont finalement moins nombreux que les différences, les deux artistes néerlandais n'ont pourtant démarré leur travail commun qu'en septembre dernier, en se promettant de prendre leur temps... jusqu'à ce que, emballés par leurs échanges de fichiers, ils accélèrent la cadence et sortent leur album commun bien plus rapidement que prévu. Impossible ici de détecter les sources de chacun, les neuf titres ayant été composés par un échange permanent de fichiers, chacun retravaillant l'oeuvre de l'autre jusqu'à ce qu'apparaisse un territoire nouveau, où les climats purement ambient se voient grignoter par des saccades électroniques, où les drones âcres côtoient des guitares parasitées. Ne se reposant jamais sur leurs lauriers, les deux compositeurs se livrent ici en toute candeur, comme s'ils découvraient juste leurs outils et font de Banabila & Machinefabriek un album sans cesse surprenant, qui mérite nombre de redécouvertes. Pratiquement indisponible dans sa version CD, cette superbe collaboration est en revanche

Jean-Francois Micard



AVANT MUSIC : Banabila & Machinefabriek.

This self-titled self-release has an immediacy that reflects its creation in a very short time, with a flurry of file-swapping in October of last year. Its a shame they havent given it a title, because the nine-track, forty-minute suite, from the wheezy harmonium of Ascend to the elegant denouement of Descend, definitely tells a story of some kind, with a pleasing narrative curve and some dramatic hairpin turns. Slow Wave I is foamy with plucked guitar and computer glitches that lap lazily at a pebbled beach. Dead Air is long, drawn out and troubling and Frost captures a blizzard inside a snow globe. Slow Wave II initiates a second half which makes you woozy with gongs, singing bowls and singing birds briefly discernable through an ambient fog that, hit by a sudden chill turns into spiky, sparky precipitation. Somehow, we end up dry and cozy inside an electronic church at the end.

Stephen Fruitman.



TOUCHING EXTREMES : Banabila & Machinefabriek.

Cloaked harmoniums producing handsomely concordant drones. Unhasty melodies floating through amniotic liquids full of fluorescent spumes, occasional pops and curious signals, then a sort of spastic tap dancing kicks in. A phlegmatic weirdness imbued with the same wide-eyedness of a child discovering the world. The stifling of desires and aspirations under the ebb and flow of inexplicability. The ears pushed by compelling pulses coming 'from within'. Circumstantial noises taken from uncharted places, discriminatingly mingled with the electronic textures. Voices from insubstantial locations, disintegrated until they become just another shade in the music's fabric. Thousands of digital crumbles materializing everywhere. Stinging frequencies over guttural roars. This long-distance alliance holds several aces, though one couldn't really formalize the result as innovative. The stuff remains rather riveting nevertheless, proudly representing the 'honorable' side of this jam-packed zone of sound-making.

Massimo Ricci.



SUBJECTIVISTEN : Gardening Extended + 47 Voice Loops.

Dit is digitaal tuinieren voor gevorderden. Banabila brengt kale ritmes en ambientachtige onderlagen aan, waarover hij al dit tuingoed en afval uitstrooit. Het levert een heel bijzonder intrigerend elektronisch geluid op, dat ondanks de redelijk basale tonen zich weet te onderscheiden door al die kleine details. Ik wil het gras niet helemaal voor de voeten wegmaaien, dus ga deze vooral via onderstaande link beluisteren. Op deze extended editie krijg je nog 6 remixen van Machinefabriek, Radboud Mens, Peter van Cooten, Naoyuki Sasanami, Lukas Simonis en Zenial. Toen de moeite waard en nu dus al helemaal.
Op 47 Voice Loops gebruikt deze caleidoscopische artiest allerlei loops van zijn eigen stem om daarmee 3 langgerekte composities te maken, die bij elkaar ruim 62 minuten duren. De eerste lijkt bijna op een sacraal koor goes minimal, waardoor namen als Arvo Part, Steve Reich, Morton Feldman en Philip Glass langs komen. In de tweede bewerkt hij het geheel tot fascinerende, duistere drones, om in de slot track beide te combineren. Het is een biologerend hoorspel dat zich als een ambientalbum laat beluisteren.

Jan Willem Broek.



AMBIENTBLOG : Gardening Extended + 47 Voice Loops.

The original basic track for "47 Voice Loops " can be found on the free (!) download album "In Other Words " (track called "MltVz8".) In reaction to some listeners comments, Banabila decided to create longer versions of this track. The result is now available as a separate album which clearly demonstrates these listeners were right! As the title indicates, the basic ingredients for these tracks are 47 layered and looped recordings of Michel's own voice - and since each loop has a different length the result is a choral work in endless variations in which the same combination of fragments will hardly ever be repeated (a generative music principle often used by Brian Eno). Although the originating process and the philosophical fundaments may differ, those of you that paid attention at experimental music history class will probably immediately recognise "The Great Learning, Paragraph 7 " as composed and performed by Cornelius Cardew and the Scratch Orchestra in 1971 - a piece that Banabila acknowledges to be one his greatest musical influences ever. The result is "MltVz9" - a mesmerisingly calm vocal ocean, whispering messages probably only your subconscience will understand... But it does not stop there. The second version of this track repeats the process but with the loops heavily processed and mutilated, feeling like washes of instrumental noise unrelated to human vocal. Next, the album concludes with a mix of these two versions, in which the voices seemingly struggle with their unnatural counterparts. Throughout his work, Michel Banabila has always been experimenting with all aspects of the human voice. This album is his ultimate hommage to the composer and the musical score he has admired for all his life.

Peter van Cooten.



THINKING SOUNDS : Geert Mul & Michel Banabila 'Coud of Identity'.

One of the most perfect combinations of visual and audio materials I have ever visited. The three big videoscreens and the impressive soundscapes gave comfortable as well as uncanny experiences of immersion.

Marcel Cobussen.



VITAL WEEKLY 879 : Gardening Extended.

Back in Vital Weekly 837 I woke up with a small shock: Michel Banabila is perhaps not the man who does the sort of stuff I thought he was doing for years. I associated his music with world/jazz/fusion/ethnic but 'The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering' was quite a strong work of electronic music, and his collaboration with Machinefabriek was easily one of the best collaborations the latter did. Here Banabila manages to surprise me again. This is another work of electronically processed sounds, but with extensively use of field recordings, and judging by the title of this work, as well as what we hear, these field recordings might have been taped while gardening. The amplification of a spade for instance. Raking the grass, picked up with a rusty contact microphone. Then electronic processing which Banabila uses here is not heavy, or extensive, but rather gentle. Sometimes he creates a loop or two, which by itself already form a small song, and let's the other crackles just continue. It's not music for which we could use the word excessive, but it's not exactly 'ambient' either. Intimate seems to me a word that is more appropriate for this music. A tinkle on the piano, more loops, but essentially also a work of gardening, which if it always sounded like this, I would indulge in it too. But gardening is easily in the top three of activities I don't like. Listening to 'Gardening' is of course something else. This is great! Thoroughly relaxing music, and with the balcony doors wide open because spring more or less seems to be arriving, this is a most pleasant release. Banabila's work spans eight tracks, but also invited seven friends to do remixes of this work, and those seven remixes follow straight after his eight originals. Here we have many of his Rotterdam chums, such as Radboud Mens, Lukas Simonis, Machinefabriek but also Peter van Cooten, Naoyuki Sasanami and Zenial. They all seem to capture a similar atmosphere in their pieces, but all seem to be using more electronics to transform the original sounds, which are a bit removed/remote here, except, funnily enough in Banabila's own remix, and make occasionally massive waves of sounds, such as in Machinefabriek's work. It's very nice to have these remixes as an added bonus, but maybe altogether it wasn't that necessary to have a an equally strong album.

FdW



MOUSIQUE.NL : Gardening Extended.

Gardening is feitelijk musique concr�te: alledaagse omgevingsgeluiden (found sounds) worden electronisch bewerkt om een collage-achtige compositie te cre�ren. Tegenwoordig wordt dit genre vaak `field recordings� genoemd, maar dat is toch net iets anders en gaat hier bovendien niet helemaal op: Banabila heeft de geluiden daarvoor teveel bewerkt en er tevens hier en daar extra klanken aan toegevoegd.
Toch houden de composities wel een `field-recordings� achtige sfeer: je hoort een breed palet aan min of meer herkenbare `natuurlijke� geluiden: ritselen van bladeren, veeggeluiden, voetstappen over verschillende ondergronden, krakende bomen, piepende scharnieren, spelende kinderen, vogeltjes, verkeersgeluiden op de achtergrond, zagen en kappen van hout, allerlei tuingereedschap, hamergetik, de ratelende rotorbladen van een grasmaaimachine (gokje), regendruppels, de wind, onweer, etc.
Banabila ordent deze geluiden zo dat er ritmische patronen worden gevormd, dat het muziek wordt. Vervolgens kleurt hij het geheel verder in met subtiele electronische geluiden en klanktapijtjes. `Digitaal tuinieren voor gevorderden�, schreef Jan Willem Broek er vorig jaar over. Banabila bracht het album vorig jaar dus al uit, maar toen alleen als digitale download. Inmiddels is het album alsnog in een gelimiteerde cd-uitgave van 100 stuks beschikbaar (op=op dus), en dan aangevuld met 6 naadloos in elkaar overgaande remixen (exclusief voor de cd-versie) door Machinefabriek, Radboud Mens, Peter van Cooten, Naoyuki Sasanami, Lukas Simonis en Zenial

Peter Tuin.



DARK ROOM MAGAZINE : SumDark 12.

Michel Banabila è nato ad Amsterdam nel 1961, e dal lontano 1983 produce con orgoglio e passione lavori di ambient sperimentale che gli sono fruttati varie collaborazioni e buoni riscontri dalla critica specializzata, anche se la sua carriera è decollata solo nel 2000 con "VoizNoiz". A partire dal primissimo LP "Marilli" Banabila ha dato alle stampe ben trentuno album, tra full-lenght, mini e apparizioni su compilation, spesso attraverso la sua Tapu Records, etichetta che viaggia a braccetto con la prolificità del musicista. Si è inoltre esibito su diversi palchi d'Europa e ha firmato colonne sonore per lungometraggi, documentari, lavori teatrali e installazioni, oltre ad aver fatto parte di progetti come Byzantium, Chi ed East Meets West. Si ha di fronte un artista determinato, che fa risplendere tutto il suo bagaglio di esperienza e talento. Questo "Sum Dark 12" è solo una delle tante release annuali del musicista olandese. Nel solo 2012 si contano sei uscite tra il formato fisico e il download, e in quest'annata si è già arrivati a quota due (più la collaborazione con Philippe Petit nella compilation "Malpertus"). Ed è proprio alla scena sperimentale d'avanguardia, di cui fa parte anche il francese Petit, che va ad aggiungersi il nome di Banabila. "Sum Dark12" è un mini-album in CDr di quattro inediti, più una live track catturata durante il Summer Darkness 2012 e dedita alla pura improvvisazione, essenza dell'anima di Banabila. Michel pare devoto alla psichedelia teatrale dei Tangerine Dream o del krautrock degli 80s. Le quattro tracce inedite, a partire dalla oscura e acida title-track, presentano un ponte tra elettronica e rumorismo ambient, tutto sostenuto da emozionanti crescendo a far da struttura. "Crowds" risulta afasica e ansiogena come già sottolinea il titolo, mentre "Eyes Of The Witness" sfoggia una diabolicità da film noir. "The Empire In Transition" è un classico tappeto dark ambient che arreca un po' di nostalgia per i primi anni del nuovo millennio, quando una label come la Cold Meat Industry deliziava con le sue regolari pubblicazioni. Il piatto forte però pare essere proprio il brano conclusivo, un'esibizione registrata da Kees van de Viel durante il Summer Darkness della scorsa estate. Banabila si dimostra abile e plastico nel mettere in piedi la sua 'nebbia' sonora, a partire dal brano "Crowds", per poi sfociare in monolitici beat simil-industriali. "Sum Dark 12" non può essere un lavoro esaustivo, ma è la giusta occasione per presentarvi un uomo/artista che con il suo umile contributo riesce a ricalcare territori vincenti. L'ennesimo esempio di come la scena indie non scarseggi mai di idee. Se l'ambient d'avanguardia di un'etichetta come la Alrealon vi scorre nel sangue, Michel Banabila va appuntato nella lista dei musicisti che compongono la colonna sonora della vostra vita.

Max Firinu.