FELTHAT: Sound Years

Michel Banabila is primarily known for film scores, theatre and video art scores. With that kind of experience you can really expect a chamelon sort  of genre and that's is almost to be the truth.
But as an experienced musician and a visionary he knows his way around and helps himself with vast array of means to accomplish his goals.
Music presented on "Sound Years", a beautifully released vinyl, has a base of ethereal ambient guitar work which you might associate with Eno/Fripp archetype. But this is just a base to tiny little delights that this album  has e.g. oriental acoustic instrumentation in the first track, rich and lush synth textures, drone ambience, piano work, a bit whimsical, gentle vocals.
What is most striking is whatever Michel is playing - he can embellish it as a master - you can see his craft  in each little corner.
Delights...  (Hubert Heathertoes)



Ambientblog is very proud to present this exclusive download from Michel Banabila: a 38 minute soundscape created for Gerco de Ruijter‘s installation called Dissolve

Dissolve  is an installation by landscape photographer and filmmaker Gerco de Ruijtershowing landscape images filmed in the Alamosa Valley, Colorado, near the Great Sand Dunes. The shore of the mountain lake is shown in time-lapse images of one full day, from early morning darkness to nightfall, comprised into 4 minutes.
Using animation technique, the reverse image is added, so the mirrored landscape changes position with the real at about three-quarters of the movie. From there, the next sequence starts in mirrored mode until it is swapped into its original mode. This way, the images are shown in endless succession.
The landscape and its mirrored image are tilted 90 degrees, so ‘form and landscape are interwoven in a poetic, abstract experience‘.

Dissolve was premiered on the Holland Animation Film Festival (HAFF) in March 2017, as part of the Expanding Animation exhibition, presenting installations that combine animation, film and fine arts.

Dissolve   Dissolve   Dissolve   Dissolve
(click images for full size)

Because the tilted landscape image is detached from its natural context the eight minute installation can induce a meditative state which is deepened by the soundscape Michel Banabila created especially for this installation. The length of the film (8 minutes) is different from that of the soundscape (38 minutes), so the soundtrack is slightly different with every iteration of the loop.

Banabila‘s Dissolve soundscape reminisces some of Brian Eno’s generative works: repeating notes that appear at irregular intervals, embedded in multi-layered drones and deep rumbling sub-bass sounds. Indeed: ‘music that is as ignorable as it is interesting.’ It’s a soundscape one can lose itself in, an atmosphere enhancer that can be put on repeat – and thus it’s a perfect companion to De Ruijter’s detached landscape stills.
One could argue that this is not a ‘characteristic’ Banabila piece: he never before, to my knowledge, released a full-album-length ambient piece like this. (Until now, his X-Rated Manggha Mix was the longest ambient track with its 18:24 minutes).

It seems Banabila feels at home in whatever style he choses: in his works for films, dance and theatre, his more ethnic oriented collaborations, his present day focus on more experimental electronics, ánd in long-form ambient soundscapes.

The Dissolve installation is not the first time that Gerco de Ruijter and Michel Banabila worked together: many of Banabila‘s album covers are graced with stills from de Ruijter‘s aerial landscape photography. Floatand the recent Sound Years  are fine examples.
They also produced various other film and installation pieces together, like Crops, Grid Corrections and Ringdijk/Dike-Ring.
(An overview can be found here on this Banabila Blogpost)

(Peter van Cooten)

HERE & NOW: Sound Years

Sound Years is a mix curated by Dutch musician Michel Banabila from recordings created variously for stage productions, documentaries, soundtracks and other releases from the previous 11 years. As you can see, it was released in a quiver inducing vinylophiles pleasure-dream - a clear platter of sound exploration. The Bandcamp link above takes you to an edit of the release.

I enjoy Michel's music for it's imaginative panoramas which are enhanced by his engagement with avant and sound art methodology. Michel is a master of experimental ambient and this is where he excels. Exterior environments/field recordings are integral to many of his works. Musique concréte too. This exploratory aspect of his work is tempered by his inclusion of jazz, blues, African, Indian/Asian, classical/opera and other popular forms. Through these methodologies, he creates intriguing musical hybrids that, I feel, expand the musical traditions he utilises into original and unique soundworlds. I feel he is at the forefront of unalienating avant and creating more accessible approaches, that welcome the unfamiliar listener, rather than estrange them.

The A-side opens with a previously unreleased track Close To the Moon. It's the kind of track that makes Michel's music so likeable, sounds are often tweaked through processing, creating aural hallucinates of the original sound. Oblique familiarity creating intrigue. An arcane vocal burbles. Tricked strike sound akin to a tabla floop. Acoustic guitar motif intone, slowly, calmly at the deeper end of the scale. Organ like keys cycle. Frog click. Ebow glissandi ring. I'm hearing things in a different light - odd combinations of sound source that here, are entirely plausible. A poignant piano motif enters and leaves. The vocal samples return more assertively. Harmonium like drone billows. And a silence. Another movement unfolds. More silences amidst forest sound flowering the mix. Nursery song and noise. For a moment, I glimpse a meeting between the Müm and Eno's Apollo. It closes where a recurring theme throughout this first side has ebbed and flowed - the human voice. In particular it features a sample from Michels 47 Voice Loops release, created for an installation that melded subtlety with complexity.

The B-Side is a kind of aural film. Further out sound-art explorations and compositional technique are to the fore here and in places I'm reminded of Daedelus and DJ Spooky - it has a more cut-up/mixologist feel. Four of the songs featured are lifted from the Hilarious Exhibition and Gardening albums, both which really mirror the musical approach on this side. Frequent collaborators musician/sound-artist Machinefabriek and violinist/improvisor/composer Oene van Geel both share moments on this side too. Their inclusion reinforces the avant and "orchestral" feels present here. In the closing moments of the B-side there is a return to similar musical themes from the A-side through Yarra, from the memorable 2013 release, Travelog. It features a lovely Bayaka like cooing warble. It closes on a poignant piano melody.

In all, Sound Years is a great way to traverse a decade or so of Michel's ouevre.   (Perry Holt)

31820710574 36d02be4dd o

nb. In 2010,  Michel treated us to another career spanning sampler of his music, Streets, Dreams and Memories, collated/mixed by ambientblog's Peter van Cooten. It's available as a download now and is another great overview of  Michel's panoramic music, particularly his fourth world recordings.

CHAIN D.L.K.: Sound Years

“Sound Years” is a Michel Banabila sampler, segueing selected tracks from ten previous albums along with one new work into two gentle, chilled-out continuous pieces. This has the diversity and variation of a various artists chillout compilation, but impressively, it’s all the work of one man (and a couple of guest appearances).

Smoothness is the order of the day here. Gentle piano melodies, occasional plaintive guitar strums, and found sounds including the classics such as falling rain ambiences and tropical birds, blend with the mellowest flavours of electronica chill-out such as the deftly twisted and re-pitched vocal samples in “Earth Visitor”. Other sections are more pared-down, simple warm drones, deep vocal sustains and cultured resonance.

The second side opens with a slightly more cinematic bent- a real orchestra warming up alongside a virtual one, broad sci-fi choral pads and robotic noises have us floating outside a spaceship. The ambience gradually gets more down-to-earth, with plaintive violin lines (from guest Oene Van Geel I think) and micro-cut vocal snippets glitching away in “Radio Spelonk”.

While some of the elements are cliché, they are used tastefully in a way that freshens them up. Even the cockerel crowing sound, used to great effect by The Orb, makes an appearance. In fact The Orb is a comparison worth making; if you like either of The Orb’s most recent two albums, then you should absolutely check “Sound Years” out.

To someone unfamiliar with Banabila’s work, this is a seriously impressive and accomplished retrospective. A wide orchestral palette and some absolutely top-notch production, with a beautiful sense of space and an ability to shift subtly between warm and cold atmospheres, makes this an aural joy in its own right. The transitions are seamless and this absolutely stands up as its own work, without any of the unsatisfying incompleteness you sometimes get in compilations.

It’s released on Banabila’s own Tapu Records. Several of the original albums from which these tracks are sourced are legitimately available to download for free online, and this compilation will definitely make you want to peruse things further. (Stuart Bruce)

31820710574 36d02be4dd o


Today we are in Rotterdam where two sound scientists are going to show us the world from a wider perspective. In case you thought you had any significance or what you’re worrying about matters, we’ll look at what a meaningless speck you are in space and time. But it won’t be grim, it will be lush and amazing. The title track has a repeated narration that pulls back from the earth watching our activity upon its surface turn to pattern and fade out, the cover is an extreme close up on the face of a bug. Micro and Macro worlds are the overarching ideas at work here. While treating instrumental music as a soundtrack to something is a lazy and exhausted idea you can imagine this working remarkable effectively over incredible footage of bugs and forests and weather systems and such. It would probably be selling it a little short though because there’s enough texture, detail and finely tuned sound here to occupy your mind and stimulate your imagination without the need of lush images. A meticulous blend of field recordings, electronics and ‘real’ instruments it creates a wonderful set of atmospheres that are as much sound design as composition. Inkeeping with the projects concept the more you pay attention the more you notice the incredible range of sounds subtly woven into it, layer upon layer. Couple of glasses of wine, put this on your headphones, see yourself as a tiny bug in a vast and teeming universe, wonder at it, let go your ego – that kind of thing.

Macrocosms square 1000x1000

AMBIENTBLOG: Home / Sound Years

Michel Banabila‘s musical tree has many roots. Those of you that have checked out his back catalogue (and I hope most regular readers have done), know that it includes experimental electronics, as well as world fusion, jazz, and many productions for theatre, dance, movies and documentaries.
Every branch of his output is interesting in its very own right, but I dare say that his work for theatre and dance productions may often be his most emotionally engaging, as well as the most accessible for audiences not particularly used to ‘experimentalism’.
There’s an impressive list of his work for theatre [here], in case you might know (listing in Dutch).

In the past Banabila  has regularly worked with Conny Janssen for her well-known dance ensemble Conny Janssen Danst. For their 25th anniversary production Home -currently touring the dutch theatres extensively-  she asked him to create the music in collaboration with Maarten Vos, and play it live at every performance.

Maarten Vos is a classically trained Dutch cellist.  who also studied Live Electronics. His work combines the two musical areas, merging the two disciplines into a new one. He has collaborated with many other artists such as Julianna Barwick, Greg Haines, Loney Dear, Machinefabriek, The Kyteman Orchestra, and now of course with Banabila. 
Both artists worked together intensely preparing the soundtrack for Conny Janssens’ anniversary production, and their work is captured on this CD which is currently available at the performances. And hopefully – if stock permits – after the tour has ended.

Even without attending the dance performance it was written for, it’s an impressive and diverse soundtrack. A golden combo of electronics and cello  (Maarten Vos is a cellist primarily, but with a soft spot for modular electronics too), capable of conjuring a  multitude of emotions with diverse musical styles.

ConnyJanssenDanst repetities HOME fotoRobHogeslag DSC 3878 web 940x627

Their music constantly evolves, so it is doubtful that the music on the last performance will be the same as on the first. As mature and complete as the music on this album may sound, the music captured on CD can be seen as a ‘basic draft’, simply because the CD had to be manufactured before the tour started. This means that the music will have evolved further and some of the tracks will have seen many reworks over time.
Banabila and Vos have found a solution for this: after the tour ends, the music will be made available via Bandcamp in different versions: a complete version (containing the full CD version and various reworks), and an ‘additional’ version containing the reworks only (for those that have already bought the CD version at the CJD performances).

All this, of course, is about the music soundtrack only. But if you read this before the tour ends and live anywhere near Holland, I advise to go see one of the performances for the full Conny Janssen Danst experience. (If tickets are still available, that is).
For all others: keep an eye on the Bandcamp page to see when the full edition is released (which will be the first week of may).

Banabila Sound Years


Sound Years is a compilation of previously released tracks (with the exception of the previously unreleased opening track Close To The Moon). All are hand-picked by Michel Banabila himself and mixed into two continuous tracks – one for each side of the vinyl album. The selection is taken from various projects: some of them from theatre works, some of the more recent experimental electronic music, an occasional live recording, and a selection of his collaboration works with Oene van Geel and Rutger Zuydervelt (Machinefabriek).

The oldest tracks are taken from 2005’s Hilarious Expedition, the newest are from 2016. They are selected to create a continuous uninterrupted flow.
The sound is immediately recognisable as Banabila‘s – especially in his trademark use of ‘alien vocal’ samples (like in E.T. and Vuka Vuka!).
The set is a perfect demonstration of Banabila‘s mastership of creating moods and atmospheres. A soft, warm, comfortable selection that is slightly unnerving and ‘outerworldish’ at the same time.

Sound Years can perhaps be seen as Banabila‘s companion to KLF’s ‘Chill Out’ album: a slow walk through quiet (yet alien) landscapes. Unknown, full of surprises, yet always vaguely familiar.

Banabila has claimed that this could very well be his last physical release before going 100% digital. I wouldn’t take his word for that myself, but if it is, this beautifully packed (transparant vinyl) album (with a striking cover photo by Gerco de Ruijter) is a ‘perfect goodbye’ to the vinyl medium.


Norman Staff review: These are troubling times, or maybe it’s just because it’s the middle of the week, but fret not for Michel Banabila is here to bring the balm. This lovely guy has a background in producing scores for film, documentaries, theatre and video art. Banabila finds uses for discarded objects and makes tapestries with these along with his electronics, field recordings and shortwave radio bites. The results are greater than the sum of these parts though, of course. The sounds he makes are spectacularly gorgeous and immaculately crafted, so let’s get into it now...

31820710574 36d02be4dd o

The record opens with the wondrously twilit ‘Close To The Moon’, acoustic oriental instrumentation gently plucked from some mystical faraway place and picking its way through some serene Fripp / Eno type sound bedding. Hints of guitar bubble up amongst the most luscious synth pads and subtle recordings of birdsong, low in the mix. This all segues seamlessly into some Frahm-ish piano and found sounds, Bjorkian vocals flitting in and out. The piano weaves a lovely melody gently around eastern instrumentation, gradually speeding up together with backwards vocals to create a slightly disorienting effect, before warm droning ambience washes back in. It’s as good as having the most relaxing bubble bath. Exotic birdcalls drift back in, soft lulling vocals and heavenly harp all combine to seduce this tired writer. Delicious. Is it time for bed yet?   **** (8/10 - Jamie)

Norman customer review:

This record is an extraordinary mix of recent music from Michel Banabila.

The Dutch master of soundscape is active in publishing music since 1983 when he published his first record 'Marilli', since then he has already made several records with, amongst others, beautiful music for films, documentary's and dance.

He cooperated with musicians as Hanyo van Oosterom (Chi), Holger Czukay, Eric Vloeimans and Oene van Geel and this record is a mixture of spherical music with sounds from all over the planet that Michel has brought together in the two sides of the beautiful medium VINYL! (Nico van Hemmen)



DE GROENE AMSTERDAMMER: Home - Conny Janssen Danst

Hoe dan ook thuis

De ‘zaal’ op het podium (ontwerp: Thomas Rupert) is grijzig & ijzig, een vrieskouruimte. De dansers zijn van Conny Janssen Danst. Aanvankelijk is er maar één, een vrouw die een bed deelt met een ontwortelde boom onder een paardendeken. Links is in de achterwand een hoge smalle poort uitgespaard. Rechts, hoog achterin is een erker gebouwd. Daarin twee mannen en een vogelkooi. De mannen laten hun snaren en toetsen kraken en piepen. Binnen luttele ogenblikken komen hier dertien dansers samen, in lengte, haardracht en huidskleur zeer verschillend, blootsvoets of op sokjes, dun gekleed in hemden, rokjes, ondergoed, flets gekleurde broeken. Ze lijken bangig maar dat gaat weer over. Een paar keer staan ze als een soort mensenpropje in de benauwde poort en kijken rillend toe hoe enkele van hun lotgenoten het ervan af brengen in die kale ruimte.

Medium dans

 Home, van Conny Janssen Danst © Leo van Velzen


Menselijke lichamen die bewegen in afwisselend geordende en ogenschijnlijk ongeordende patronen, in lijnen die worden getekend in een ruimte en die min of meer harmoniëren met muziek, dat alles bij elkaar zou je dans kunnen noemen. De kunstvorm vertelt een verhaal zonder dat verhaal te vertellen. De kalme ordening van bijkomende betekenissen wordt speels aangeleverd en herschikt zich voor negentig procent in ons hoofd. Wij maken de vertelling. If any. De dansers, deze dansers schokschouderen met de armen stijf tegen hun lijf, ze maken pompende bewegingen met de ellebogen naar achter of de handen richting borststreek, ze omhelzen elkaar of springen elkaar onstuimig in de armen, ze doen elegante danshuppeltjes die wij kennen van Singing in the Rain of van So You Think You Can Dance of uit de disco. Ze demonstreren plezier en onzekerheid, ze draaien rondjes, ze kraken en ondersteunen elkaars kwetsbare ruggen. En… ze dringen geen betekenis op.

Wij kijken. Jaloers genieten we van hun kunsten en van de samengebrachte danspret. Ondertussen verzinnen we er verhalen bij. Dans kijken is een les in vrij tekenen met het potlood van de fantasie op het lege vel van de ruimte. Omdat het luide spreken in dans afwezig is (geschreeuwd wordt hier veel, maar steeds geluidloos) is het beeld van gezamenlijkheid dat we op het podium zien een troostende balsem voor onze gekwelde zielen. Michel Banabila en Maarten Vos boetseren uit hun snaren en toetsen een muzikaal tapijt dat zo betoverend mooi is dat je de volheid pas merkt als de laatste tonen zijn weggestorven. Wanneer ook de dans stopt, voel je in de oorverdovende stilte erna pas dat je bent aangeraakt. Door een groep mensen die ruim vijf kwartier hebben laten zien hoe een potentiële gruwelruimte en een kansloze vrieswereld toch een huis wordt, dat hoe dan ook iets van een thuis heeft. Met waterige ogen loop je weg van de plaats waar een wonder ontstond. Nogmaals: Conny Janssen Danst heten ze. Hun dansavond heet Home. U heeft nog tot 30 april om dit niet te missen.  (Loek Zonneveld)

DE VOLKSKRANT / NRC: Home - Conny Janssen Danst

Volkskrant: Annette Embrechts 25 januari 2017 (5 sterren): 'Home is troostrijke ervaring in verwarrende tijden'.

Huiselijk is het decor van Home zeker niet, integendeel: hard, kil en kaal in dit ontwerp van Thomas Rupert. De betonnen muren vertonen sporen van lekkage en een uitgebeten vlek ontsiert de vloer onder een gietijzeren wasbak met iel kraantje. Oké, er staat een bed, maar daarin rust een ontwortelde boom onder een vale deken. Het symbool voor een gebrek aan thuis, voor mensen die huis en haard hebben verlaten om verderop een veilige slaapplek te vinden. Menig choreograaf of theatermaker zou de vaalgrijze wanden hebben gebruikt voor megaprojecties: teksten, protestleuzen of videobeelden van actuele migratiestromen. Zo niet de rustige, Rotterdamse choreografe Conny Janssen in deze jubileumproductie - haar gezelschap bestaat 25 jaar. Janssen laat een danseres wat woorden krabbelen, zo klein dat we slechts kunnen gissen naar de inhoud. Misschien is het een gedicht in het Hebreeuws of Arabisch: ze schrijft tenslotte van rechts naar links.

Intens troostrijk

Juist dat vermoeden van het behoedzaam zoeken naar beschutting maakt Home tot een intens troostrijke ervaring in een verwarrende tijd. Alle dertien dansers lijken onbeschermd, in hun dunne hemdjes, rokjes, negligés, bloezen en broeken, flets van kleur. Ze dansen blootsvoets of op sokken. Toch vinden ze beschutting, bij elkaar of in zichzelf verzonken. Niet de omgeving is het anker, maar de mens, de groep, ook al verschillen ze enorm in lengte, huidskleur, haardracht en achtergrond. Ze schokschouderen met armen dicht op het lichaam, krabben aan hun slapen en pompen met hun hand op de hartstreek. Ze omhelzen, blazen hun borstkas tegen die van een ander, geven ruggensteun of draaien geruisloos een rondje. Stagiaire Liza Wallerbosch (vierdejaars Fontys Dansacademie) valt op met haar ongekend doorleefde vertolking, naast de trefzekere souplesse van ervaren dansers als Mitchell-Lee van Rooij en Remy Tilburg.


Boven de muzikanten hangt het enige romantische rekwisiet: een vogelkooitje met twee vogeltjes Soms blijven ze met tien of twaalf personen steken in die ene smalle deuropening en kijken ze verschrikt naar een eenzame collega, die kwetsbaar zijn of haar weg zoekt in die onbarmhartig kale ruimte. Dan weer foerageren ze als trekvogels of dansen ze een duet op druppelend water. Verloren zijn ze niet. Ze laten zich gidsen door de uitdijende klankwereld van de live spelende muzikanten Michel Banabila en Maarten Vos. Hoog in een nis bouwt dit duo met keyboard, cello en elektronica aan een warme, verlangende soundscape. Die begint met gekrabbel op een snaar, en dijt via een vraag-antwoordspel met lange tonen uit tot een steeds vollere compositie, gevuld met tromroffeltjes, geroezemoes, treingeluiden én melancholieke volksliederen van de jonge Oekraïense Maryana Golovchenko. Boven de muzikanten hangt het enige romantische rekwisiet: een vogelkooitje met twee vogeltjes. Mocht het deurtje openspringen, vliegen ze vast niet weg. Dit Home is hun pleisterplaats.

Foto Leo van Velzen



"De composities van Banabila en Vos leggen met haast romantische lange lijnen, ritmische intermezzo's en elektronische klanken een de bodem onder bewegingen die inmiddels wel als 'typisch Conny Janssen' bestempeld kunnen worden. [...] Soepele, inventieve duetten waarin de ene beweging de andere uitlokt" (Francine van der Wiel)


De avontuurlijke dansgroep Conny Janssen Danst bestaat 25 jaar, waarbij ze het jubileumjaar openen met de voorstelling HOME (volg de link voor informatie & data). Choreografe Conny Janssen heeft een stuk geschreven voor 13 dansers, dat gaat over mensen die een plek zoeken in de wereld en bij elkaar. Het begrip “thuis” wordt van alle kanten belicht om het zo inhoud en hier letterlijk vorm te kunnen geven. Het mooie van de voorstelling is dat er livemuziek wordt gespeeld door cellist Maarten Vos en toonaangevende componist/producer Michel Banabila. Die laatst genoemde is bekend van zijn vele incarnaties en solowerken uiteenlopend van ambient, wereldmuziek en neoklassiek tot drones, avant-garde en abstracte elektronica. Vos (Fox String Quartet) gaat het experiment ook niet uit de weg en heeft bijvoorbeeld al eens met Machinefabriek samengewerkt. Nu dus samen live bij moderne dans. Van HOME is tevens de studioversie op cd verschenen, die iets verschilt van de live versies maar wel een duidelijk idee geeft. Banabila (elektronica, toetsen, melodica, stem) en Vos (cello, toetsen, modulaire synthesizers, elektronica) brengen hier 12 stukken, waarvan er 4 door Vos, 5 door Banabila en 1 gezamenlijk gecomponeerd zijn. Ze openen de cd met de prachtig Oekraïense traditional “Oj, Na Gori Suhyj Dub” (ой, на горі сухий дуб) waarbij zangeres Maryana Golovchenko te horen is, die al eerder meezong op Banabila’s mini album Jump Cuts. Hierna varen ze een meer abstracte en experimentele koers op, die echter wel een behoorlijk filmisch karakter heeft. Ze brengen allerlei wonderlijke, ruimtelijke elektronische geluiden en rudimentaire beats al dan niet in toom gehouden door prachtige strijkpartijen dan wel orkestraties. De variatie die ze aanbrengen maakt het niet alleen heel afwisselend maar ook uiterst spannend en intrigerend. En dat laatste ook omdat ze echt bijzondere en wonderschone geluiden fabriceren. In “Secunde CJD Remix” geven (alt)violist Oene van Geel, contrabassist Ilya Ziblat Shay en klarinettist Keimpe de Jong nog acte de présence. De muziek geeft je soms een unheimisch gevoel, maar ze zorgen dat je ook altijd weer prettig thuiskomt. Waarschijnlijk precies zoals de dansvoorstelling ook zal verlopen. Eindelijk eens een soundtrack die anders is en bepaald niet onder doet voor een regulier studioalbum. Een meesterlijk werk, waar je nog lang dingen in zult ontdekken. Saillant detail is dat je om de cd te bemachtigen wel naar een voorstelling moet gaan! Hoe dat is bevallen zal ik spoedig mededelen. (JanWillem Broek)

30640979494 a05636facb z

31626093703 fbbcf4d74d o

MEAKULTURA: Live at AudioArt 2016

Michel Banabila i Oene van Geel z Rotterdamu zaprezentowali łagodne połączenie brzmienia altówki i elektroniki w klimatycznej szacie orientu. Akcydentalnie pojawiające się arabskie melodie ludowe, nadawały kompozycji enigmatyczny charakter, a jej poszczególne fragmenty nawarstwiały się i rozdzielały tak, by solistycznie traktowana altówka znalazła się na pierwszym planie.



DSC 6700


I know, it's not brand spankers, however, outing number four for Banabila & Machinefabriek - and it just keeps on getting better. Between them these two guys have such a plethora of musicality behind them that I feel the fourteenth release between them will still keep one intrigued and captivated. I got ruminating that this is their most exotica sounding release, that is, in a fourth world sense. Insect noise, digital clicks, bird song, synth keyed crystalline tones, ambient washes surge both subtlely and forcefully. Narration and radio transmission snatches, the microworld of human observation/language, appear and dissipate - subsumed by music and sound. There's a percussive thread throughout Macrocosms too, sampled and played through Rutger and Michels careful library of listening (check Turmoil, Echo Chamber), as too with all other sounds and music on this release. Also amongst these sources are sounds recorded at the Biała Woda nature reserve in Poland by Michel - here within a regional macrocosm are also the minutae of life - hidden worlds revealed. As with previous releases between them, the recording process was through file swapping. I wonder if through this, both Michel and Rutger's voices can sound more truly themselves; sounding more of a collaboration than a compromise. Or am I missing something there?!

I got to first listen to this at cruising altitude above the ocean somewhere between Australia and Japan - between cultures. Apt. And detail, it unfolds continuously.

I hear-look at paradise from afar, subsumed inside a dystopian threat - within a dream. This sense appears first in Kaleidoscope with its gamelan isolate and chinking buzz exotica, it closes with a dislocated kind of cooing, gorgeous. Then, as if looking down from a space station (or is it from a submerged city) with piped nostalgia choruses fed through a PA, so too does Upwards hint of this dread. There is still beauty within the waste however, koto strike, anthromusicological ephemera from a forest through the throats and tongue of men. Majesty broods, swells and surrenders in ambient free-float. Prey too sounds a forboding - slow drone hum builds and dissipates as gong miscellany fleck the sound-field. E-bow like sounds are sirens. Squirl and hum on close. So much detail!

Cricket clicks & chirps, electric flutter and a lock groove sishi-odoshi suggest we're headed to the mad-house in Awake - before the forest beckons towards a calming glockenspiel melody and key tones. The flutter at closing is more avian - less electro-claustrophobic. Is that digitally altered tingsha in Turmoil? Tin water can strike foils, morse enters/leaves, a 1:22 clash heads into a sound fray and bird-song sonar returning to the songs beginning to end. All is not what it seems and excels on realisation.

There's more to hear and immerse oneself within, whether canned or from the speaker, it rewards. Music from innumerable continents and imaginal realms - a post cultural melting pot of musical memory and remembering.      Post apocalypse exotica - damning the romantics with the reality of mankinds decline.

(Perry Holt)

Macrocosms square 1000x1000


KULTURNí MAGAZIN UNI: Tapu Sampler 2016

Občasná ohlédnutí nejsou nikdy na škodu. Zvlášť u tak plodných skladatelů, jakým je například Michel Banabila. Jeho dvojalbum shrnuje vybrané kompozice, které rozesel na svá alba v poslední dekádě. A je nutno poznamenat, že jako lákadlo do bohatého Banabilova světa slouží znamenitě. Výběr patnácti zařazených kompozic totiž odhaluje, že základem Holanďanova rukopisu, který, ať tvoří poměrně divokou avantgardu nebo ambientně etnický track, je pokaždé příběh vyprávěný podobným, pomalu se rozvíjejícím způsobem. Z toho důvodu je fakt, že přeskakujeme mezi více než desítkou skladeb citovaných kolekcí, vlastně osvěžující. Jednou máme co dočinění s trackem postaveným na vrstvení atmosféry množícími se perkusemi (Jump Cuts ze stejnojmenné desky), podruhé se necháváme nést na čistých hladivých ambientních plochách, potřetí dostane velký prostor hostující autor na saxofon, klarinet nebo cello (například Deep In The Forest z alba Route Planner nebo Amal ze stejnojmenné desky natočené s Asidem) a jindy zase zavrtáme do industriálních nálad s hlučící skladbou postavenou na výrazných field recordings nahrávkách. Není divu, že je Banabila často žádán, aby svou hudbou podpořil divadelní nebo taneční představení. Právě díky daru vytvořit na základě nálady, souhry či atmosféry osobitý příběh. A hlavně vrstevnatý, jehož potenciál ocení asi nejvíce posluchač s kvalitními sluchátky na uších. Banabilův hudební otisk je jiným druhem reportáže o současném světě. Propletenec vlivů, nálad a atmosfér, které je hrozně těžké rozklíčovat nebo rozebrat na prvočinitele. Přitom právě tato nesmírně komplikovaná situace vlastně přináší mimořádnou porci impulzů nejen pro hudební skladatele, ale také pro náš život. Je jen škoda, že si o celé problematice necháváme často vyprávět od lenivých nebo dokonce falešných zpravodajců. Samotná realita je totiž často mnohem komplikovanější. Omlouvám se za tuto socio-politickou vsuvku, ale hudba Michela Banabily k ní přímo vybízí. Častým citováním orientálních prvků, tematických nehudebních samplů i výběrem akustických instrumentů, které jednotlivé, na decentní elektronice postavené, kompozice doprovází. Hudební žurnalisté rádi pro hudbu na pomezí klasiky, filmové muziky, downtempa a world-music citují Dead Can Dance nebo například Juno Reactor (dříve například Banco de Gaia nebo Zion Train). Michel Banabila se v podstatě chápe stejného úkolu méně pateticky, možná ale nakonec s výraznějším výsledkem. (Pavel Zelinka)


Quarta tappa della consolidata collaborazione tra Michel Banabila e Rutger Zuydervelt, “Macrocosms” non smentisce l’attitudine del duo a ricombinare in maniera incessante gli elementi della propria musica. Seguendo un itinerario sostanzialmente diverso rispetto a quello delle allucinate visioni orchestrali del precedente “Error Log” (2015), le nove tracce del nuovo lavoro oscillano tra intricati incastri ritmici e dense frequenze in progressiva trasformazione.

Elementi concreti e di sintesi convivono in “Macrocosms”, al pari della dimensione minimale propria dei due artisti e della loro velleità di creare universi sonori, come da titolo, estremamente estesi. Da tale combinazione risulta un dialogo a tratti difficile tra prominenti vibrazioni di oggetti e macchinari (l’aspetto “macro”) e minuti crepiti elettronici (il “micro”), il cui pulviscolo soverchia gradualmente quasi ogni altro elemento.

Così, mentre la parte iniziale del lavoro è tutta un susseguirsi di pulsazioni sintetiche e sincopi di moderato rumorismo, quella finale ripiega su quella concezione di ambience poco più che silente alternamente costeggiata nel corso degli anni da parte di entrambi gli artisti. In questo senso “Macrocosms” rispecchia in maniera esaustiva il robusto impianto concettuale sottostante alle rispettive ricerche, riassunto nella creazione di un ambiente sonoro al tempo stesso puntuale e in continua espansione verso orizzonti infiniti.

(Rafello Russo)

Macrocosms square 1000x1000

LE CARNET DE MARQUERITE: Things Popping Up From The Past (reissue)

Se définissant lui-même comme artiste sonore, le néerlandais Michel Banabila œuvre depuis les années 80 dans les mondes du cinéma, du théâtre et de la danse. Ce disque présente, comme son nom l’indique, ses premières productions et on y découvre un compositeur inspiré, déjà inclassable et intéressé par l’expérimentation. Si son travail sur les bourdons de la musique Drone et les samples (dont c’était les premiers pas) fascinent, on retiendra la fraîcheur de ses mélodies et de ses ambiances. Un disque qui pourrait séduire les aficionados de l’ambient, d’un certain jazz moderne, voire des compositeurs classiques du début du XXe siècle. Et surtout ceux qui, sans ornières, sont prêts à s’immerger dans l’univers de Michel Banabila. (Durasbib)

Banabila Early Works





This album was in the  ACL 2016 TOP TEN ELECTRONIC:

Four collaborations, each one different yet alluring in its own right: this is a pairing that works. On their latest effort, Banabila and Machinefabriek use field recordings along with elements both organic and electronic to highlight the relationship between the micro and the macro. The natural world is the focus, presented as benign (“Kaleidoscope”) or dangerous (“Prey”), but always lovely by design. The beautiful photography draws the viewer in like a Venus Fly Trap, but the sounds are worth the risk.


To date we have heard four full-length collaborations between Michel Banabila and Machinefabriek, each one different in tone.  This one, while intricate and multi-faceted, is their most accessible to date.

It all starts with a concept: the micro and the macro.  Listening to the album is the aural version of zooming in and out with a hi-tech camera.  Pieces of sound appear, migrate to different speakers, and dissipate.  Zoom in and one can hear them better; zoom out and one can appreciate the overall picture.  The cover art implies a scientist’s eye, so it’s no surprise that the music includes field recordings, made by Banabila in Poland’s Biała Woda (a reminder to check out Izabela Dłużyk’s Soundscapes of Summer, also recorded in Polish woods).  The brightness of the album’s visual tones reflect that of the music, which at times can be downright danceable (“Stokjes”) ~ and when’s the last time one danced to field recordings?  It doesn’t happen often.  This joyful combination is what makes the album so accessible.  One can imagine the artists opening each other’s sound files, getting excited about their next ideas, and committing them to tape.

banabila-machinefabriek-macrocosms-cd-macrocosmsCrickets, choirs and children each find their places in “Upwards”, serving as both rhythm and adornment.  The world itself is rhythmic, often intentionally but sometimes not; Banabila and Machinefabriek find hidden swayings and surround them with aural sculptures.  Even when the track turns ambient, the listener recalls the tempo that launched the piece.  But the title track is where everything comes into play.  On this piece, Sarah Payton surprises with a spoken word segment that seems at first like a documentary excerpt, perfect for the nature (pun intended) of the release.  Arriving at the album’s midpoint, the voice is unexpected, yet comforting.  Inside the single world we think we see, a hundred thousand separate worlds go about their daily business, connected only by the thinnest of threads, a contingency of each only vaguely perceived by the others.  Following the narrative, one zooms out even further, above the earth, recalling the photographic work of Yann Arthus-Bertrand.  Piano, strings, static and samples provide an elegant backdrop against which Payton herself first approaches, then recedes, a metaphor for her own words.

Some collaborations seem like work, but this one seems like play.  It’s clear that the artists enjoy what they are doing and are inspired by this partnership.  While we often write that we’d love to hear more of the same sounds, the duo has proven that they can change sounds and continue to entice.  We already trust that their fifth album will intrigue in equal measure, no matter what its style.  (Richard Allen)


Their fourth collaborative album shows Michel Banabila and Machinefabriek in a playful mood, somewhat less abstract than on their previous album Error Log.
Macrocosms radiates the joy of swapping sound files and surprising each other in turn with an unexpected twist of the material: field recordings from the Biala Woda nature reserve in Poland, musique concrête, noise, ambient, ‘fourth world’ samples, ‘Holger Czukay style’ sped up guitars, and whatnot…

“The overall theme deals with the macro and micro – how incredibly tiny and insiginificant we become when zooming out, and how wondrous small worlds can be found within ours when zooming in.” 

Michel and Rutger are a perfect pair: two giants of Dutch experimental music, combining the best of many worlds. Abstract experimentalism, cinematic romanticism, impressionistic environmentalism… it’s all in the details that merge into a recognisable trademark style and manages to surprise with every new release.  (Peter van Cooten)

Macrocosms square 1000x1000





THE WIRE: Macrocosms

Macrocosms is the fourth time that Michel Banabila and Rutger Zuydervelt - both based in Rotterdam - have swapped files and sculpted pieces together. There’s a certain creative tension between the recognizable and the unrecognizable, with computer generated sounds, guitars, keyboards and field recordings from a visit to a Polish woodland all subject to processing. And as opposed to the architectural sweep of Crumble, some of these nine pieces have song-like structures and range from near still lifes to rhythm-based compositions. “Awake” is a brisk, intricate mix of pulses with glitchy tics so that one keeps shifting, which is further turned around when a simple vibraphone and synth melody arrives. On the title track artist Sarah Paynton intones “Inside the single world we think we see are a hundred thousand separate worlds”. Simple, bold keyboard arpeggios run through the track and her voice is finally subsumed into a cloud of tiny sound particles that spiral off into fractal like shapes, making it an appropriate analogy to the different levels of detail in the duo’s music. (Mike Barnes)

Macrocosms square 1000x1000

THE WIRE #393 , October 2016

VITAL WEEKLY 1052: Macrocosms

This is already the fourth time that Rotterdam based composers Michel Banabila and Rutger Zuydervelt, also known as Machinefabriek get together to record music, and do a release. First there was the self-titled release (see Vital Weekly 860), 'Travelog' (see Vital Weekly 898) and, thirdly 'Error Log' (see Vital Weekly 984). That is perhaps already a most remarkable fact, seeing these two men being very active when it comes to playing and composing music, also for occasions we don't hear or see because they are not always released as such, music for films, installations, theatre, and dance. For the fourth time these two men manage to surprise the listener again;
'Macrocosmos' is not a rehash for the earlier albums, I think. The first was abstract, the second more melodic, and the third was more about ambient music, through the use of longer pieces. On the fourth album they explore the best of these three worlds and expands on that, with a relatively bigger role for real instruments, or so it seems. This is their most all-round album so far, I'd say. The guitar plays quite a big role in some of these pieces, along with the crackling of the modular synth, but in 'Stokjes', 'Awake' and 'Turmoil' they as easily slip into a rhythmic piece, the latter with an almost Alva Noto like but with a slightly more exotic mood. Melodies are never far away in these pieces, and 'Awake' is a like true pop song, with an electro melody below. Then there are pieces in which the ambient side is more present, such as in 'Prey', 'Upwards' or the title piece. Here the influence of Zuydervelt seems to be more apparent, even when these duties are no doubt not divided like this; this is just something I was thinking of. It seems that field recordings, mainly  insects, birds and rain, play a role in the majority of these pieces, which further enhances a somewhat 'tropical' feel to the music. That too might be something I am just imagining of course.  It makes that this album has a very diverse feeling to it, in terms of textures they choose, of changing moods, instruments to use and make it a fine ride for the listener, going through various places; like a road trip through the macrocosmos. An excellent release by these masters of their trade. (FdW)

Macrocosms square 1000x1000



Het zou toch wel eens verrassend of verfrissend zijn als je bij een nieuwe release van de innovatieve, toonaangevende muzikanten Michel Banabila en Rutger Zuydervelt ofwel Machinefabriek kan zeggen dat ze de plank volledig hebben misgeslagen? Dat ze diverse plugjes gewoonweg verkeerd hebben aangesloten en het lijkt of beide een fikse tik met een koekenpan van een niet geringe doorsnede op de hersenpan hebben gehad. Beetje dwepen met een discografie die in tegenstelling tot de Chinese muur wél vanaf de maan zichtbaar is en dan met zulke pulp aan komen zetten. Maar ja, dat is dus niet zo. Na drie eerdere samenwerkingsverbanden moet ik heel saai melden dat hun nieuwste worp Macrocosms wederom een geweldige bundeling van krachten is. Ze serveren 9 tracks vol abstracte elektronica, experimentele ambient, glitch, veldopnames (uit voornamelijk Polen) en ludieke samples, onder meer van de contrabas van Ilya Ziblat Shay. Daarbij hoor je in de titeltrack nog de stem van Sarah Payton. Voor de rest weten de heren zelf weer voor een rijk gedetailleerd en biologerend geheel te zorgen, dat echt van een andere orde is en zelfs wel afkomstig van een andere planeet lijkt. En weer zo anders dan voorheen, waardoor ze weten te overrompelen met allerlei originele, organische en meeslepende vondsten. Avontuurlijke, nachtelijke muziek die je ook nog eens bij de lurven grijpt. Er staat gewoonweg geen maat op deze klasbakken. (JanWIllem Broek)




staff review (8/10) :

Regular collaborators Michel Banabila and Rutger Zuydervelt are back at it as Banabila & Machinefabriek with ‘Macrocosms’, the pairs fourth collaboration, no less. Beautifully presented in a matte digipak with photography by Michel and graphic design by Rutger.
It’s worth noting that the CD edition varies from the digital release, in that the individual tracks have been melted into a continuous mix for a journey interrupted by brief pauses of silence.
Across the disc, the lines between the real/organic and synthetic are blurred, utilising a seemingly endless vibrant palette of recognisable elements i.e “real” instruments and processed, electronic sounds and field recordings. The overall experience is something like glimpsing into worlds within worlds, within the world - Microcosms and Macrocosms. Something that’s always held an endless fascination for me. Take a dog for example, within that creature is a whole universe of smaller ecosystems, and other minute livings things like bacteria. Is our own planet just a single cell in a larger organism in an infinite universe? My head explodes just pondering these things. It seems the artists have similar thoughts and through sound conjure visions of these large and small scale worlds. It makes for pleasurable and thought provoking listening, at times recalling Jon Hassell and Brian Eno’s ‘Fourth World’ ambient. There’s an immense of amount of intricately detailed sound throughout the disc - like zooming into insect realms, then further into the very fabric of matter; cells, molecules and atoms. While larger sounds evoke images of weather systems and the cosmos. A wonderfully vibrant, organic sonic world that exists as a fusion of reality and imagination. (Anthony)

Macrocosms square 1000x1000

UTILITY FOG: Macrocosms

Dutch artists Michel Banabila & Rutger Zuydervelt aka Machinefabriek have been collaborating together since 2012, and their fourth album Macrocosm is out really soon! We got a sneak preview of a few tracks (the first one, and last two from this little feature), and I recommend grabbing the older releases and following either on Bandcamp so you can grab the new one when it appears. We hopped back to their first self-titled release, and to the amazing 2013 release Travelog in the middle. Banabila has been interested for decades in sounds (musical and otherwise) from the far reaches of the world, and has a long career making hybrid music from studio techniques, tape sampling & then digital methods along with acoustic instruments. Machinefabriek is best known for long drone works, but also works in shorter forms and is a master of digital sound design. It's great to have something new from their collaboration, which as always is more than the sum of its parts. (Peter Hollo)

Macrocosms square 1000x1000

INACTUELLES musiques singulières: Earth Visitor

Compositeur et artiste sonore né en 1961, le néerlandais Michel Banabila a déjà derrrière lui une carrière bien remplie. S'il vient plutôt des musiques expérimentales, électroniques, il multiplie les collaborations avec des artistes de formation plus classique ou liés au jazz, aux musiques du monde. Une alliance étroite entre sons électroniques et acoustiques est au cœur de son travail avec l'altiste Oene van Geel pour Music for viola and electronics et Music for viola and electronics II. Mentionnons aussi ses rencontres fréquentes avec un autre musicien néerlandais présent dans ces colonnes, Rutger Zuydervelt alias Machinefabriek, un des maîtres actuels des musiques électroniques et ambiantes, et l'on aura une petite idée de ce compositeur éclectique et bouillonnant, que je suis loin de suivre d'ailleurs dans toutes ses réalisations, tant sa discographie est prolifique.

    Pour Earth Visitor, Michel Banabila campe une ambiance : Juin, beaucoup de pluie. Il regarde des vidéos de la NASA sur la mission Junon. Le disque viendrait de là. Un côté spatial : la terre vu par un visiteur...

   Un piano mélancolique, brumeux, parasité, c'est le début du premier titre éponyme. Une scène terrestre vue déjà à une certaine distance qui n'exclut pas l'humour, les discrets miaulements du chat de Michel participant de la bande sonore qui vire vers une certaine étrangeté, comme en témoigne une voix tordue. Un souffle envahit cette atmosphère feutrée, on sent qu'on bascule, qu'on s'éloigne encore des familiarités humaines. Nous rentrons dans l'infini royaume des musiques ambiantes, d'où nous parviennent les "Distorted Messages" du titre deux, torsade trouble de sons divers, d'instruments embués, de voix méconnaissables devenues des traînées-écho d'un monde sauvage et fascinant. Titre vraiment très beau ! "What creatures is that" accentue la dimension spatiale du disque, presque visuelle : des vaisseaux traversent l'espace, majestueusement. Pulsations, battements, respirations étranges, comme dans un roman ou un film de science-fiction. Il n'y a plus que des trajectoires, des ondes voyageuses aux résonances multiples, puis des froissements, puis rien. "Star Trails" retrouve le piano, amplifié, dialoguant avec un synthétiseur, des cordes lointaines telles des sirènes : c'est un chant solennel, un hymne lent, prélude à "The Situation Room", courte pièce dramatique qui serait très à sa place dans un film d'angoisse, même si elle est illuminée  par une poussée lyrique somptueuse. Dans ce contexte, on attendait l'invasion, voilà les étrangers par excellence , "We are the aliens" est une jungle sonore étouffante et pourtant séduisante, ensorceleuse. Le septième titre est présenté comme une reprise, un mixage de l'espace profond, "Deep spca Mix". On pense aux odyssées électroniques de Brian Eno, en un peu plus bruitiste, plus accidenté aussi, hanté par une guitare perdue, ou deux même : dérive et fière déréliction dans une circulation sidérante d'astronefs étincelants, de roches brutes avant que de sombres tourmentes ne provoquent de secrets naufrages et que ne ressurgisse un piano halluciné redevenu quasi clavecin d'exo-planètes improbables.

    Un très bel album d'électro ambiante parfaitement maîtrisé. Les acquéreurs de l'album numérique se régaleront de surcroît avec un immense remix en direct du festival de Valkhof qui flirte avec une techno ravageuse, et une curieuse bande annonce abyssale, fantomatique.


OOR: Things Popping Up From The Past (reissue)

"Uit het harmonium tovert hij langzame, logge, minimale klanken, die steeds herhaalt worden."

"De compilatie sluit af met een acht minuten durende, donkergekleurde ambientdrone: rustpunt op een compilatie vol slow music."

"Het is zo samengesteld dat de klanken in elkaar over lijken te gaan en een tijdloos ambient-meesterwerk vormen."

(Oscar Smit)

Banabila Early Works

UTILITY FOG: Things Popping Up From The Past (reissue)

Dutch composer & electronic musician Michel Banabila has appeared a lot on this show, in collaboration with other Dutch musicians like Machinefabriek and Oene van Geel as well as on his own. His music ranges from beautiful drones to worldbeat, layered rhythmic vocal samples and processed acoustic instruments, and he's comfortable in the digital space – so it's fascinating to hear these unearthed Early Works, mostly dating from the mid 1980s. Here we hear his art growing into itself, and his style can already be sensed, where gossamer melodies run over muted percussion and wheezing drone instruments. You can hear stacks of his music on his Bandcamp, and it's highly recommended. This may be as good a place as any to begin. (Peter Hollo) 

Banabila Early Works

PEEK-A-BOO: Things Popping Up From The Past (reissue)

You may contradict me, but the most beautiful thing about music is that you always can discover something new, a name you've never heard before and makes your life better, or at least more colorful. We’re sure that very few people are familiar with Michel Banabila. Nevertheless, this Dutch musician made 53 (!) albums and worked on 10 Steps To Heaven by Holger Czukay.

Today, he mainly composes music for Dutch theater, but in the 80s he was one of the (many) brilliant ambient artists who were barely noticed. Music that often was released on a simple tape. Bureau B. compiled this wonderful compilation with those forgotten releases.

Sometimes you hear simple piano pieces in Satie style, then it's Eno ambient with ethnic sounds (A Sharp Silver Line) or just a sublime improvisation (Harmonium Improv 2).

Early Works/Things Popping Up From The Past is a wonderful release of forgotten tracks that ended up in a dusty cupboard... out of sight, and yet so beautiful!

(Didier BECU)


Banabila Early Works

AMBIENTBLOG: Earth Visitor

June was a very rainy month, which was why Michel Banabila spent a lot of time watching NASA videos about the Juno mission.
Or, maybe I’d better rephrase that: after watching the NASA videos he spent a lot of time creating this album which was inspired by the Juno mission.
In retrospect, we can be happy this was no ordinary sunny month, because inspired him to create this great album!
Starting out with a piano theme that demonstrates why his music works very well in theatre and documentary soundtrack settings, the tracks focus on outer space – becoming more abstract while never losing their melodic, human, touch.
Alien electronic soundscapes, sometimes ‘earthened’ with violin samples (performed by Salar Asid), piano, cat meows, and many distorted voice fragments (the kind that unmistakably identifies Banabila‘s work).
With titles like What Creature Is That and We Are The Aliens, this album’s viewpoint is nót only that of earth’s astronaut, but also  of the imaginary  Jupiter inhabitant watching the earth invaders approach.
After working ceaselessly and tirelessly for more than thirty years, recent re-issues of his early work finally gained the international acclaim it deserves
(the Bureau B compilation Early Works / Things Popping Up from the Past and Astral Industries reissue of Chi Original Recordings).

But it’s important not to get stuck in the past: Banabila is alive and kicking and still creating an impressive stream of new music!
With his recent albums, Michel Banabila has explored many – often experimental –  territories.
Earth Visitor demonstrates he’s also still a master of cinematic ambient! (Peter van Cooten)



“De lucht hangt er laag” om Marsman te citeren, maar dat krijgt een heel andere betekenis in de audiovisuele installatie Ringdijk, waarin de takken van de toppen van de populieren opdoemen, naderbij komen en weer verdwijnen zonder dat hun geworteldheid in de aarde ooit duidelijk wordt. Het heeft een dromerig en licht bedwelmend effect, door het ronde rustig bewegende beeld en door de prachtige muziek van Michel Banabila, met wie De Ruijter vaker samengewerkt. Die samenwerking is dermate geslaagd dat muziek en beeld vrijwel gelijkwaardige partners zijn.


THE RECOUP: Things Popping Up From The Past (reissue)

Michel Banabila is a prolific Dutch experimental composer, specializing in minimalist electronica. He’s quite prolific, too; on Discogs, he has fifty-two albums to his credit, and that’s just to his name, not including his side projects. His work has a unifying sound: the beauty of ambient music, as performed by modern technology. Bureau B’s new compilation Early Works does an admirable job of introducing Banabila to the listener unfamiliar with his work.

For the most part, the compilation goes straight for the gentle, delicate work. It’s hard not to drift off into a netherworld of pleasantness when listening to “October” and “The Call.” Harold Budd is recalled on “Piano 1” and “Piano 2,” as well as on the gorgeous “Harmonium Improv 1” and “Harmonium Improv 2,” which tempers the delicateness of piano with a hushed, cooling drone that never imposes any heaviness on the listener. Not that he can’t do drone well; “The Lost Drone Tapes” show that he’s a master of that style, too; the sounds and atmosphere is heavy, but it’s never short of beauty.

Banabila has released a lot of music over the course of three decades; one can find his work scattered throughout the internet, via Spotify, Youtube, and other sources. But Early Works offers an excellent look at the man’s early years, where it’s obvious that Banabila realized quite early that he is a gifted, talented composer. This music serves as a perfect escape from the heat of an oppressive Summer sun.   ()

Banabila Early Works

POLYPHONIA: Things Popping Up From The Past (reissue)

Holenderski muzyk Michel Banabila nie daje nam odpocząć! Płyty z jego najnowszymi nagraniami ukazują się bardzo często. Okazuje się jednak, że również w przeszłości Michel miał wiele do powiedzenia na polu muzyki elektronicznej i nie tylko!

Krążek „Early Works / Things Popping Up From The Past„, ukazał się na  płycie CD, ale także na płycie winylowej nakładem wytwórni Bureau B, która to wytwórnia specjalizuje się właśnie w wydawaniu wczesnych prac muzyków, którzy utrwalili swoje miejsce na niezależnej scenie muzycznej. Tak, aby mieć to już za sobą, napiszę od razu o tym, co wg mnie jest mankamentem tego wydawnictwa – jedenaście utworów nie stanowi bardzo spójnego przekazu muzycznego, a to dlatego, że każdy z nich jest trochę „z innej bajki” i trochę z innego okresu twórczości – część z lat 80tych, a inne są aż o dekadę młodsze! Jednocześnie ten mankament może stanowić też o sile przekazu tego wydawnictwa! Jeśli nie poszukujemy albumu koncepcyjnego, opartego na podobnych brzmieniach, czy pomysłach realizacyjnych, to „Early Works…” stanowi świetną okazję do tego, by zapoznać się z zupełnie różnymi podgatunkami muzycznymi – od eksperymentów brzmieniowych, przez ambient czy drone, aż po krótkie szkice zagrane na pianinie.

Mimo tego, że utwory powstały w latach 80tych i 90tych, nie słychać w nich żadnych inspiracji modnymi w tamtych czasach gatunkami muzycznymi. Banabila wypracował bardzo unikatowy styl, który przenosi na coraz to nowy poziom w kolejnych swoich współczesnych wydawnictwach, a przy okazji „Early Works…” słuchacz dowiaduje się, że już w początkach swojej kariery (którą datuje się na rok 1983), artysta poszukiwał nietuzinkowych środków wyrazu artystycznego.

Ciekawe kompozycje to prace oparte na pętlach: „October (Des Traces Retrouvées III)”, „A Sharp Silver Line (Des Traces Retrouvées III)” gdzie można dostrzec podobieństwo do nagrań King Crimson i stylu Andriana Belewa. Moimi osobistymi faworytami są utwory, w których Banabila korzysta z pianina: w „Harmonium improv #1/improv #2” i „Piano No. #1/#2” można dostrzec inspiracje pracami Philipa Glassa – jednocześnie uważny słuchacz odnajdzie w nich tak popularny dzisiaj styl rozwijany przez Nilsa Frahma. Świetne są też momenty dronowe – „The Lost Drones Tape No. #3 (The Lost Drones Tape)” i ambientowe „The Lost Drones Tape No. #2 (The Lost Drones Tape)”.

Jak zwykle Michel Banabila nie pozostawia słuchacza obojętnym na swoje dokonania na polu muzycznym. Wszystko wskazuje na to, że po zapoznaniu się z tak ciekawymi początkami kariery Holendra, możemy spokojnie otworzyć umysł, by zagłębić się w jego współczesne dokonania. (Grzegorz Bojanek)  

Banabila Early Works

GONZO CIRCUS 134: Thing Popping Up From The Past (reissue)

Sinds 1983 overstelpt de Nederlander de mensheid met releases, die meestal behoorlijk interessant zijn.
Voor deze collectie ‘vroeg werk’ dook Bureau B de archieven in en komt naar boven met nummers uit ‘Des Traces Retrouvees I’ (1984), ‘Des Traces Retrouvees III’ (1987) en ‘The Lost Drones Tape (1988). Cassettes en een mini-album die al jaren onvindbaar zijn en hier worden aangevuld met vier onuitgegeven nummers die verder bouwen op wat de ooit verschenen stukken al lieten horen. En dat is een Banabila die ondanks de beperkingen van het materiaal in die tijd, inventief aan de slag ging.
Harmonium improvisaties, stijlvolle ambient, en piano muziek die erg klassiek aandoet, wisselen elkaar af.
We denken meteen aan Erik Satie, vroege Philip Glass, en Michael Nyman, mede door het filmische karakter van de meeste nummers.
Banabila zit er dan ook niet om verlegen muziek te componeren die in allerlei disciplines kan worden gebruikt.
‘Early Works / Things Popping Up From The Past’ is een mooie aanvulling op het fysiek beschikbare werk van veelzijdig artiest Banabila (PB)

Banabila Early Works

VITAL WEEKLY 1037: Things Popping Up From The Past (reissue)

VITAL WEEKLY 1037:  (  (quotes) :

'To hear his first album 'Marilli', go to Michel's bandcamp page and listen to an extensive remix version of it, and you can hear the various traces of the original, but reworked, by Banabila and his many friends; it's a highly recommended remix project'.

'For a real glimpse of old days, Bureau B just released this eleven song release, with four previously unreleased pieces, and pieces from 'Des Traces Retrouvees I' and 'Des Traces Retrouvees III'  and 'The Lost Drones Tapes'. These pieces no longer work using ethnic voices (as was apparent on 'Marilli'), but purely dwell on Banabila's own playing of the Roland S10 sampler, piano, found objects and harmonium. Banabila's music these days may take many forms, from modular synth to electro-acoustics to ambient, in these old days it was all about moods and textures'.

'The music is dreamy and meditative but never borders on the tired clichés of new age; it sounds naive but after some thirty years it is also surprisingly fresh. It's minimal music and it always remains very playful, never very strict'.

'These eleven pieces are a highly varied bunch but it makes great sense putting these together. Not just because it shows the many sides of Michel Banabila (even back then!), but also because it makes such a great listen. Always atmospheric but with delicate touches on offer, this is a great CD.  (FdW)

Banabila Early Works

NORMAN RECORDS: Chi - The Original Recordings (reissue)

This Dutch lot like to take it slow and steady. From their blissful, unfurling synth and organ chords to the gentle pounding of the hand drum, there’s a clear respect for all things dirgey, as if every repetition strikes with ever more hypnotic intent. Yes, it’s ‘new age’-y to some extent, but not limp and lifeless like the shit that new age usually gets associated with, exercising restraint and not reaching for the obvious ‘trippy sound’ dial on their synths. The hand drums rarely sound like hand drums too, apparently they’re all homemade percussions and you can tell by their strange and slightly ramshackle sound signature, giving the whole thing a more unique character. Bass guitars subtly underline the main jam, while what might be guitars or another synth makes quiet wailing pitch-bend things like the banshees of the night. Shoutout to the Marimba-esque tones of ‘Twisted Camel’.

Being a double 12”, The Original Recordings are lengthy and provide enough time to truly immerse you inside each of the quality drone-outs. Also, we all agree that that cover is brilliant.  9/10


BOOMKAT: Chi - The Original Recordings (reissue)

Astral Industries pluck out a cult ambient peach for reissue with Chi’s The Original Recordings (1985); a heady collection of communal invocations written on a farm in Holland during the fertile early ‘80s era of new age and post-punk exploration.

The recordings are wonderfully spacious, allowing the atmosphere of their environment to perfuse the music’s broad, sweeping layers and mingle with their pineal vision to become a vital, animated part of the record itself. For comparison, these recordings share certain similarities with the kind of records recently reissued by Amsterdam’s Music From Memory label, yet there’s something more mystic, less sweetened about Chi’s music that perhaps places it in a psychedelic Dutch lineage with later, ambient elements of Psychick Warriors of Gaia, or even the gentle, tactile tone of Machinefabriek music also made out in the sticks.

Definitely one to swoon for - highly recommended!



NORMAN RECORDS: Things Popping Up From The Past (reissue)

NORMAN RECORDS staff review:
This a collection of early works by Banabila, he has previously done all sorts in his career including theatre. But don’t let that put you off as this collection has some moments that you’ll want to spend time visiting if you are a fan of Michael Nyman or Philip Glass. The opening ‘October’ could in fact come from any number of Woo LPs. Elsewhere we get off kilter piano compositions (‘Piano no 2’), Eno/Fripp-like instrumental scapes with wobbly guitar solos (‘A Sharper Silver Line’) and all manner of variations of oddball drones. Some of it’s disconcertingly angular and some is truly mesmeric, ‘The Call’ in particular runs Eno’s ‘Another Green World’ fairly close in faded 70s nostalgia synth. A delightful collection, your ears will thank you for it. (Clinton)


Banabila Early Works

NOWAMUZYKA: Things Popping Up From The Past (reissue)

Niemiecka wytwórnia Bureau B opublikowała płytę z bardzo rzadkimi utworami Michela Banabily, które powstały na początku jego kariery. Nie tak dawno recenzowałem podwójny album „Tapu sampler” holenderskiego muzyka, kompozytora i producenta, będący zbiorem jego nagrań z lat 2007-2015. Można potraktować ten materiał jako szybki sprawdzian z tego, co w ostatnich latach prezentował Banabila. W przypadku longplaya „Early Works / Things popping up from the past” cofamy się w czasie jeszcze dalej gdzieś w okolice lat 80., ponieważ z tego okresu pochodzą kompozycje. Przypomnę, że artysta aktywnie działa od 1983 roku. Na „Early Works…” znajdziemy jedenaście różnych utworów nie tylko pod względem brzmienia czy użytych instrumentów, ale przede wszystkim pokazujących szeroki wachlarz możliwości tego utalentowanego kompozytora.
W takich fragmentach jak „Harmonium improv #1/improv #2” i „Piano No. #1/#2” można doszukać się – jak trafnie zauważył Marc Weidenbaum w swoim tekście – inspiracji twórczością Michaela Nymana oraz Philipa Glassa. Ale na tym krążku są też takie nagrania, które mogłyby być zarejestrowane dosłownie wczoraj, choćby dwa ambientowe „Des Traces Retrouvées I, No. #4”, „The Lost Drones Tape No. #2” i bardziej eksperymentalne „The Workers”. W lekko etnicznym „A Sharp Silver Line” z kolei mamy solówkę gitarową Banabily bliższą stylowi Adriana Belewa z King Crimson. Niesamowite jest to – jak już wspomniałem – że większość utworów z tego zestawu nie kojarzy się z kiczem lat 80., nawet nie ma przepychu jeśli chodzi o syntezatory, a jak już są to raczej w aranżacjach z pogranicza minimalizmu i muzyki klasycznej. Mimo dużej rozpiętości stylistycznej, „Early Works/Things popping up from the past” słucha się jako całości. (Łukasz Komła)

Banabila Early Works

OEDIPE PURPLE: Things Popping Up From The Past (reissue)

Alors que son album Marilli figure en bonne place dans notre wishlist, le label Bureau B a eu la bonne idée de ressortir du placard les splendides harmonies de Michel Banabila.

Une invitation à la rêverie qu’on ne peut refuser, à l’instar du premier morceau October

On repeat.

Banabila Early Works

SUBJECTIVISTEN: Things Popping Up From The Past (reissue)

Af en toe is het goed om terug te blikken. Veel van zijn eerste muziek is op cassettes, vinyl of gelimiteerde cd’s uitgebracht. Dit overzichtswerk bevat stukken uit zijn beginperiode, zoals van zijn albums Des Traces Retrouvées I en III en The Lost Drones Tapes, alsmede vier niet eerder uitgegeven stukken. In totaal krijg je 11 tracks, die ook nu nog staan als een modern huis en afwisselend drones, ambient, neoklassiek, minimal music en experimentele elektronica laten horen. Het is een prachtige ontdekkingstocht door zijn vroegere werk geworden en waarvan je enkel hoopt dat er nog meer van zal verschijnen. (JanWIllem Broek)

Banabila Early Works

DAMUSIC.BE: Things Popping Up From The Past (reissue)

De kans dat de naam Michel Banabila een belletje doet rinkelen, is eerder klein. Maar zoek de Nederlandse geluidsdesigner even op bij Discogs en besef dan dat er zomaar eventjes drieënvijftig albums op 's mans naam staan! Voer voor het Duitse label Bureau B dus, dat gespecialiseerd is in het opgraven en afstoffen van lang vergeten opnamen uit het krautrock- en ambientelektronicamilieu!
Filmmuziek, neoklassieke sfeerplaten, repetitieve synthesizerambient, industriëel experimentalisme … noem het en het past wel ergens in het kraam van Michel Banabila. Zoals zijn titel verraadt, grijpt dit album dus terug naar de bron: de huiskamertapes, op viersporen recorder opgenomen muzikale vindsels waarbij minimalisme en atmosfeer versterkt worden door de ruis van de beperkte technische faciliteiten. Het echte spul van in de beginperiode zeg maar, meestal zelfs zonder definitieve titel.
Of dat nu gaat over een donker, droevig pianothema dat in al zijn soberheid een erg broos, filmisch gevoel oproept (Piano N° 2) of een drijvend ambientgepingel op synthesizer en gitaar met een wat Oosterse inslag (October), Banabila vindt steeds een mooie esthetiek in eenvoud, warmte en melodie en beroept zich op grote namen als Brian Eno of Erik Satie.
Slechts af en toe verlaat de klankcomponist en producer zijn aardse eenvoud om in een ander universum te glijden. Luister maar even naar The Lost Drones Tape No. 3 met zijn ijzige soundscape, reverb, spacebubbels en gekke broebels, dat effectief een stevige trip is richting ander melkwegstelsel. Zelfde verhaal trouwens met The Workers (Des Traces Retrouvées III), een fantasie met krakende samples, verre gitaarhalo’s en een waas van neerdrukking en mysterie.
Wat vooral ook in de meest eenvoudige stukken opvalt, waar enkel piano of gelaagd kerkorgelspel op synthesizer een filmische sfeer oproepen, is dat Michel Banabila echt een man van toetsen is en een mooie lyriek in zijn spel legt. Dat verklaart waarom minimalisme en simplisme hier zo sterk overkomen. Het is de voorbode voor de neoklassieke ontwikkeling van de Nederlander. Tegelijkertijd zet het afsluitende The Lost Drones Tape N°.#2 met zijn meer dan acht minuten sfeer en gemoedelijkheid via een flinterdunne drone en zachte droomscapes de weg open naar een mooie ambienttoekomst.
‘Early Works  (…)’ biedt een breed inzicht in de beginjaren van deze erg productieve en veelzijdige artiest. Naast een leuk tijdsdocument, is het echter ook een fijne en afwisselende plaat die gerust een keertje extra mag beluisterd worden. (Johan Giglot)

Banabila Early Works

NOWAMUZYKA: Tapu Sampler 2016

Na początku tego roku pojawił się podwójny album Michela Banabily przybliżający jego dokonania z ostatnich kilku lat.

Michel Banabila (ur. 1961 r. w Amsterdamie) – muzyk, kompozytor i producent aktywny od 1983 roku. Swoją pierwszą solową płytę „Marilli” opublikował na początku lat 80. Dyskografia Banabily liczy obecnie ponad kilkadziesiąt pozycji. W 2005 roku artysta powołał do życia własny label Tapu Records. W styczniu 2016 roku – jak już wspomniałem – twórca wypuścił materiał zatytułowany „Tapu sampler”, a na nim znajdziemy nagrania z lat 2007-2015, zarówno solowe Holendra, jak i w różnych konfiguracjach personalnych.

Całość otwiera znakomity utwór „Take Me There” pochodzący z ubiegłorocznej EP-ki „Jump Cuts”(tutaj o niej pisałem). W dalszej części znalazła się także tytułowa kompozycja z tego minialbumu. Mamy też sporo nagrań zrealizowanych w duecie: „Amal” z Salarem Asidem na skrzypcach, „Sinus en Snaar” i „Hephaestu” z Oene Van Geelem na altówce, „Narita” i „Flares” z Machinefabriekiem (aka Rutger Zuydervelt), „Unfinished Business” z Joshua Samsonem na instrumentach perkusyjnych czy „Deep In The Forest” z Mete Erkerem na klarnecie.

Wciągający ambient w „In Other Words (webSDR mix)” oryginalnie pochodzi z płyty „In Other Words” (2011), zaś „E.T.” („Traces”, 2007) to również bardzo wyciszony fragment i osadzony na eksperymentach z głosem. W „Ramgana” stykamy się z intrygującym spojrzeniem na muzykę improwizowaną o etnicznym zabarwieniu. W tym numerze gościnnie pojawili się: Hannes Vennik (elektronika), Eric Vloeimans (trąbka) i Anton Goudsmit (gitara). „I Won’t Play Your Game” łączy w sobie elektroniczny puls, poszatkowaną rytmikę i soundtrackowy klimat. Całość wieńczy set Banabily – trwający ponad 40-minut, jaki zagrał w Gorlicach w 2014 roku.

„Tapu sampler” to wyśmienity zestaw dla tych, którzy dopiero odkrywają muzykę Michela Banabily. Choć wydawnictwo ucieszy także jego stałych słuchaczy, bo znajdą na nim tak zwaną esencję jego twórczości. 

(Łukasz Komła)






NIEUWE NOTEN: Rewire 2016

Hoogtepunten op deze twee dagen zijn zonder twijfel twee acts die op een bepaalde manier dicht bij elkaar liggen. Het duo optreden van Michel Banabila en Oene van Geel op zaterdag en het solo optreden van Felicia Atkinson op zondag hebben met elkaar gemeen dat de verrassing het belangrijkste kenmerk is. Klassieke bindmiddelen als harmonie, melodie en ritme ontbreken vrijwel en ogenschijnlijk lijken beide optredens dan ook als los zand aan elkaar te hangen. Schijn bedriegt hier echter. De samenhang is er wel maar dan op een abstracter niveau.

Banabila en Van Geel zetten hier hun samenwerking, die reeds twee Cd’s heeft opgeleverd – Music for Viola and Electronics I en II, voort met een nieuw deel. Banabila zet direct de toon met een collectie ondefinieerbare bliebjes en plopjes, waarna – tegen een achtergrond van ruis, Van Geel’s altviool klinkt, stemmig en expressief tegelijk. De galm van de Lutherse kerk doet de rest. Banabila ondersteunt het pizzicato spel met oriëntaals aandoende resonerende klankgolven, zo een andere wereld naar binnen brengend. Van Geel versterkt deze bijzondere sfeer door zijn vocale kunsten in te zetten, waarbij Banabila het één en ander vakkundig aan elkaar plakt en tot een stemmig geheel smeedt. En gaat het er aanvankelijk hierbij nog rustig aan toe, na verloop van tijd loopt de spanning op tot een zinderende, eindeloze stroom noten in een stomende solo van Van Geel. Waarna de rust terugkeert en de sfeer wordt bepaald door hemelse klanken, subtiel en doordacht. Deze set klinkt abstracter en minder melodieus dan het werk dat beiden ons eerder toonden en voegt een nieuwe dimensie toe aan de samenwerking. Benieuwd hoe één en ander straks gaat klinken op Music for Viola and Electronics III.  (Ben Taffijn)

Michel Banabila Oene van Geel Rewire 20160204 Maarten Ederveen 004.jpg

photo Maarten Ederveen

VPRO 3 voor 12: Rewire 2016

In de Lutherse Kerk hebben Michel Banabila en Oene van Geel een aardige hoeveelheid toeschouwers verzameld. De heren improviseren met elektronica en viool. Dat klinkt knus, maar is het niet. Het wisselt tussen melancholisch loom en sinister snel. Volume is aanvankelijk op fluisterniveau en krijgt naarmate de show vordert meer gelaagdheid. Het duo is op de voet te volgen doordat er een fisheye lens op de muur is geprojecteerd. Het biedt inzicht in de mysterieuze wereld van neo-klassieke elektronische ambient. Het klinkt minder spannend dan de opgenomen twee edities van Music for Viola and Electronics, maar niet minder interessant.

Michel Banabila Oene van Geel Rewire 20160204 Maarten Ederveen 004.jpg

photo Maarten Ederveen



INPUT SELECTOR: Chi - The Original Recordings (reissue)

Fondé en 1984 par Hanyo van Oosterom, Chi fut l’un des premiers groupes européens à jouer de l’ambient sur scène. Hanyo est à la basse, guitare, piano, percussion et synthé, Willem Cramer s’occupe des loops, séquences, percussions et guitare, Koos Derwort joue avec sa voix, des flutes en bambou et une clarinette, Michel Banabila à l’orgue, des objets trouvés, et le tout est traité par Jurgen Brouwer.

« The Original Recordings » fut enregistré en live en 1985 sur un enregistreur cassette 4 voies, dans une ferme à Moordrecht aux Pays-Bas. Le 8 ème morceau de l’album, « Kuhl II », fut enregistré au Paradiso à Amsterdam. Sorti à l’origine en CD sur Staalplaat/Container Music, il fut remasterisé en 2015 et déterré par le label anglais Astral Industries sur lequel il sera pressé ce mois-ci après deux disques par DeepChord et Wolfgang Voigt, rien que ça. La sortie est annoncée pour le 29 février.

Le voyage commence par Kuhl dont les nappes viennent petit à petit se lier aux percussions puis aux rifs de guitares et aux synthés. Before The Mountains prend la suite avec une boucle répétée tout au long du morceau, sur laquelle fluctueront percus et rifs de guitare électrique.
Troisième piste de l’album, Hopi fut la première enregistré par Hanyo pour Chi. On croirait entendre une sorte de cithare mêlée à divers instruments, basse et voix. Arrive ensuite Twisted Camel, sans doute mon préféré de l’album, qui sonne plus électronique malgré le son des flutes de bambou, des gongs et des petites notes aiguës donnant un côté céleste à cette piste.

Le deuxième disque s’ouvre avec Mahat qui pose l’atmosphère avec une nappe très douce sur laquelle évoluent percussions et flutes. Soppin’, plus rythmé, commence sur une basse presque acid greffée à des petits clappements, une mélodie magique et des airs de clarinette. Dance marque une note tribale et percussive avant de laisser Kull II clôturer plus suavement cette épopée unique.

31 ans plus tard on se laisse happer par l’album entier dès l’écoute de chacun des morceaux. Surpris par la fraicheur des tracks qui sonnent très actuels grâce aux sonorités électroniques, on imagine bien à quel point le groupe était à l’époque avant-gardiste. Une sortie à ne pas louper, surtout quand on sait que les précédents disques ont été vendus autour de 100€ sur Discogs.  (Arnaud)


FLUXMUSIC: Astral Industries / Chi live at Cafe Oto

CHI began their performance with quiet, pastoral soundscapes (with an early appearance of Twisted Camel’). Front-man Hanyo van Oosterom made soft low rumbles on the piano, while Koos Derwort’s flutter-tonguing on the bamboo flute could have mimicked the distant cry of exotic birds. Near-atonal improvisations wandered above textures of water, sea, and rain (a great arrangement of their track ‘Mahat‘), with Michel Banabila’s subtle and capable management of sound material via the laptop and hardware.

The sound was immersively psychedelic, yet at the same time it was imbued with a distinctly human quality – something that was relatable yet ethereal. Oosterom’s sparse scat singing somehow worked amazingly, his seemingly whimsical interjections perfectly placed, before they faded back into the deep forest backdrop. Through certain passages he would add slow, simple basslines and riffs on the guitar that further added shades of jazz and blues to the music. Everything was quietly clear, yet cooly understated, subtle yet vitally present. Sat to the side of the performers was Thomas Bouvy working the visuals on the projector, who played animated versions of the album art and visual tapestries of fields and more abstract overlays.

“Let’s declare time… officially ended” proclaimed Oosterom, over a bed of glistening textures; “- Because we work on the other side of time”… The band had hit a low-slung groove, threaded so loosely it was milimetres from dissipating, yet it held together through the musicians’ phenomenal sense of rhythm – it was aspects such as these that really showed the real level of their musicianship. Snippets of folk motifs from the piano littered the space, as Banabila would embellish with percussion shakers and a güiro, Derwort occasionally changing between flute and clarinet. At one point there was some unintentional feedback from the PA, but even this seemed to fit in, like some external transmission from outer space.

'Before The Mountain' emerged to the fore, and was admittedly one of the most sublime passages of music I’ve ever heard. Sombre pads and synths came in like soft rays of light, its undulating movements pondering upon the very edges of reality. A slow, chugging beat followed and Oosterom moved to the drums, as things went more percussive.

The performance ended with a guest appearance from spoken word artist Anthony Joseph. After settling into the light ambient sway of the music, he began his poetic incantations. The monotony of his voice was penetrating, as musical motifs danced around his words. After finishing one piece, he announced a tribute to Hyperdub’s Spaceape, a long-time and sadly now deceased friend of his. There was a conviction and directness in his delivery that became ever more potent alongside the liturgical durg of the band, with Joseph preaching his message with a near-evangelical power.

The band’s auditory journey had come to a close, as the music faded into nothingness. We returned back to reality, back to Dalston, Cafe OTO, and the crowd gave an ecstatic reception to what was truly a moving performance.  (Vincent Morris)


AMBIENTBLOG: Feedback + Modular + Radiowaves III


FMR3 is the third and final release in Michel Banabila‘s series of experiments in combining the three sound sources from the title.
It opens in quite a radical way with a loud synthetic gong that immediately draws full attention, followed by a minimal machinelike noise – an industrial meditation.
Modular synths are very fashionable, but too often the musical results only interesting for the nerdy buttonfreaks using them – there’s too much of ‘what does thís button do??’. But not in Banabila‘s hands.
By using clever combinations of different sources, and by careful manipulation, his compositions – even the most minimal ones – get a fascinating cinematic tension.
In Banabila‘s diversely branched discography, the FMR series is connected to his electronic works (like The Department of Electrical Engineering releases) and thus quite a lot more experimental than his works for theatre, his jazz-related outings or his crossovers with world-music.
Michel Banabila still manages to combine the best of a lot of musical worlds in his rapidly growing discography, and there’s no sign of slowing down! (Peter van Cooten)


GONZO CIRCUS 132 & 133 : Feedback + Modular + Radiowaves II / Marilli remixed / Tapu sampler 2016

Feedback + Modular + Radiowaves II

Michel Banabila is een veelzijdig componist. Hij werkt bij voorkeur met synthesizers waar hij een duizelingwekkende veelheid aan klanken uit tevoorschijn peutert. Hij schrijft voor ensembles, verwerkt omgevingsopnamen in zijn muziek. Die muziek is te horen bij films en, vanzelfsprekend, in optredens - onder meer in het bloeiende en groeiende circuit van analoge elektronica. Dat laatste genre komt volop aan bod op ‘Feedback + Modular + Radiowaves II’, zoals de titel al aangeeft het tweede album in een serie waarvan onlangs ook een derde deel verschenen is. Banabila zet contrasterende geluiden tegenover en achter elkaar: onstuitbaar verende toontjes, een langgerekt dor raspen, bliepjes en bloepjes, een opgewekt borrelen, een langs het verschiet snellend fluitje. ‘Basic Patch’ is een onafgebroken stoet van klankwagentjes, het ene nog maller en merkwaardiger dan het volgende. Soms heb je het gevoel een immens losbarstend onweer te horen naderen, maar dat wordt al snel onschadelijk gemaakt met ritmes waar het hoofd onwillekeurig glimlachend op gaat meedeinen. Het afsluitende ‘Radio Sky’ ontvouwt zich langzaam met nasaal trillende bassen en rondspokende fluittonen, alsof hij je na al die opwinding en variatie toch wat rust wil gunnen. (Rene van Peer)


ETHER REAL: More Research From The Same Dept.

Alors que l’on vous parlait de Michel Banabila il y a quelques mois à l’occasion d’une collaboration avec Machinefabriek (Travelog, 2013), nous revenons déjà sur le travail du prolifique Néerlandais avec cet album solo qui est l’occasion de le retrouver sur des terres plus expérimentales.

Dès les premières notes, ou plutôt les premiers bruitages, Michel Banabila nous prend de court avec une musique particulièrement abstraite, à base de chuintements, crépitements, tonalités abruptes et machines comme ce frétillement mécanique qui nous rappelle le bruit d’un projecteur ou ces petits crissements épars probablement responsables du titre : Cricket Robotics. Si la musique s’avère être plutôt abstraite, l’oreille reste guidée par quelques bruitages réguliers qui donne le tempo sur le morceau titre ou encore ce The Magnifying Transmitter aux consonances industrielles. Ici c’est le ronronnement d’une machine qui est joué en boucle, parsemé de micro-sifflements et souffles qui contribuent à créer une atmosphère lourde, sombre et moite. Par ailleurs, en jouant sur la longueur, Michel Banabila fait lentement évoluer ses pièces pour finir généralement sur des tonalités plus calmes.

On aborde la deuxième moitié de l’album avec Alien World qui fait basculer le disque vers des ambiances plus apaisées, avec une ambient à la fois douce et mystérieuse, à base de nappes feutrées, gouttelettes proches du tintement et crépitements sur la fin. Cette tendance s’affirme encore sur Tesla’s Lab et Sunbeams, avec des nappes particulièrement linéaires sur lesquelles une multitude de petits bruitages viennent se poser avec délicatesse. On pense à une nuée d’insectes et batraciens sur le premier, bientôt rejoints par quelques notes éparses de piano contemporain, tandis que le second se révèle être particulièrement lumineux, empli de tintements, crépitements et couinements synthétiques. Sur ces quelques titres, au fil du temps cet apaisement s’estompe légèrement au profit d’un retour à une certaine abstraction, toujours maitrisée puisque ici c’est une rythmique feutrée qui prend le relai.

On termine avec le naturellement complexe Cryptography, aux sonorités expérimentales, bruitages improvisés de tonalités variées, avant de se laisser emporter par un drone grave et menaçant de machines inquiétantes. Un album relativement expérimental, surtout si on le compare à Travelog, mais qui sait se faire abordable. (Fabrice Allard)


SUBJECTIVISTEN: Tapu sampler 2016

Ik heb het al vaker geroepen, maar de in Amsterdam geboren en tegenwoordig in Rotterdam wonende componist, muzikant en producer Michel Banabila is niet alleen toonaangevend, het is ook een artiest om te koesteren. Een unicum die een waanzinnig uitgebreid arsenaal aan stijlen in huis heeft. Dat gaat van wereldmuziek, ambient en filmmuziek tot aan musique concrète, jazz en experimentele muziek. Dat al zo’n 33 jaar! De laatste paar jaren zit hij meer in de elektronisch hoek, al is die eveneens breed en bepaald niet dichtgespijkerd. Wat hij ook maakt, het weet allemaal tot de verbeelding te spreken en roept vrijwel zonder uitzondering beelden op. Veel van zijn werk komt op zijn eigen Tapu label uit, hetzij digitaal of op cd, waarvan de cd’s hier met enige regelmaat de revue passeren. Nu brengt hij de compilatie Tapu Sampler 2016 uit, een dubbel cd met daarop muziek van cd’s en digitale werken die hij sinds 2005 op Tapu het licht heeft doen zien, zowel van soloplaten als samenwerkingsverbanden met Machinefabriek (elektronica), Oene van Geel (altviool), Mete Erker (klarinet), Joshua Samson (percussie) en Salar Asid (viool). De gastenlijst met Anton Goudsmit (gitaar), Joost Kroon (drums), Ernst Reyseger (cello), Hannes Vennik (elektronica) en Eric Vloeimans (trompet) mag er ook wezen. Banabila presenteert een fraai stemmig patchwork van zijn muziek. Een deel had ik natuurlijk al, maar aangezien ik niets met digitale muziek doe staat er ook veel nieuws op zoals het wonderschone “Amal” dat hij samen met Asid heeft gemaakt, de sterke nummers van Jump Cut, Viewpoint en In Other Words  plus de 41 minuten durende livetrack “Gorlice 2014” zijn wat dat betreft pure bonus. Maar al zou je wel alles hebben, dan nog is de samenstelling hier dusdanig dat het voor een nieuwe ervaring zal zorgen. Kortom een prachtig, kwalitatief hoogwaardig overzicht van een unieke klasbak. (JanWIllem Broek)


AMBIENTBLOG: Various artists 'Marilli remixed'

Various Artists – Marilli Remixed   - 22:34

Marilli Remixed

I still clearly remember hearing an unknown artist performing on a sunday afternoon radio program in 1984 (‘Spleen, VPRO). I learned that Michel Banabila had self-released his debut album called Marilli  – which I immediately bought from the only record shop in Amsterdam that stocked it.
That was the beginning of a long and adventurous fan-relationship: I have been following Banabila’s music for over 30 years now!

The music he currently creates is very different from what he created back then: Banabila considers his debut as a ‘quite simplistic and somewhat hilarious recording […] Quite embarrassing, really […] The overall effect is extremely naive, the sounds were nice and organic, but my “composing” process was not’.

While this may be true from the viewpoint of the artist that has grown and looks back on his early work, the original album still has the same feeling for me… it presented new sounds, a new freedom, a new ‘world fusion’ music (remember: this was relatively short after the release of Eno/Byrne‘s ‘My Life In The Bush Of Ghosts’). (Marilli also marked the start of a new collective called Chi  which did some remarkable multimedia ‘fourth world ambient’ performances.)

“You can’t change the past”, Banabila concludes and he decided that there will be no re-release of the original Marilli. 

But things took a different turn when 2015 saw renewed interest in the debut album.
Former Chi-members Hanyo van Oosterom and Koos Derwort made a remix of the first album track and that became was the launch of a new project named Marilli Remixed: 23 remixes of the original analog recording by artists from all over the world (including Michel Banabila himself).

‘I asked them (the remixers) to skip the voices in their remixes, and to only use sounds from the record itself. (They) Came up with thiese really amazing works to transform the album into a more minimalist 2015 version.
It has become a remarkable collection, especially for those that still can remember the original album, of course.
But that’s not necessary – those that dón’t know the original will find pleasure in the 2015 remixes too.
No matter Banabila himself may think of his original work, it clearly was worth remixing: the respect for the original material is felt in all details.

(Peter van Cooten)

ANTHEM ALBUMS: Music for Viola and Electronics II

Ouvir trabalhos como Music for Viola and Electronics II é algo recompensador. A interação entre Michel e Oene, que se conheceram na Cloud Ensemble, entusiasma pela dificuldade dos temas propostos e como estes são tratados com a densidade necessária. O tempo é estendido e seu andamento lento provoca suspense, pela repetição dos sons eletrônicos, um verdadeiro drone, para inserções pontuais do violino que, mesmo tentando evadir essa estrutura inicialmente rígida, constrói em sua “prisão” versos verdadeiramente bonitos. A relação é expressa cuidadosamente, em uma lenta comunhão que muitas vezes se extravai para além da percepção conceitual. É um tipo de música que trabalha intensamente com conceitos, mas está primariamente fundada no que essa imersão extracorporal realiza com nossas percepções. Até a “entrada” na parte mais sinistra do disco, que se inicia na segunda faixa, é uma transição de modo que o último período da música se estenda para outra- estamos claramente falando de prolongamentos.

Os eletrônicos densos e meditativos de Michel são perfurados quando combinados para a viola, mas não que um tenha necessariamente função oposta ao outro. Muitas vezes a viola cria o ambiente também enquanto a parte de Michel soa alto, revelando influências do dito dark ambient e do noise. De alguma maneira, é como se toda a potência de ambos os espectros tentasse ocupar o espaço do outro, não em forma de disputa, mas uma compreensão de possibilidades e o que tais atritos podem efetivamente criar. É certamente algo que soa além da simples soma entre sons mais “clássicos” dessas diferentes abordagens. Provavelmente releva um espaço novo sempre que tal atrito é criado, e por desconhecermos (e só estarmos dispostos a compreender o que nos viciou), foge de nossa apreensão.

Banabila disse recentemente que essa é apenas uma evolução natural de sua música, mas é engraçado como um músico de seu gabarito, que desde 1986 vem produzindo um corpo sonoro muito importante para a música eletroacústica, considera “evolução natural”. Obviamente mais minimalista que suas outras obras e menos seletivo (nesse álbum, por exemplo, não há inserção de nem um sample), também abdicou de uma espécie de multi etnicismo para algo que se aproxima às relações de causa-consequência.

Esse minimalismo focal, porém, cede muitas vezes espaços para construções cinematográficas. A última faixa lembra muito ambientes interioranos, e Oene nos apreende com violino e viola, onde as cordas variam entre o livre improviso e música clássica contemporânea. Essa música é exemplo da dualidade e confiança da dupla- nela, ambos os espectros realizam o livre improviso e uma construção mais metódica. Não consigo capturar o conceito de Music for Viola and Electronics II, talvez pelo que mencionei no primeiro parágrafo; a dificuldade em reconhecer novos territórios quando uma arte de vanguarda aponta elementos tão limítrofes. Curiosamente, quando os músicos convidados são introduzidos, que toda essa elaboração fica mais assimilável.

Passando por toda a obra Banabila (onde Spherics talvez seja a mudança completa de rumo) temos contrariedades inerentes à visão complexa que um artista tem da música. Onde as expectativas possíveis se equivocam a cada lançamento. Mas repito, é um corpo sonoro poderoso. Eu indicaria Spherics como o melhor ponto de inserção, porque os direcionamentos de seus discos nos deixa sempre a sensação de algo realmente “grande”. Onde meros “formatos” são dissolvidos em prol de um caráter mais honesto em um lugar que as sensações ficam em primeiro plano. Ou seja, um compromisso radical com sua visão de vida, que indubitavelmente está em cada segundo de suas músicas. ( Henrique Barbosa Justini )


VITAL WEEKLY 1011: Tapu sampler 2016


In these economic hard times it becomes increasingly difficult to run a proper label, one that actually gets stuff pressed on black plates or shiny discs.

This means that Banabila has to put an end to his Tapu Records label and will only exist in the digital domain. As a farewell there is this double CD, a kind of 'best of'  from Tapu Records, showcasing Banabila's many musical interests.

Ever since he released his first LP, 'Marilli', in 1983, he is a on a constant exploration of musical textures: ambient, ethnic, electronic, noise. Everything that Banabila does is part of this; there is wild drumming, beautiful serene and intimate textures, modular synthesizers, the trumpet of Eric Vloeimans, film soundtrack like music and all of that; it is all part of this 140-minute collection.

For all those people, who are to discover Banabila's music, this is a treasure trove of Banabila's musical development in the last ten years.



DJ BROADCAST: Le Guess Who 2015 / Modulation


Modulaire slangenkuil
Wie een fetisj heeft voor modulaire synthesizers kent Modulation waarschijnlijk al, een samenkomst in het oude Tivoli-gebouw van producers die draadjes en draaiknoppen boven plug-ins prefereren. Drie dagen lang vertoeft Modulair tijdens Le Guess Who? in ‘The Pit’, een kleine ruimte waarin allerlei knipperende machines staan en elke avond noisy tweak-exercities zijn onder leiding van de Utrechtse danceveteraan Allert Aalders. Op vrijdag zijn Banabila & Mens  afgedaald in de modulaire slangenkuil voor een abstracte improvisatie vol dikke, dampende noisegolven waarin nu en dan wat analoog vogelgekwetter doorheen klinkt. Wie de aandachtsspanne heeft om de conceptuele trip een kans te geven voelt een diepe stuwende kracht onder het geheel, die geleidelijk heftiger wordt, en bij vlagen doet denken aan de meest ongrijpbare passages van Aphex Twin’s Selected Ambient Works.  (Rene Passet & Jelle Talsma)


Michel Banabila geeft eerlijk toe zijn modulaire systeem net pas te kennen. Of eigenlijk zelfs dat niet. Het stelt hem nog steeds voor verrassingen. Om ervoor te zorgen dat de geïmproviseerde set niet te zeer uit de hand loopt, heeft hij Radboud Mens meegenomen, een lopende handleiding voor dit soort apparatuur. De beste man leest naar eigen zeggen geen boeken, maar alleen manuals. Dit samenspel zorgt voor een vrije zoektocht naar geluiden die Banabila zinnen, waarna Mens ze inkapselt in een stramien dat kop, staart en samenhang plus het nodige houvast kent, waarin een stevige beat als aanleunmateriaal dient. De golvende klanken deinen vol intense zeggingskracht rond door de zaal waarin menigeen met de rug tegen de muur die trilt van de bassen de ogen sluit en wegzoeft door modular space. (Sven Schlijper)

 23162164665 305d216a69 z



KINDAMUZIK: Feedback + Modular + Radiowaves I & II

Drie namen voor een beestje waarin drie gezichten te horen zijn; feedback - check!, modulaire synthesizer - check!, radiogolven - check! Heb je nog helemaal niks aan als je geen idee hebt wat het is, wat je ermee moet en hoe je er een beluisterbaar album of twee van moet maken. Enter: Michel Banabila; jarenlange ervaring in de achterzak, experiment hoog in het vaandel en dan vooral: nieuwsgierigheid naar waar de apparatuur hem voor verrassingen plaatst.

Op deze twee albums jakkert Banabila dartel over knopjes; hij lijkt druk in de weer met podmeters en patchkabels. Een antenne plukt fragmenten statische ruis en stukjes uitzending uit de ether. Her en der knarst iets. Een pruttelende golftoon komt op; feedback dreigt nadrukkelijk platwalsend een mengpaneel zonder inputs over te nemen. Gaat daar nu de deurbel? Of is het toch een op hol geslagen brokje elektronica ergens in de keten?

Banabila weet verdraaid goed wat hij kan doen, maar laat ook los. Hij weet speels vrijheid te behouden en daardoor ademen de platen een letterlijk experimenteel musique concrète-achtig aura. Verknipt en elektroakoestisch, maar ook vloeiend en verhalend; geïmproviseerd, maar ook met een hand aan de trapleuning van de rode draad. Naar beneden stuiken is er dan ook niet bij. Machinerie komt tot leven en blijkt ook gewoon een speelgoeddoos. De spullen moeten bijeen gebracht worden als op een assemblageband; tegelijk ben je wel eens wat kwijt, verkeerd neergelegd, file kwijt of corrupt, bandje terugspoelen.

Drievlakselektronica kan een steriele bedoening worden waarin kille processen zich achter glimmende frontjes afspelen, met daartussen een bult spaghetti aan kabels. Ongetwijfeld zal het in Banabila's studio zo'n zooitje geweest zijn aan apparaten. Zijn absolute meerwaarde bestaat eruit dat hij de machines tot een warmbloedigheid wekt; modulaire processen en golven uit de lucht in interfererende botsingen brengt, luistert en die feedback weer kunstig inzet. En dan kom je ergens in de hoek van 8 bit-achtige gekte, Asmus Tietchens, Felix Kubin en ook de grootmeesters van de GRM, zoals Guy Reibel, uit. Nederconcreet; een nieuw genre? (Sven Schlijper)

a0486111887 10

Artwork FMR2

ETHER REAL: Travelog

Banabila & Machinefabriek: Travelog  (2013)

C’est en 2011 que l’on découvrait Michel Banabila et sa musique bien personnelle, quelque part entre ambient et musiques expérimentales, aidé en cela par un parcours et près de 30 ans d’expérience. Extrêmement productif, le Néerlandais sort facilement 3-4 albums par an, en grande partie sur son propre label Tapu Records, parfois en collaboration avec d’autres structures comme c’est le cas ici. Les collaborations, il les mène également dans la création, et ce depuis toujours, mais ce fut une surprise de le voir ici avec Machinefabriek que l’on apprécie également beaucoup. Il s’agit là de leur deuxième effort en commun, et un troisième volet est même sorti en mai de cette année.

Comme pour The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering, le précédent album de Michel Banabila chroniqué sur ces pages, Travelog est très riche, voire surprenant par moment. Certes, on n’est guère emballé par ce Spin ’n Puke peut-être trop enjoué, à la construction un peu trop classique, mais dès Narita, on retrouve tout le charme de la musique de Banabila, hors des sentiers battus, des espèces d’expérimentations poétiques, alliant ici une mélodie entre harmonica et cornemuse, des bribes vocales lointaines, et une texture grésillante qui n’en finit pas de monter.
Questionnement légitime, sur les premiers titres on se demande quelle est la part produite par chacun des deux musiciens, mais cette interrogation disparaîtra bien vite car elle n’apparaît pas comme pertinente. Si les sources sonores sont variées, l’ensemble forme un tout cohérent, qui coule de source même si la musique du duo est un immense collage à base de mélodies acoustiques, de field recordings, de voix et bruitages divers, le tout saupoudré de bricolages et glitchs électroniques Antennas.

On trouve donc dans l’ordre des mélodies flottantes alliant guitare, cuivre et électronique, des ambiances quasi industrielles précédent une ambient minimale (Rain Painting), une projection en forêt amazonienne avec oiseaux et chants tribaux (le très beau Yarra) qui se prolonge de façon un peu moins exotique sur Dinsdag.
Les trois derniers titres surprennent par leur changement d’approche. Notre préféré, Runner joue d’abord sur un effet de hachage/syncope sur une mélodie de piano, assez typique d’une electronica glitchy, avant d’embrayer sur des boucles électroniques ultra prenantes. Changement complet de registre encore avec Debris et ses drones grésillants, texturés, puissants, frôlant le bruitisme. Puis l’album s’achève avec un morceau titre qui signe un retour aux instruments, entre accompagnement d’orgues et mélodie croisant guitare, piano et électronique.

Un album finalement bien dans la lignée de ce que l’on pouvait attendre d’un touche à tout comme Michel Banabila et un duo qui nous apparait comme logique tellement l’album s’avère cohérent. (Fabrice Allard)



GONZO CIRCUS 129: Error Log & Jump Cuts

Error Log  is de derde samenwerking tussen Michel Banabila en Rutger Zuydervelt, alias Machinefabriek. Op dit album staan drie lange stukken waarin de heren ons op uiteenlopende manieren hun meesterschap bewijzen in de elektronische muziek. Dit keer hebben ze veel gebruik gemaakt van gesamplede akoestische instrumenten. Qua uitwerking ziet dat er in het elf minuten durende 'Animal' als volgt uit: een log industrieel en orkestraal intro gaat over in een langdurig deel met allerlei geimproviseerde elektronische effecten en geluiden. Vervolgens word het weer rustig dankzij ruige ambient klanken. Na een korte improv-fase rukken langzaam, uit de computer, de strijkers op die voor een sfeervol bijna klassiek slotstuk zorgen. Bij het nummer 'Stemmenspel' worden gastvocalisten gebruikt die echter onherkenbaar verwerkt zijn in en tussen de elektronica die op het hoogte-punt brult als een opstijgende Boeing. In het titelstuk komen alle voorgaande elementen weer terug en wordt er tevens flink met drones gewerkt. Op het alleen digitaal verkijgbare  Jump Cuts  laat Banabila zich van een toegankelijke kant zien. 'Field Trip' is met zijn ritme en betoverende stem van Maryana Golovchenko misschien wel zijn meest poppy nummer ooit opgenomen. Tussen haar stem zijn veel omgevingsgeluiden te horen en dat is ook elders op dit album het geval. Zoals in het lange ambient-achtige eerste deel van de titeltrack waarin het tempo gaandeweg word opgevoerd door ritmische percussie. In 'Take Me There' zit je dankzij gemelanklanken en omgevingsgeluiden ineens in Nederlands Indie. In 'Tortoise' waan je je door de combinatie met trompet in een nummer van Jon Hassell. Bij de bandcamp-versie van 'Jump Cuts' zit een gratis bonustrack met alleen maar rustige elektronica en field recordings.  (Oscar Smit)

005TR front

Banabila JumpCuts Front

CANHDONGAMNHAC: Music for Viola and Electronics I & II

Music for viola and electronics I :

Michel Banabila is a composer, sound artist and producer who has produced musical scores for numerous films, documentaries, theatre plays and choreographies. Oene van Geel is a composer and violist who has been collaborating with a number of ensembles/soloists. Both artists share an interest in mixing disciplines and music styles. Their collaboration – “Music for viola and electronic” shows a variety of styles and techniques. “Music for viola and electronic” is elegant and adventurous at the same time. One analog, one digital, this lovely duet forms a narrative and electroacoustic/free improvisation approach throughout the album. The viola provides a wide range of sounds thanks to both traditional and extended techniques. There are many beautiful melodic phrases along with atonal textures. All of them merge with processed viola recordings to create an atmospheric effect. The Doepfer A-100 analog modular system explores abstract, dark territories and at the same time provides a carefully – crafted background for the viola.

Music for viola and electronics II :

After their collaboration on ‘'Music for viola and electronics'’, (2014) Michel Banabila and Oene van Geel decided to continue their journey with “Music for viola and electronics II” (2015). They continue their immersive, expansive direction and also focus on a cinematic, minimalist approach. The electronics still provide a dramatic approach while the viola arrangement is close to modern classical and drone music. I can also hear some very interesting influence from industrial/jazz from this album. The combination between viola and electronics has always caught my interest. I appreciate the beauty and creativity of these two albums, as well as the effort of Michel Banabila and Oene van Geel. I look forward to hearing more about their collaboration in the future.

(Nhung Nguyen)

003TR front004TR


THE SQUID'S EAR: Music for Viola and Electronics II

Diverse. This is the first word that must be used in describing Music For Viola And Electronics 2. Electronic musician Michel Banabila and Violist Oene van Geel explore more territory on one album than seems possible. They touch on free jazz, industrial beats, drones, noise, groove jamming, and compositional elements reminiscent of Steve Reich and even Andrew Loyd Webber. Yet, the album flows nicely and is amazingly coherent despite the wide variation. Another word one might use is "cinematic." The album feels at times like a soundtrack. That's not to say that it is destined to be used as background music, but that the music has a narrative. It is a dramatic, emotional journey, similar to cinematic music. This quality is most pronounced on the third track, "Vleugels". This piece begins with looped melodic viola, reminding the listener of the classical minimalism of the 1960s. It then weaves its way into a rich emotional composition with thick tonal harmonies. When electronic drum beats ramp up to a rock feel, the music begins to sound like a modern Broadway musical. On the other end of the spectrum is the final piece on the album, which features chaotic string punches and layered synth tones, which sound like insects buzzing. Somehow it all falls together into a coherent musical statement. Every musical destination flows seamlessly into the next in a natural and logical manner. The end result is a beautifully pleasant album. Rarely are experimental albums this accessible; Banabila and van Geel have put together an album that can be fully appreciated by any avant-garde fan, without enraging their neighbors. (Christopher Mandel



Michel Banabila to muzyk, kompozytor i producent. Jego kariera zaczęła się wraz z wypuszczeniem albumu „Voiz Noiz” w 2000 roku, który został bardzo dobrze oceniony przez krytyków. Wyprodukował wiele ścieżek dźwiękowych do filmów pełnometrażowych, dokumentalnych, jak i sztuk teatralnych. Holender ma na swoim koncie mnóstwo różnych kolaboracji. W ubiegłym roku wydał znakomitą EP-kę wraz z kolektywem Cloud Ensemble (recenzja). Zaś w tym roku opublikował kilka interesujących wydawnictw: Michel Banabila & Oene van Geel – „Music for viola and electronics II” (recenzja), Banabila & Machinefabriek – „Error Log” i Banabila, Erker, & Samson – „Viewpoint”.

Najświeższą jego pozycją jest solowa EP-ka, pt. „Jump Cuts” (Tapu Records, czerwiec 2015). Inspiracją do stworzenia tego materiału były sample z YouTube’a pochodzące z amatorskich klipów. Na EP-ce znalazły się cztery kompozycje, dzięki którym twórca wraca do swoich korzeni, a mianowicie do tego, co prezentował na krążku „VoizNoiz”. Banabila zaprosił do współpracy dwóch artystów: Joosta Kroona – (perkusja w „Jump Cuts”) i Maryanę Golovchenko – (wokal w „Field Trip”). Z kolei sam odpowiada za gitary, syntezatory, field recording, głos, pad kaoss, meksykański flet turtle, elektronikę i instrumenty perkusyjne. Minialbum „Jump Cuts” to niezwykle ciekawa fuzja przeróżnych brzmień, od elektroniki, jazzu, krautrocka, etno aż po downtempo, ambient czy muzykę eksperymentalną.  (Łukasz Komła)

Banabila JumpCuts Front

HYPNAGOGUE: Music for Viola and Electronics II

Safe to say that I am not in the exact target demographic for Music for Viola and Electronics II, but at the same time I find myself more engaged than I thought I would be. This set of five improvisations mix Michel Banabila’s popping, gurgling, noisy electronics with the rasp and soar of viola and violin from van Geel, along with several guest musicians. Together they maneuver speedily through spaces that are gratingly experimental one moment but almost pleasingly normal, for lack of a better word, the next. There is a fair amount of tension and release, vivacious energy and pause-for-breath breaks. There are spots where I am inclined to move along, feeling like I’m hitting the boundaries of my tolerance for neoclassical jangle, but even at its most demanding, the way this album showcases the chemistry between Banabila and van Geel holds me in place. The jagged, spliced tones of “Kino Mirko” begin to get on my nerves a few minutes in, tired of my brain being picked at my pizzicato notes and sharply truncated moments—not to mention some genuinely annoying trumpet braying from Eric Vloeimans—but it slowly resolves itself into a whispery, textured drone. “Chaos” lives up to its title shortly after luring you in with quiet strings from van Geel. Banabila gets aggressive with the noise, and van Geel counters with squealing string runs and dissonant draws. Again, while it can be off-putting, it is saved by an intriguing dynamic that shoots it from those hyped-up moments to passages heavy on pause and tiny sounds. The best, most accessible piece here (for me) is “Vleugels,” and I can’t get enough of it. It enters on string spirals, with Emile Visser’s cello arriving to add his repeating notes to van Geel’s as they build into a charming minimalist space. When Visser takes the lead, the mood shifts, the sound gets richer, and the sense of moving toward something is strong. Enter Joost Kroon’s drums, absolutely launching the piece with a blast of pure rock energy. The strings head straight for your heart at this stage; it’s truly that stirring.  Aside from “Vleugels,” it does take some tolerance for experimental music to appreciate Music for Viola and Electronics II. It challenges the listener, but the complexity of sound and the chemistry at work tempers the rougher edges. (John Shanahan)


UTILITY FOG / FBI Radio: Jump Cuts

Michel Banabila's latest EP sees him returning to rhythmic sampled vocals, with a pan-world music feel. In some ways it could be a throwback to the '90s ethnomusicology of Deep Forest or something – or even Jean-Michel Jarre's strange, groundbreaking Zoolook, but it has enough of a contemporary sheen to set it apart, particularly with the glitchy vocal interruptions. Calming dubby grooves and lovely disembodied vocals make for great travelling music (even if you're sitting on your sofa travelling in your head). (Peter Hollo)

Banabila JumpCuts Front


Reduce da una nuova collaborazione con Rutger Zuydervelt (“Error Log”), Michel Banabila racchiude in un Ep digitale una serie di divertite variazioni su field recordings e samples vocali, rimaneggiate e plasmate in quattro brani dalla poliedrica resa sonora. In “Jump Cuts” l’artista olandese torna ad applicare l’approccio istintivo e impressionista di lavori quali “Voiznoiz” e “Precious Images”, discostandosi in parte da sperimentazioni dotate piuttosto di una matrice cerebrale o concettuale.

Se nei brani collocati in testa e in coda della breve tracklist il naturalismo elettro-acustico elettro-acustico della materia grezza delle registrazioni affiora in superficie appena contornata da oscillazioni avvolgenti e minute screziature, nei due pezzi centrali sono le componenti ritmiche a prendere decisamente il sopravvento, sotto forma di pulsazioni sintetiche che, lungo i nove minuti della title track, assumono cadenze incalzanti.

Il tutto sembra rispondere a un’estemporaneità persino divertita, che contribuisce a desacralizzate l’essenza stessa del linguaggio sperimentale di Banabila, evidenziandone al contempo potenzialità insospettate e appunto discendenti dalla capacità dell’artista olandese di cogliere l’attimo, assemblandone gli elementi e modellandolo secondo la mutevole ispirazione del momento.  (Raffaello Russo)

Banabila JumpCuts Front

"Terug van een nieuwe samenwerking met Rutger Zuydervelt ("Error Log"), verzamelt Michel Banabila op een digitale Ep een reeks aangename variaties op veldopnames en vocale samples, herbewerkt en gegoten in vier nummers van veelzijdige audioprestaties. In "Jump Cuts" keert de Nederlandse kunstenaar terug naar de instinctieve benadering van impressionistische werken als "Voiznoiz" en "Precious Images", waarmee hij ten dele afstand neemt van de experimenten met meer cerebrale of conceptuele toepassingen.

Waar in de passages in de kop en de staart van de korte tracklist het naturalisme van de electro-akoestische elektro-akoestische grondstoffen naar de oppervlakte stijgt, omringd door omhullende oscillaties en minuten strepen, nemen in de twee centerpieces de ritmische onderdelen beslist de overhand in de vorm van synthetische beats die, gedurende de negen minuten durende titelnummer, pulserende ritmes aannemen.

Het geheel lijkt tegemoet te komen aan prettig in het gehoor liggende improvisaties, die eraan bijdragen de essentie van de experimentele taal van Banabila te ontheiligen en tegelijkertijd de verrassende en oscillerende kwaliteit ervan blootleggen. Door de elementen te modelleren volgens de wisselende inspiratie van hetmoment, slaagt de Nederlandse artiest er in het momentum te vangen." (vertaling  JanWillem Bok)

NIEUWE NOTEN: Music for Viola and Electronics II / Error Log / Jump Cuts

MUSIC FOR VIOLA AND ELECTRONICS II  (Michel Banabila & Oene van Geel)

Het zijn ook dit keer weer samenwerkingsverbanden waar Banabila voor kiest, waardoor ieder werkstuk zijn eigen kleur heeft. De eerste is Music for Viola and Electronics, deel 2. De voortzetting dus van de samenwerking met altviolist Oene van Geel (zie hier de recensie van deel 1). Alleen hebben de beide heren op dit album nog een aantal extra muzikanten uitgenodigd, waardoor alleen het eerste nummer: ‘Hephaestus’ door Banabila en Van Geel samen is gemaakt. Hephaestus was bij de oude Grieken de god van het vuur, de metaalbewerking en de beeldhouwers. Welnu de muziek klinkt als afkomstig uit een smederij. Een lang uitgesponnen soundscape, door Banabila gecreëerd middels logic pro en keyboards, wordt door Van Geel op regelmatige basis aangevuld met subtiel altvioolspel. Samen leidt het tot een spannend en soms beklemmend geheel. De stoom slaat er vanaf. Ook ‘Chaos’ is van het beklemmende soort. De donkere klanken van de contrabas klarinet, bespeeld door Keimpe de Jong, in combinatie met de noise die Banabila voortbrengt, contrasteren op bijzondere wijze met de strijkersmelodie die Van Geel produceert. Een melodie overigens die associaties oproept met de muziek uit de Balkan. Het levert een wat onwezenlijke combinatie op. Bijzonder is ook het pizzicato moment aan het eind van dit stuk dat langzaam uitdooft. ‘Vleugels’ heeft in aanvang een aan minimal music verwante opbouw. Totdat uit deze gelaagde en repeterende melodie, de altviool en de cello, oftewel Oene van Geel en Emile Visser, in een klassiek aandoend duet tevoorschijn komen. Na dit intermezzo wordt het tempo opgeschroefd. Ja, het krijgt vleugels en neemt de luisteraar mee op een hemelse reis.‘Kino Mikro’ is wellicht wel het bijzonderste stuk op dit album. Het is dwars, verstorend, maar vol met onverwacht harmonische momenten. Zoals de bewerkte altvioolpartij op driekwart van het nummer. De klanken van de Roma, maar dan elektronisch bewerkt. Het geeft een apart effect aan dit nummer. 


ERROR LOG  (Banabila & Machinefabriek)

‘Error Log’ is het derde album dat Banabila uitbrengt met Rutger Zuydervelt, oftewel Machinefabriek. Het is een stuk experimenteler dan ‘Music for Viola and Electronics II’ maar ook dan de voorgangers van dit duo, het eerste titelloze album en het tweede, met de titel ‘Travelog’. Waren dit albums met als basis ambient, op dit album is de meer rauwere elektronica de basis van de drie nummers. Weliswaar aangevuld met samples van akoestische instrumenten en stem, aangeleverd door een aantal gasten. Zo horen we in het titelnummer ‘Error Log’ Keimpe de Jong en Oene van Geel weer voorbij komen. En in ‘Stemmenspel’ speelt zangeres Edita Kokoschka een belangrijke rol. De klank in ‘Stemmenspel’ is onbestemd, donker als een donderwolk, waar Kokoschka’s stem zo nu en dan in korte fragmenten in doorklinkt.

005TR front


JUMP CUTS   (Banabila)

‘Jump Cuts’ is het derde recente album en in tegenstelling tot ‘Music for Viola and Electronics II’ en ‘Error Log’ is dit album alleen digitaal te verkrijgen. Naast een gastbijdrage van drummer en percussionist Joost Kroon, die ook op ‘Music for Viola and Electronics II’ meewerkt, horen we zangeres Maryana Golovchenko. Verder maakt Banabila hier veel gebruik van veldopnames en allerhande samples. Dit album is tevens opvallend ritmisch, zeker in vergelijk met de twee andere albums.  (Ben Taffijn)

Banabila JumpCuts Front


When he introduced his recent digital-only EP-release Jump Cuts, Michel Banabila hesitantly apologized for the fact that it wasn’t exactly experimental music. But because he enjoyed making it so much he decided to release it to the public. While it may not exactly be abstract hardcore experimental music indeed, I can probably safely assume that this is still much too experimental to the ears of about 95% of radiomakers and – listeners. But what is more important: it’s a return-to-style to the music that bears the unique Banabila trademark. The kind of patchwork sounds he created for previous albums like Voiznoiz and Precious Images – let’s call it his pre-abstract-electronic era. The kind of music that also perfectly fits theatre, dance, documentary or movies soundtracks. A jump cut in film editing is a cut in which two sequential shots of the same subject are taken from camera positions that vary only slightly, giving the effect of jumping forwards in time. Banabila achieves the effect by synchronizing all kinds of seemingly unrelated found sounds and vocal snippets with a compelling background rhythm track. It’s easy to hear why Michel Banabila enjoyed creating these tracks so very much. I’d say: don’t worry about experimentalism…. more of this, please! (Peter van Cooten)

Banabila JumpCuts Front





Vastloper. Glitch. Foutje. Horten en stoten. Hakkelen. Wat is er nou weer aan de hand? Check het Error Log. Een hoop rare tekens en commando's, waarvan de gemiddelde gebruiker nog geen chocola kan maken. Enter: Michel Banabila en Rutger Zuydervelt. Zorgden zij samen met Travel Log nog voor een werkstuk met uitgesponnen lijnenspellen, op de nieuwe duet-lp is zijn die verhakseld, opgeknipt, stukgedraaid en verstoord; als sneeuw die door tv-beeld krast en zand in de machinerie.

In de drie abstracte composities staat een zekere neiging tot drone op de achtergrond te springen om aandacht, om in beeld te komen. Meer dan eens ketsen vooraan echter noise en vooral glitches in de rondte. Daartussen golft diverse elektronica, gesampled akoestisch instrumentarium en wellicht nog het een en ander aan veldopnames rond. De opbouw zorgt voor diepte, als een kijkdoos waarin bijzonder knap de organische, analoge touch regeert. Alsof de knipsels net niet helemaal perfect uitgeknipt zijn, zo trekken de beelden celluloidachtig voorbij, inclusief krassen en tikken, stofjes en jump cuts. Denk: Karl Lemieux (de man die de films bij Godspeed You! Black Emperorconcerten live bestiert) in klank.

Banabila en Machinefabriek presenteren drie schuifpuzzeltjes in 3D. Plaatjes zijn het die je kent en die bijna gekmakend door de war liggen. De constituerende fragmenten krijg je allemaal, bijna in één ooropslag. Je hebt wel in de smiezen dat het goed zit, maar dat gevoel krijg je bepaald niet. In deze dystopie zit echter geen wanhoop. Immers, in die weerbarstig versnipperde tracks ligt ergens heus een rode draad met scherpe tekening. Musique concrète kortom met een narratieve lijn alsof je met The Savage Detectives en House of Leaves in de lezershand ronddoolt door de kerkers van Piranesi, terwijl je net als Orpheus weet dat je niet moet omkijken.  (Sven Schlijper)

005TR ErrorLog total



È ormai un sodalizio consolidato quello tra Rutger Zuydervelt e Michel Banabila: “Error Log” rappresenta la terza tappa della collaborazione tra i due artisti olandesi, nonché quella più organica dal punto di vista della durata dei brani e dell’integrazione tra suoni ed elementi, apportati anche da un piccolo ensemble da camera.

Archi, fiati, ritmiche, glitch elettronici e tanto altro ancora innervano i tre lunghi brani del lavoro, il primo dei quali, “Animal” ne descrive già elementi salienti, sotto forma di una straniante enfasi ritmica e di un progressivo svaporamento verso una dimensione orchestrale. Si tratta, tuttavia, del principale momento di quiete, in qualche misura armonica, del lavoro, visto che fremiti incalzanti riconducono immediatamente i sette minuti di “Stemmenspel” a una dimensione di astratta allucinazione, mentre i diciannove minuti della conclusiva title track condensano un contorto arsenale di tensione latente, al quale risulta funzionale lo stesso tourbillon di improvvisazioni acustiche dell’ensemble che accompagna il duo.

Nell’incontro tra suggestioni cinematiche e spigolose astrazioni elettro-acustiche di “Error Log” sono senz’altro le seconde a prevale, per quanto diluite in una composita materia sonora in costante, rapida trasformazione. 

005TR front

INACTUELLES: Music for Viola and Electronics II

Michel Banabila et Oene Van Geel récidivent. Après le volume I paru en 2014, voici le volume II sorti depuis peu, avec une nouvelle superbe photographie aérienne de Gerco de Ruijter en couverture, et quelques musiciens en renfort : la clarinette basse de Keimpe de Jong sur le titre 2, Joost Kroon à la batterie et aux métallophones en 3, Radboud Mens à la programmation ableton en 5, Emile Visser au violoncelle et Eric Vloeimans à la trompette sur les titres 2, 3 et 5. "Hephaestus" donne le ton de cet opus, sorte de poème électronique sombre, mystérieux, caverneux. Ne sommes-nous pas dans les forges de Vulcain / Héphaïstos ? Sur fond de drones, l'alto de Oene Van Geel tranche, zèbre l'espace sonore de grands coups d'archet. L'arrière-plan devient régulièrement incandescent, animé d'une respiration obscure. Des aigus déchirent la trame d'un incendie qui couve, ça grésille, crépite, quelque chose de monstrueux émerge peut-être. Le morceau est une plongée dans les mystères de la matière, une odyssée imaginaire d'une grande puissance. Peu à peu, la caverne se peuple de multiples vecteurs sonores, le marteau s'abat avec une régularité infernale, de quoi réjouir les amateurs de musique industrielle ou expérimentale, je pense aux albums d'Annie Gosfield parus chez Tzadik par exemple. La coda est paradoxalement une longue traînée sidérale, une échappée de la caverne démolie sous les coups de marteaux-piqueurs électroniques. Magnifique et impressionnante ouverture ! Le début de "Chaos", le deuxième titre, est trompeur. La langueur mélancolique du chant de l'alto , déjà menacée de bruits bizarres, est explosée après une percussion sourde du clavier. Tout s'écroule, se lézarde, l'alto dérape, des percussions multiples, des pizzicatis, perturbent la mélodie, qui sourd quand même entre les fragments de blocs sonores, les transcende. Pièce oxymorique, écartelée entre démantèlement et mélodies d'une suavité ravageuse. C'est absolument superbe, d'autant que la clarinette basse apporte son contrepoint profond au chant sublime des ténèbres apparu après la première partie destructrice. Comme des trompes électroniques répondent au déhanchement orientalisant du violoncelle, tandis qu'un discret pizzicato rythme le mystère des surgissements, que la trompette se déchire dans des aigus extrêmes."Vleugels" ("Ailes") nous emporte au pays des oiseaux chimériques, sans doute les oiseaux du lac Stymphale, aux ailes et aux plumes d'airain, de bronze. La composition est pulsante, à dominante d'aigus brefs imitants les cris d'oiseaux, puis le violoncelle apporte ses graves majestueux, et l'on s'envole en beauté majeure sur des draperies de claviers synthétiques et une batterie déchaînée. Comme quoi électronique et lyrisme peuvent faire bon ménage ! Toute la fin est d'une suavité incroyable...Mais "Radio spelonk" est un retour à la cave - c'est le sens du néerlandais "spelonk" - aux mirages, aux hallucinations, peuplée de brefs échantillons de voix, animée d'apparitions sonores fugaces, que le violon d'Oene vient unifier par des phrases énigmatiques. On est ici entre musique concrète et pure musique contemporaine. "Kino mikro" se fait alors la voix d'un Destin sibyllin, articulé en courtes respirations où apparaissent tantôt l'alto, le violoncelle, la trompette (on songe fugitivement à Jon Hassell) sur un arrière-plan de disque qui gratte, de particules nuageuses. Le dernier tiers est plus syncopé et en même temps plus explicite avec un retour de mélodies entêtantes, un côté manège infernal, puis tout se défait, retourne au silence. Une deuxième collaboration très réussie pour ce voyage imaginaire passionnant de bout en bout, musicalement splendide. (Dyonis Della Luce)



VITAL WEEKLY 984: Error Log

This is the third collaborative effort of Michel Banabila and Rutger Zuydervelt, also known as Machinefabriek. The first two were released in 2013, in a time span of nine months (see Vital Weekly 860 and 898), but no doubt it's not easy to get these two busy bees together, hyper active as they seem in working with electronic music, collaborating with others and playing live. There was, I think, quite some difference between the first two releases; the first one was perhaps what we could expect from both of them: ambient like, digital noise, improvised and yet very much composed. 'Travelog', the second one (the first being untitled) seemed less abstract, more songs (as in 'songs' as in 'pop') like, with great little melodies somewhere. So the third one was highly anticipated by me. 'Error Log' has three pieces (divided in such a way that it says 'release me on LP too, please'), which are quite long, compared to the shorter songs on the previous release. It's however not exactly a return to their first release either; it seems they are exploring the ambient side here more and more, but also in a more orchestral way, especially in 'Stemmenspel' and the title piece. 'Animal', the eleven-minute opening piece here works with more loosely improvised sound embedded in larger clouds of sound. It's all right, but not their finest moment. The violins and voices of 'Stemmenspel' (play of/with voices) have an orchestral feeling, along with those swift changes we know from Zuydervelt, the melody of Banabila and the electronic treatments of both. It moves the listener gently through an excellent set of moods and textures, almost like a soundtrack. The field recordings of the title piece are just a start to move into quite a cosmos of drones (courtesy of the guitar), small rhythms and rainy day recordings; Here too a fine trip, spanning some nineteen minutes but perhaps less soundtrack material. Having said that: it's an excellent piece, which once again brings out the best of both composers. Perhaps this third CD is less of a surprise, but it explores their joint interests further. (FdW)

005TR ErrorLog total

UTILITY FOG / FBI Radio: Error Log

Dutch experimental artists Michel Banabila & Rutger Zuydervelt aka Machinefabriek have been collaborating for a few years now, and each album seems to change tack in quite a dramatic fashion – although never diverging too much from the two artists' formidable talents. They started with a droney, experimental release, followed by something more in keeping with Banabila's jazzy world-tronica, and the new one is again more abstract, featuring a number of talented Dutch musicians on wind instruments, strings, and voice. The acoustic instruments are mangled in their machines but it's lovely to hear them cutting through here and there. (Peter Hollo)

005TR ErrorLog total


When artists collaborate for the first time, excitement ensues, sparks are flying, synergies are formed, we all know the deal. Listeners have the chance to absorb the techniques and styles of their favorite musician and subsequently discover the epigenetic approach of the other partaking luminary, thus prone to discover an additional discography that is to be cherished if all goes well. Once the third time is the charm, however, collaborations involving the same artists have to prevent the sentiment of this being a mere finger exercise, a machine that is oiled too well, leaving surprises, anxiety or any other desired emotion in the dust. This is the situation that multi-instrumentalists Michel Banabila and Rutger Zuydervelt aka Machinefabriek face in their third collaboration as well, and in order to prevent snarky comments and rather reversely peak one’s interest, they go all-in when it comes to transparency. The three-track LP Error Log, released on Tapu Records in May 2015, is, as it turns out, a supplement to the duo’s sun-laden saffron/blue perianth Travelog from 2013. The Dutch gentlemen do everything they can to trigger the right synapses by means of recognition: Error Log is another travelog and therefore conquers known paths, true enough, but the twist is injected soon enough, comprising of absurdities and pluvial halides hued in darkness. The basic gist is given away in the title already. Error Log is a travelog gone wrong. The amount of Glitch ingredients is therefore revved up in these three longform Drone pieces. Abstract art can enshrine beauty as well, so here is a meticulous look at a follow-up that addresses the known… and then kicks the passenger into the abyss.

The first stop on Banbila & Machinefabriek’s metallicity-focused safari: Animal. Were this released on the duo’s Travelog, chances are that softly simmering drones and fluvial fermion juxtapositions would have ennobled its aural existence. Here, on Error Log, however, the traveler faces a Glitch-oriented, mercilessly annealed – even desiccate – onomatopoeia of a pulsatile jungle. Its phylogenetic complexion is superionic, calcareous and plethoric at once. The first cautious ground loop sinews soon enough lead to fusillades of icosahedral foveae, ogival drums and cylonic chirps. A cavernous vestibule of darkness, the sunlight is completely amiss, making room for a nocturnal epithelium of talon-equipped nothingness. Also close at hand: footsteps, reverb, portent. Similar to Jan Jelinek’s Temple EP (Faitiche, 2013), the parched diorama is cautiously amended with a lachrymose-crystalline drone lilt of post-processed violins whose euphony and dolorousness first make for a great counterpart to the desert before they take over the adiabatic ergosphere and simmer along in the final minutes. Adding stratiform lucency to Animal’s volatile angle, the composition ultimately ends in limbo… but that outshines its original starting point!

The centrical Stemmenspel meanwhile is much more human(e) right from the get-go, its architecture immediately comprising of a faint opera soprano (possibly belonging to Edita Karkoschka as addressed in the liner notes), pristine immersion circulators, silked sine tones – is that even possible? – and siren-oid nematodes. That the atmosphere isn’t related to cryovolcanism can again be traced to the stringed drones and additional basslines whose comparative warmth ameliorate the industrial-inimical rotoscoping. Right after its apex, Stemmenspel flirts with conniption though, augmenting its endemic epistemology with histrionic downwards-spiraling sirens, stop-and-go slivers and tawny holarctic magnetotails. The perceived wideness isn’t chlorotic, there’s room to breath alright, but even though a meshed moiré of polyfoil reticulation divides the actual happenstance from the observer like a fence in a zoo, there is the sentiment of a painstakingly suppressed wrath. The second track is fluvio-lacustrine and flows organically, but its estuaries and avulsions are filled with toluene and strychnine, so a salubrious state is more than questionable.

Error Log is the apotheosis to the eponymous album, an elasticized fibroblast of approximately nineteen minutes. It is here, for once, where the concept of a travelog, albeit a purposefully alienated one, is resurrected with the aid of a blurred field recording. A bokeh of wind gusts, bustling sceneries, maybe even the depiction of a train ride make for a wondrous backdrop. Three minutes into the song, and its former omnipresence degrades to the state of a mere presence. Celebrated instead are the high-energy conductors and electrographic cascades. Aliphatic buzzes and infinitesimal violin veils cross-link in order to form a parallax chirality. As usual, the ingredients aren’t supposed to be fully compatible; add blackness to the scenery, and an abiogenesis ensues. After nine minutes, Error Log is built anew and comprises glimmers of hope, pouring them into a fragilely matutinal violin-based cotyledon. Its tendrils are weak and antic in this first instance, but they turn out to be morphogenetic… and mis-chromosed. Turns out that Banabila & Machinefabriek don’t shy away from an ancillary route to Hauntology, what with the sudden bursts of Gothic polyphony and the subsequent calcined afterglow of prolonged temple bells and crooning scintillae. This remains the condition of the last five minutes as the duo tailors a sound-based obliquity where neither sound and sustain nor silence are the prevalent constituents.

Banabila & Machinefabriek’s Error Log is a wonderfully nocturnal addendum to their diaphanous Travelog, but it shouldn’t be mistreated as a mere appendix. The case is clear, one cannot possibly adore these two different entities equally. On the one hand, we have the orthochromatic arabesques and suntrap-coated memorabilia of Travelog. On the other hand, there is the ultramafic-umbrageous solanum of debris and perturbation that is Error Log, openly celebrating its wrongful status in its title already, and that’s incidentally the only transparence the duo allows in their follow-up. The titration of the tropopause is based on periglacial photoevaporation and tropical hues, but it is the latter that suffers the most and has to give in eventually. A lack of warmth – or even benignancy – doesn’t translate into the omission of energy though: Error Log is supercharged with stokehold basins, recirculation pumps, tidal flexing and cellular cellars. The light these figures and planetesimals emit isn’t nutritious, but it sure enough doesn’t hurt the translucence and ipso facto allows the intrinsic existence of polarimetry. All of the three songs are carefully shape-shifting entities, never denying their genotype but meticulously building it anew. The barycenter of the accruing zoetrope is a ventricle, a hollow ventiduct filled with ill-colored chromophores, true. But it captures the sense of excitement and physical movement in the same vein as Travelog is easily able to… and places it in the endmost doomsday. (Björn Werkmann)

005TR ErrorLog total


Banabila & Machinefabriek brengen op beide vorige CDs een mix van abstracte elektronica, experimentele ambient, veldopnames en ludieke samples, die ze op hun unieke wijze fraai vormgeven. Nu is de derde cd Error Log een heugelijk feit. Je krijgt 3 langgerekte tracks waarin ze de elektronica harder op de voorgrond stellen. Daarnaast stappen ze van die meer kille en robuuste elektronica op subtiele wijze ook weer over naar prachtig warme akoestische stukken. Hiervoor mogen ze rekenen op bijdragen van Keimpe de Jong (blaasinstrumenten), Edita Karkoschka (stem), Salar Asid (viool), Umit Sav (elektrische viool) en Oene van Geel (viool). De rijk gedetailleerde composities blijven mede door dit contrast maar ook door de prachtige vondsten (bijvoorbeeld knetterend haardvuur dat overgaat in elektronisch geknetter) spannend tot op de laatste seconde. Daarnaast is het ook gewoon weer een bij de strot grijpend en schoon elektro-akoestisch hoorspel. Een klasse apart die twee! (JanWillem Broek)

005TR ErrorLog total


Straight away “Error Log” announces a very different musical experience from Banabila and Machinefabriek’s previous ambient-inspired collaborations from a couple of years ago. This time the electronics are thick and grungy, with greater exploration of each timbre and texture; strong contrasts are created with warm string chords and glimmering guitar that go straight for the heart-strings. Falling vocals and muttered words are drawn straight from the acousmatic playbook, but the overall tone is much closer to analogue synthedelica: warm, squelchy, and sculpted into vague, shallow peaks and valleys rather than precise formations. If the path followed by “Music for viola and electronics II” seemed relatively fixed and linear, “Error Log” is an album for drifters and wanderers; where the former fixes an image (Nathan Thomas)

005TR ErrorLog total

FLUID RADIO: Music for Viola and Electronics II

Music for viola and electronics II” with Oene van Geel is an expansive, stylistically omnivorous affair.  The influence of acousmatic approaches to composition makes its presence. As its title suggests, “Music for viola and electronics II” is the second duo album from Banabila and van Geel, though as a description of the music it’s a little bit misleading: a number of other acoustic instruments feature on the album, such as trumpet, clarinet, drums, and cello, and there’s additional programming from Radboud Mens. The treatment of electronic sounds is very typically acousmatic, with rapid cuts and leaps across the stereo field. The acoustic instruments, however, tend to be arranged in ‘modern classical’ configurations, with rhythmic and melodic motifs drawn from folk complementing the lush block chords and some very nice pizzicato work from the viola. The beats laid over the top by drummer Joost Kroon took me by surprise, but made more sense with each listen. Not usually my thing, but an enjoyable listen nonetheless. (Nathan Thomas)


GONZO CIRCUS 127: Music for Viola and Electronics II

Rotterdam staat bekend als de stad van het harde werken. Ook in de muziek kennen ze dat adagium. Naast artiesten als Machinefabriek en Lukas Simonis, heeft ook Michel Banabila een hoge productiviteit. Een half jaar na zijn samenwerking met altviolist Oene van Geel op 'Music for viola and electronics',  is er al weer een vervolg hierop. Dit keer krijgt het duo hulp van een aantal gastmuzikanten als Eric Vloeimans, Emile Visser of Radboud Mens. De CD opent met een ambientachtig stuk van twaalf minuten waarop Banabila en Van Geel een duel 'uitvechten' met geknetter van electronica en dramatisch aanzwellende viool geluiden. In het experimentele 'Chaos' laten de gasten zich horen en het zijn vooral de altviool en cello (Emille Visser) die zich doen gelden. 'Vleugels' begint minimaal en het lijkt een stuk voor strijkers te worden. Halverwege zit er echter een verassende break waarna het veranderd in een rocknummer. In 'Radio Spelonk' speelt Banabila met afgeknipte stemsamples te midden van minimale electronica. De laatste track klinkt als een soort allegaartje, maar draagt zeker bij aan het constante hoge niveau van de avontuurlijke muziek op dit album. (Oscar Smit)  #127


KINDAMUZIK: Music for Viola and Electronics II

Texturen en timbres vallen uit de lucht in een glooiende vallei waar een ietwat onheilspellende disharmonie en dissonantie schuurt. Wringende minimale muziek wordt geduwd richting geluidskunst-achtige exploraties die spetteren en knarsen. Ze barsten van de bezieling en vooral van zeggingskracht. En dan niet van het afgekloven clichésoort dat onder de stoplap 'cinematisch' gevangen moet worden, maar juist in temperamentvol flikkerende en hakkelende stop-motion, waarbij je op de achtergrond de projector meent te horen ratelen. De forte van Banabila, Van Geel & Co. is de warmte die eerstgenoemde uit zijn modulaire Doepfer weet te krijgen en die spruit ook uit de nerven van Van Geels klankkast. Daarmee is dan ook zo ongeveer de enige gemene deler van deze fragmenten aan borrelende, kwieke inspiratie gemarkeerd. Stiekem loop je het risico niet verder te komen dan het absoluut fenomenale openingswerk 'Hephaestus', dat urenlange repeat opeist. En daar is nu eens helemaal niets mis mee, al zou je dan wel voorbijgaan aan de nodige brille waarin freejazz, postrock en folk langskomen. (Sven Schlijper)


A CLOSER LISTEN: Music for Viola and Electronics II

Music for viola and electronics II is a very good album, an improvement over its already solid predecessor.  But with one small adjustment to the track sequencing, it becomes a great album.  In its current order, the timbres grow louder and busier until the bursting centerpiece, “Vleugels”.  After that, a severe drop in energy ensues.  But move the last two tracks to the front, and one can appreciate the artistry of the entire set.

Expanding on the palette of the previous installment, Michel Banabila and Oene van Geel have added a bevy of complimentary instruments, including violin, trumpet, bass clarinet and drums, along with additional programming.  A number of invited guests makes the moniker seem incomplete.  There’s even an uncredited, fragmented female voice on “Radio Spelonk,” which reminds one of the recent experiments of Felicia Atkinson.  This subtle, creeping piece deserves to be heard first, as it is both the softest track and the largest surprise.  The sparse nature of this piece is echoed on the subsequent track, “Kino Mikro” (“Micro Cinema”), but this time the viola receives the chopping treatment, poking holes in muslin cloth until it finally breaks through.  A slight air of menace pervades the piece, thanks to the slow pace and the pleading cries of the trumpet.  But in its final three minutes, the piece turns to glitch, more than doubling its pace and throwing the windows open to the rest of the band.  As it stands, the album ends in a repeated vinyl pop, but we like it better when the pop leads to another menacing piece, the current album opener “Hephaestus.”

To refresh our readers’ memories, Hephaestus was the blacksmith of the gods: hammer, anvil, fire.  One can imagine him in his workshop as the thirteen-minute piece unfolds.  Drones and static surges contribute a near-industrial flavor.  The vinyl pop reappears in the third minute, flickering like tongues of flame.  In the seventh minute, the dark drums arrive like the pounding of steel, accompanied by the sizzling sound of falling stars.  This is magnificent, restrained work, a mature blend of instruments and influences unlike anything on the preceding album.  At this point, it’s fair to reiterate our opinion that these albums need stronger, more allusive titles; Hephaestus would have been perfect.

Imagine now that the album is building toward its conclusion.  The new penultimate track is “Chaos”, an all-out assault on the senses.  van Geel’s viola is no longer content to remain in the shadows; the artist establishes his presence early, guiding the other instruments through a maelstrom of swirling sound.  The track implies chaos by injecting sudden electronics, but ironically, the music itself has form, repeating themes on its way to a structured conclusion.  The melancholic middle is its finest section, a yearning whisper that follows the hoarse throat of a scream.

And then, “Vleugels” (“Wings”).  On this piece, the talents of the entire cast are showcased, and the music reaches for the stratosphere: out of the muck, out of the mire, out of any earthbound tragedy or terror.  The opening moments sound like a rising flock, the first third like darting, and the final five minutes like soaring.  With only 3:35 to go, the drums take the piece beyond the clouds.  The sun spills forth, glistening in rainbows on the oil of the flock’s wings.  And finally, for the first and only time on the album, pure strings, pure beauty, pure joy.  Yes.  This is where we want to end.  (Richard Allen)


POLYPHONIA: Music for Viola and Electronics II

Holenderscy artyści znów połączyli swoje siły, czego efektem jest druga część album „Music for viola and electronics II”.Obaj panowie (Michel Banabila i Oene van Geel) spotkali się po raz pierwszy w trakcie współpracy przy projekcie Cloud Ensamble (2013). Rok później ukazał się ich pierwszy longplay, pt. „Music for viola and electronics”. Mniej znaną postacią jest Oene van Geel, więc dodam, że to skrzypek i kompozytor pochodzący z Amsterdamu. W jego kompozycjach można znaleźć wpływy muzyki indyjskiej, jazzowej, kameralistyki czy wolnej improwizacji. Udziela się w takich formacjach jak Zapp 4, Estafest, The Nordanians, Art of the Eyebrow, The Splendorkestra. Na „Music for viola and electronics II” pojawiło się znaczniej więcej różnych brzmień instrumentów (trąbka, kontrabas, klarnet, perkusja) niż na pierwszej części. Banabila, tak jak poprzednio, zajął się warstwą elektroniczną i systemami modularnymi, a van Geel odpowiada za smyczkowe partie. Płytę otwierają („Hephaestus”) mroczne, chłodne i potężne drony, które z czasem „topnieją” i niepostrzeżenie zamieniają się w oniryczne ambientowe melodie zanurzone w improwizacji. Podobnie też jest w bardzo ciekawym utworze „Chaos”. Zaskoczenia doznacie zaś w „Vleugels”, gdzie ni stąd ni zowąd przenosimy się bliżej klimatu Islandii spod znaku Sigur Rós. W „Radio Spelonk” miesza się nastrój filmowy z elementami słuchowiska i improwizacji. Całość zamyka nagranie „Kino Mikro” – minimalistyczne, ziarniste, lekko zaszumione, z kolei w samej końcówce ten fragment staje się bardziej dynamiczny, zwłaszcza dzięki partiom van Geela. Artyści po raz kolejny pokazali, że mocną stronę ich materiału, jest improwizacja.  (Łukasz Komła)




Vorig jaar maakt Michel Banabila samen met violist/componist Oene van Geel, van huis uit een jazzviolist met een hang naar Indiase muziek, kamermuziek en improvisaties, de cd Music For Viola And Electronics. Ze brengen op biologerende wijze beide werelden samen in een bijna buitenaardse setting met elektronica, neoklassiek en experimenten. Genoeg reden om door te gaan en nu deel 2 hiervan te presenteren. Banabila (Doepfer A-100 analoge modulaire synthesizer, logic pro, keyboards) en van Geel (altviool, 5 string viool) krijgen hierbij rugdekking van Keimpe de Jong (contrabas, klarinet), Joost Kroon (drums), Radboud Mens (programmeringen), Emile Visser (cello) en de gelouterde Eric Vloeimans (trompet); een waar sterrenteam. Het levert een nog meer diepgravend en fascinerend hoorspel op vol subtiele details. Op organische wijze maken ze spannende dwarsdoorsneden van ambient, neoklassiek en meer abstract elektronische muziek. Deze worden gelardeerd met wereldse, rock- en jazzelementen en bijzondere bijgeluiden. “Vleugels” is zo’n prachtig voorbeeld, waar dat alles op zinderende wijze samenvloeit. Maar ook de andere 4 tracks zijn van een onbeschrijflijke klasse en schoonheid. Arvo Pärt, Tapes, Nils Økland, Hector Zazou, Robert Normandeau, Giacinto Scelsi, David Darling, Loren Nerell en de “Made To Measure” serie, dat is waar ik vooral aan denk bij deze innovatieve beauty. (Jan WIllem Broek)


VITAL WEEKLY 976: Music for Viola and Electronics II

It seems like a few weeks ago that I reviewed 'Music For Viola And Electronics' by Michel Banabila and Oene van Geel, but it was actually some time ago; Vital Weekly 950 to be precise. In the last six months they worked on new music, again using their set-up of electronics, which is for Banabila a doepfer A-100 analog modular system, radio, logic pro and keyboards (the latter on all tracks) and Van Geel plays viola and 5 string violin. They are now receiving help from other players: Keimpe de Jong on contrabass clarinet (track), Joost Kroon on drums & metals (track 3), Radboud Mens on ableton programming (track 5), Emile Visser on cello and Eric Vloeimans on trumpet (both on track 2, 3 and 5). Both Banabila and Van Geel worked with these people before in other projects, as such is the nature of especially Banabila: always on the lookout for a new partner to further enrich his musical world. I was highly surprised by their release, and obviously the second release is not the similar surprise (it could be, of course, but it just isn't) but it further explores the nature of violin playing and electronics. Sometimes very sparsely, and I already mentioned Arvo Part the last time, and here too his influence is present, such as in 'Radio Spelonk', but there is also very hectic and chaotic moves such as in 'Chaos'. This pieces comes close to the world of free jazz, with some wild electronics too and a fine orchestral ending. In the longest piece, 'Hephaestus', that also is the opening they set the compass to all things drone like and atmospheric, along with the modular synth cracking up like rainfall and some sparse drumming, making it all a very intense piece. 'Kino Mikro' is a piece in which we find more crackles but also the cut-up from computer (Ableton?) technology, and with more intense drone like sound tapestries. The only piece that I didn't quite comprehend was 'Vleugels', which seemed minimal, but at one point sounded very prog-rock like and not in the best tradition. That was the piece with the drums, so next time, I'd say we can do without. Otherwise a top-class release of some highly exciting electronic music meeting classical instruments. (FdW)


UTILITY FOG - FBI RADIO: Music for Viola and Electronics II

Music for viola and electronics II follows the same sonic path as part 1 but adds further instrumentation: bass clarinet, cello, trumpet, drums.   It's not all experimental modular electronics & extended techniques, but nor is it all lush world beats & string melodies – it strikes a nice balance. They've both stayed on my virtual turntable a lot recently. (Peter Hollo) 


AMBIENTBLOG: Music for Viola and Electronics II

If you do a search for Banabila‘ on this blog you’ll find that he’s regularly occupying these pages.  Looking at his back-catalague, it’s clear that his work covers quite a lot of different musical areas (you can check the two special mixes for example: here and here).
In recent years, however, his output became more and more experimental, steering towards heavy electronics and modular soundscapes. Gone is the ethnic world music, the ‘romantic’ themes – although the music never got too analytic; it always stays connected to recognisable human emotions.

After they met when working together on Cloud EnsembleMichel Banabila and Oene van Geel  extended their collaboration which resulted in 2014’s Music for Viola and Electronics.
Both were so very enthusiastic about the new musical world that they had opened up, that they kept working on Music for Viola and Electronics II, which is released this month.

Judging by the (strikingly beautiful!) aerial landscape photography of Gerco de Ruijer on the cover, their collaboration will probably not end here: the crop of the (geometric) landscape on the Volume I cover photo is only partially harvested – by hand, line by line… a difficult, strenuous, but most rewarding work.

Even for those that follow Banabila’s work throughout the years, “Music for Viola and Electronics”  is a bit hard to classify, because it’s different from most of what he did before.
At least, it seems that way: according to Michel himself, it’s simply a next step – the logical consequence of everything he has done in the past.

The combination of Michel’s modular Doepfer electronics with the warm natural sounds of Oene’s viola opens up completely new perspectives.
In some way, it is easier to say what this music is nót, than to describe what it ís.
It cértainly is a roller coaster of emotions and dynamics, which probably is demonstrated best at the beginning of Volume I: after opening with the carefully restrained, almosts zen-like “Sinus en Snaar”, complete turmoil kicks in with the aptly named “Dondergod” (“Thunder God”). It’s probably best to put on safety belts before you play this on high volume!

Music for Viola and Electronics II” builds further on the same concepts as the first volume. Some extra musical guests are introduced on several tracks: Keimpe de Jong (contrabass clarinet), Joost Kroon (drums and metals), Emile Visser (cello), and Eric Vloeimans (trumpet).
There are some distinct references to somewhat less ‘experimental’ musical territories. For instance, “Kino Mikro” and “Vleugels” both have a rather cinematic arrangement (the latter taking a surprising turn midway with frantic drumming backed by a string section that sounds like a metal band – a surprising moodswitch effectively breaking the constraints of minimalism).

Unlike many other albums that choose to focus on one particular atmosphere, these albums are more like a kaleidoscope of fragmented emotions. This may be a bit confusing at first listen, but it proves to be very rewarding if you carry through and keep listening!

Throughout the years, Michel Banabila‘s music has always been hard to classify. And just when you thought you knew what to expect, he usually took another artistic turn.
Though this may be a sign of true creativity, the downside is also that his music is a bit difficult to market because it targets som many different audiences.
It’s quite hard to find the right stage for his work, because it often simply “does not fit the format”.
But – as he has always done – Banabila chooses to do what he feels that must be done. Not just simply what might be expected. No compromise!  (Peter van Cooten)


CAFé ACOUSMATIC (PRX radio): Music fror Viola and Electronics II

Michel Banabila’s and Oene van Geel's Music for viola and electronics I & II is wonderfully immersive, expansive, and intimate. If there’s one word that comes to mind, over and over it’s cinematic. The listener is swept up in a storyline that’s played out by two superb actors, in this instance, Oene von Geel’s viola and Banabila’s electronic counterpoint of mood and temperament. The overall result is a sonic dance that fills the space and the heart. Let’s encourage these two superb musicians keep collaborating. Highly recommended for headphones. Five stars.  (Don Hill)



AVANT MUSIC NEWS: Music for Viola and Electronics

Michel Banabila has been active for over thirty years, though his name has become more widespread in the last five or so. His approach is deep in the realm of electronic ambient music, and has been featured in television, film and theatre. Thus, it is not surprising that Music for Viola and Electronics, a collaboration with violist Oene van Geel, is reminiscent of a soundtrack.  But background music it is not.

Banabila lays down atmospherics over which van Geel slowly improvises. But this release gets particularly interesting when the duo electronically process viola recordings, to create soundscapes that would not be possible in a traditional setting. Banabila adds percussive sounds to van Geel’s rapid sawing to good effect, especially in Dondergod, one of the album’s more esoteric tracks.  On the third track, Echoes from Hadhramaut, they are joined by Bruno Ferro Xavier da Silva on bass, adding a rumbling voice to the mix. Nothing but Blue Sky is a quieter, introspective piece, with van Geel double-tracked to evoke Indian textures.

Informed by free jazz, post-modern classical music, and Brian Eno, but beholden to none, these two Dutchmen have produced a minor gem of an album.  Very European in feel, Music for Viola and Electronics explores dark, wintry landscapes, and stark isolation.  (Mike)

003TR front


GONZO CIRCUS 124: Music for Viola and Electronics

Gonzo Circus # 124

Michel Banabila kennen we als de geluidsartiest die al vanaf 1983 vanuit Rotterdam zijn diverse sonische boodschappen de wereld instuurt, en Oene van Geel als de altviolist van Zapp4, The Nordanians en 0000. Dat is erg kort door de bocht want de twee doen nog wel meer dan dat, maar laten we ons even beperken tot de kern. Ze leerden elkaar in ieder geval kennen door de 'Cloud Ensemble' ep uit 2013, en 'Music For Viola And Electronics' is daar een direct uitvloeisel van. De vijf tracks zijn nu eens gebaseerd op composities van Michel Banabila, en dan weer op de geïmproviseerde altvioolgeluiden en melodieën van Oene van Geel. Banabila gebruikte voor het eerst de Doepfer A-100, een analoge modulaire synthesizer gebouwd met de stapelbare versies uit de jaren 1970 in het achterhoofd. Het resultaat van de bewerking van de geluiden mag er zijn: van begin tot eind houdt het duo de spanning vast met een mix van ambient, noise en klassiek, waarin echo’s doorklinken van folk, filmscores, free jazz en Frippertronics.  (avs)

003TR front


THE SOUND PROJECTOR: Music for Viola and Electronics

Large spreads of what the title indicates : at first majestic, and already embodying drama (dynamically), resonating with cavernous snippets, inserts, crackling while the former large spreads play on. The trip is a quiet one, or so it seems, sliding along the harmonizing instruments (Stroh violin, viola, A-100 analog synth).
A much more adventurous part opens, then : increasingly dynamic, with more conflict or at least drama, confrontation between the elements at play here > more fractured; then another story going on (or is it the same, turning different ?) : battle soundings, electronics exploding, ACTION !
Different-paced events, exciting sequences, gunshots booming to shake you from this fast and colorful lullaby. Strings extend and sustain (excessively) this moment, the instant, while rubbings of ambiguous origins occur. There’s a throbbing interaction between the various instrument (electronics being not the least);
Save maybe for the first piece, and of this I’m not even sure, the music here is that of a moving landscape, a line being followed, a narrative unfolding before our very ears, through which the sounds, their location and their dynamics encapsulate their drama. Which is probably the idea.

003TR front


Michel Banabila werkt sinds 1983 als componist, producer en geluidskunstenaar. Hij heeft ongeveer 65 uitgaves op zijn naam staan. Zijn oeuvre beslaat meerdere muzikale stromingen waaronder bijvoorbeeld ambient, world, drone, hedendaags, pop en jazz, maar altijd met een prominent aanwezige eigen signatuur; hij heeft door de jaren heen een heel eigen vocabulaire opgebouwd.
De CD's 'The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering' en 'More Research From The Same Dept.' zijn twee CD's die bij elkaar horen. Beide CD's maken gebruik van hetzelfde idioom; electriciteit! 50 Hertz brom, het geluid van overspringende vonken; deze CD's staan onder hoge spanning. En die spanning voel je. Het is een filmische spanning; een donkere film die niet meteen verraad waar je je precies bevind. Deze CD's doen mij een beetje denken aan het werk van Joe Banks aka Disinformation. Met name de 2 CD's; R&D en R&D2, waarbij Banks een bijna wetenschappelijke benadering van geluid hanteert. In het geval van Disinformation zijn dat de geluiden van de magnetosfeer en allerlei andere electro-magnetische straling. Michel Banabila is wat minder puristisch in zijn benadering en dat komt het resultaat muzikaal gezien zeer ten goede. Zo hoor je in sommige tracks naast alle electrische geluiden ook ineens weer een piano of drums. Toch zijn zijn keuzes zeer precies en past alles perfect bij elkaar, vormt alles een geheel.
Dat geldt ook voor de CD die Michel Banabila met Oene van Geel maakte; een zeer exacte samenkomst van electronica en alt-viool. Michel bespeeld een modulaire synthesizer en gaat daarmee op verschillende tracks van deze CD zo dicht mogelijk tegen de alt-viool van Oene van Geel aanzitten. Dit subtiele samenspel geeft een prachtig vol en warm geluid waardoor je soms de instrumenten niet meer uit elkaar kan houden. Electro-akoestische muziek van hoge kwaliteit.
Tapu 25 is een jubileum CD, een mix CD; de 25ste uitgave op het label van Michel Banabila. De mix is gemaakt door Peter van Cooten en beslaat meerdere jaren it het leven van Michel Banabila. Ook komen en verschillende collaboraties aan bod in deze mix. Prachtig overzicht! (RM)

003TR front MRFSD


ADVERSE EFFECT MAGAZINE: Music for Viola and Electronics

Another release from the prolific Banabila, here collaborating with fellow Dutchman and violinist Van Geel on five pieces of subdued, hazy and textural ‘spherics. The electronics are understated while the violin itself takes centre stage in a bid to lull us, little jazzy or folk-ish signatures aside, like a fresh ‘n’ warm duvet on a cold winter’s night. The aural equivalent of a glass of decent mulled wine. (RJ)

003TR front

NIEUWE NOTEN: Music for Viola and Electronics

In 2013 werkten Michel Banabila en Oene van Geel samen in het Cloud Ensemble, waarmee zij een EP opnamen. Die samenwerking smaakte naar meer en nu ligt er ‘Music for Viola and Electronics’ met daarop vijf tracks die wellicht nog het beste zijn te betitelen als klankgedichten. Zoals het bij moderne poëzie vaak gaat om de klanken die de zinnen en woorden in zich bergen zo geldt dat hier eveneens.
Het gaat dus om uitbeelden, bijna zoals in een film. Een film die je voor je ogen voorbij ziet lopen als je de muziek hoort.  Wat verwacht je bij ‘Dondergod’?  Juist: onrustbarende, verstorende elektronica die Banabila voortbrengt op zijn splinternieuwe Doepfer A-100, een analoog modulair systeem, soms met een noise-achtig karakter. Aangevuld met de krassende altviool van Van Geel. Je nekharen gaan er recht van overeind staan.

De sfeer op ‘Echoes from Hadhramaut’ is natuurlijk van een heel andere orde. De Hadhramaut vallei ligt in Jemen met de legendarische stad Shibam, vermaard om zijn lemen flatgebouwen. Sprookjesachtig, zo klinkt dit nummer, met een lichte spanning.  Mede door de gastrol van bassist Bruno Ferro Xavier da Silva die het duistere, wat dit nummer nodig heeft, toevoegt. Onbestemde en ongerichte klanken zijn ons deel, tegen elkaar aanschurend.
Of luister naar de klanken in ‘Kingdom of Earth’ waar Van Geel naast zijn altviool ook de Strohviool , of trompetviool bespeelt, een viool met een hoorn in plaats van met een houten klankkast. Op een bescheiden, Arabisch aandoende beat, soleert Van Geel hier doeltreffend, ijl en sferisch.
Al met al heeft dit treffen tussen twee grootmeesters dus een mooi product opgeleverd.  Oene van Geel, de winnaar van The Boy Edgar Award in 2013 en verder bekend van zijn rol in strijkkwartet ZAPP4 en The Nordanians brengt zijn achtergrond in jazz en hedendaags klassiek mee en zijn liefde voor de betere rock en Michel Banabila is sinds 2000 bekend als componist en geluidskunstenaar toen hij doorbrak met het album VoizNoiz en timmert sindsdien gestaag aan de weg, met als hoogtepunten tot nu toe de uitreiking van de Edison Jazz Award in 2003 voor VoizNoiz 3 dat hij samen met Eric Vloeimans maakte en de nominatie voor een Gouden Kalf een jaar later.
Het album is te beluisteren en te bestellen via Bandcamp. (Ben Taffijn)

003TR front

ATTN MAGAZINE : Music for Viola and Electronics

When Music For Viola And Electronics is at its most patient and aloft, it’s like sculpture in watercolour. “Nothing But Blue Sky” is a beautiful amber cloud whose slow spinning put emphasis on each of its faces in turn, retaining the central shape even as the sides bulge and disappear from my perspective. Slopes of viola run through each surface like palm lines, as an elegant, swooping signature upon an endless white sheet. “Sinus En Snaar” depicts wires drooping out of alignment, as pleasant chords sag into dissonance and the centre of gravity rolls through the structure like an invisible bowling ball. Tilt and rotation are often the album’s primary modes of progression, and the composition hangs as a three-dimensional object fixed in the air above the heads of Banabila and Van Geel – a central tangible idea, mutually understood yet articulated differently.

Elsewhere, the duo are stranded within their own music. “Kingdom Of Earth” is a ritual in the rain, with water shivering upon pulsating drum skins and droplets squashed between handclaps, the bow fidgeting and groaning uneasily as if implanting grim prophecy into the distant cracks of thunder. “Dondergod” is like a pitch-black maze created in Nikola Tesla’s basement, full of slamming industrial doors and sudden fountains of free-flowing electricity, implanting artificial zig-zag into a collage otherwise comprised of vapour and sunlight. Perhaps the record’s traversal from airborne figures to craggy landscapes is a sort of exchange trip negotiated between the two instruments, the former inducting the electronics into the elegance and silken ripple of Van Geel’s strings, and the latter abandoning the viola among Banabila’s voltage and violent weather.  (Jack Chuter)


DISQUIET: Music for Viola and Electronics

A lovely duet for complementary toolsets, one analog, the other digital. It’s to the album’s credit that it isn’t always clear where one of those ends and the other begins. One track, “Dondergod,” gets a bit intense, in a European free improvisation sort of way, but the rest is elegant as could be.. (Marc Weidenbaum)


A CLOSER LISTEN: Music for Viola and Electronics

The title may be bland, but the music is not.  Music for viola and electronics is music for barren trees and weakening temperatures, shuttered doors and deserted streets.  Its elegant beauty arrives just in time to score the starkest segment of fall, when leaves have passed their peak and daylight savings time has begun.  This is a lost time, identified by its proximity to holidays, but also a rich time, yielding the last birds, the first frost.  Michel Banabila‘s electronics provide the stark backdrop; Oene van Geel‘s viola provides glimpses of life in transition.  The center track also includes bass: a throbbing pulse at the center of the set.  But one would be forgiven for thinking that bass is present on other tracks as well, especially the booming “Dondergod”, an abrasive selection that sheers slices of sound like branches from a fallen tree.  It’s no surprise that the title is Dutch for “thunder.”

Banabila and van Geel met while recording last year’s Cloud Ensemble; the collective also included Machinefabriek and Grzegorz Bojanek.  After trading ideas, they decided to work together again.  In its softer moments (especially the gorgeous “Sinus en Snaar”), one can detect echoes of Richard Skelton; in its louder moments, Ben Frost comes to mind.  Yet this specific combination – viola and electronics – is relatively rare.  The humility of each performer is apparent, as composition, improvisation, and shaping duties shift from song to song, man to man: a fluid trade that yields far greater dividends.

As the set progresses, one can hear the season unraveling.  The viola protests: may I not continue to play outside?  Yet thunderclouds are forming, and there’s no guarantee they contain rain.  “Echoes from Hadhramaut” is a stratocumulus cloud preparing to erupt, which it finally does with a bang at 6:39.  But then, as if relenting, the duo offers church bells and tentative melodies, leading to “Nothing But Blue Skies”, the album’s sweetest piece.  One remembers a hidden truth: that the sky is as blue in winter as it is in summer.  Only below can we tell the difference.  Perhaps this is why the final piece is titled “Kingdom of Earth”.  Finally the (actual) rain begins to fall, a cold precipitation on the verge of change, but Werner is singing in the rain.  (Richard Allen)


KWADRATUUR.BE: Music for Viola and Electronics


Waardering  ****

Elektronicamuzikant Michel Banabila en altviolist Oene van Geel ontmoetten elkaar in het Cloud Ensemble, waar het idee ontstond om samen iets op poten te zetten. Het resultaat van die duowerking is te horen op ‘Music for Viola and Electronics’ in vijf soms heel uiteenlopende stukken die allemaal wel een uiterst verzorgde en fijn bijgeschaafde sound gemeenschappelijk hebben.

Opvallend daarbij is hoe goed de altviool van van Geel en de modulaire Doepfer A-100 synthesizer van Banabila (overigens de eerste keer dat hij het instrument gebruikte) versmelten. Nergens is de muziek te herleiden tot een strijker die wat op de elektronica drijft. Van Geels klank zit diep in het geluid, wat het album een heel homogeen gevoel geeft.

Met dat gevoel gaan de twee wel verschillende wegen uit. Zo zweven ze in ‘Sinus en Snaar’ in wolken van kil perfecte sinustonen en lang uitgerekte altvioolklanken. Door die in verschillende combinaties boven elkaar te plaatsen en door plotse glissandi ontstaat een klankmassa die continu van vorm verandert waardoor de muziek gestaag ontwikkelt.

Zomaar in een sfeer blijven hangen, is duidelijk niet waar de twee op uit zijn.  Toch bewaren ze tegelijkertijd een logische lijn, waardoor de grovere korrel en de melodische en ritmische tekening die geleidelijk aan in het stuk opduiken eerder als een logische consequentie dan als een breuk klinken. Zelfs het stottergeluid, dat even een hardstyle stamper lijkt aan te kondigen, ligt uiteindelijk in de lijn van het voorgaande.

Wat ruwer klinkt ‘Dondergod’ dat blaakt van de verstoorde noise, glitch-geluiden en dub-achtige flitsen in de diepte. Van Geel mengt zich krijsend en jankend in het geluid, dat later op het stuk knap uitgewerkt wordt wanneer de twee het reeds gehoorde muziek materiaal gaan verwerken. ‘Echoes From Hadhramaut’ zet dan weer in als een van weemoed doortrokken vergezicht over een uitgestrekte vlakte. Voorzichtig beginnen de onderlagen van de muziek te borrelen als onderaardse geisers. Uiteindelijk stromen die voorzichtig over, waarna met een dreigende freeze weer een nieuw hoofdstuk geschreven wordt in het verhaal van de track.

De wolken van het eerste stuk keren even terug in ‘Nothing But Blue Sky’. Nu zijn ze echter niet opgebouwd uit lang doorzoemende klanken, maar uit boven elkaar geplaatste, melodische gestes van van Geel, met een cello-achtige partij als ankerpunt. Opnieuw mag het voor de twee wat meer zijn en uiteindelijk strooien ze salpeterzuur op het glazuur van het geluid, waardoor dat in snippers uiteenvalt.

In het afsluitende ‘Kingdom of Earth’ lijken Banabila en van Geel tenslotte een eeuwenoude sage te vertellen, met klokachtige effecten, occarinaklanken, korte stemsamples, regengeluid, flarden altvioolmelodieën en tremolo’s. Het resultaat is een mysterieuze, transculturele collage die nooit het spektakel opzoekt, maar het moet hebben van het zorgvuldige montagewerk.

Zo wordt ‘Music for Viola and Electronics’ een alles behalve evidente cd. Niet dat de muziek gezocht klinkt, wel integendeel. Feit is dat de heren het zich niet (te)  niet te gemakkelijk gemaakt hebben, wat natuurlijk voor hen en voor deze knappe en zinnenprikkelende release pleit. ()


toegevoegd 26 Oktober 2014.


UTILITY FOG - FBI RADIO: Music for Viola and Electronics

Wonderful viola & electronics from the Netherlands courtesy of Michel Banabila & Oene van Geel.

A different take on strings and electronics comes from frequently-featured Dutch artist Michel Banabila's new album with his countryman Oene van Geel on viola. Some rhythmic bass throbbing is the closest we get to a beat, but mostly it's ambient glitchscapes with occasional explosions, and at points surprisingly folky multi-tracked viola. Well worth lending your ear. (Peter Hollo - Utility Fog)



INACTUELLES: Music For Viola and Electronics


C'est une rencontre. Entre Michel Banabila, compositeur de la scène électronique expérimentale néerlandaise, et Oene Van Geel, altiste et compositeur improvisateur qui passe allègrement du jazz à la musique indienne, participe à de multiples formations. Ils se sont rencontrés pour le Cloud Ensemble, ont décidé d'aller plus loin, d'où ce disque. Absolument magnifique, envoûtant.

Le premier titre, "Sinus en Snaar", commence par ce qui ressemble à des sirènes, mais des sirènes suaves - comment ne pas penser encore une fois à cet album extraordinaire qu'est Weather  de Michael Gordon ? -, l'alto fondu dans les sons électroniques. Notes tenues, longs glissandos, de discrètes percussions sur un fond de drones. Le temps s'étire. Tout flotte dans une indistinction sensuelle où l'on entend parfois comme une voix subliminale murmurer très vite une syllabe. Le temps s'enroule autour des claviers, des bruits ponctuent  cet étirement, puis tout s'enfle, l'alto se dégage, trace des lignes légères, l'effet de sirène recommence, l'espace sonore s'approfondit, se strie de strates superposées. Vers la fin de la pièce, les bruits se déchaînent mœlleusement avant le silence.

   "Dondergond" joue de la rupture, plus dissonant, percussif, grondant sur une base de boucles bourgeonnantes. L'alto virevolte, tout se détraque sans que le fil harmonique se perde, entre jazz et musique industrielle. L'archet frotte, grince, une batterie (synthétique) s'énerve : stratégie du chaos (titre évitable selon moi, trop long pour son contenu) qui permet de mieux apprécier la troisième composition, "Echoes from Hadhramaut". Nous serions donc à l'est du Yemen, sur le golfe d'Aden. L'Orient, le rêve : claviers brumeux, nappes lointaines, l'alto qui se contorsionne comme un serpent, lève la tête et considère avec dédain les environs. Le sable, partout le sable : nuages de particules fines, mirages, échos démultipliés. Graves fracturés au premier plan, aigus zigzaguant à l'arrière, tourbillons, le vent, puis la retombée dans la lenteur majestueuse, l'envolée des djinns, peut-être emploi de ce fameux violon Stroh, à pavillon, amplifié (qui serait originaire de Birmanie). On est en pleine cérémonie magique, chamanique, une basse rentre en transe pour finir.

   Que reste-t-il ? Rien sinon le ciel bleu, traduction du quatrième titre, "Nothing but Blue Sky", très ambiant et mélodieux : sculpture sonore délicate, raffinée, volutes et torsades en apesanteur qui s'éloignent ensuite dans des battements d'ailes aigus, d'aériennes nappes d'orgue. Au bout, c'est le Royaume de la Terre, "Kingdom of Earth" mystérieux, dépouillé, poignant. Terre des surgissements somptueux, irréels. L'alto déroule une mélopée très lente devant un paysage sonore mouvant qui s'anime peu à peu. Le système Doepfer A-100 modulaire de Michel Banabila fait merveille : textures miroitantes, on ne sait plus très bien ce qu'on entend, tout peut advenir dans ces changements à vue, ces virées diaphanes, ces timbres évanescents qui se résorbent dans un souffle.

Un superbe mariage électro-acoustique !!

(Dionys Della Luce)




CALEIDOSCOOP - SUBJECTIVISTEN: Music for Viola and Electronics

Sterk op altviool leunende muziek, die dan op innovatieve wijze omlijst wordt door de elektronica, en op andere momenten bijzondere elektronische vondsten die op spannend altvioolspel kunnen rekenen. De neoklassieke en elektronische muziek wentelen om elkaar heen, touwtrekken aan elkaar en zijn ook dikwijls in harmonie met elkaar. En in de ruimte tussen die twee werelden krijg je prachtige spanningsbogen maar ook intrigerende stukken buitenaardse wereldmuziek. Organische en abstracte muziek, die een gelaagde maar coherente hybride vormen. De ambivalentie in de muziek maakt dat het telkens spannend blijft. De rest lijkt op desolate wijze over lagen permafrost voort te bewegen, terwijl er allerlei schitterende beelden aan je voorbij gaan. Noords isolationisme, terwijl je warm onthaald wordt, zoiets. Het is derhalve een prachtig samenwerkingsverband geworden van twee artiesten die elkaar tot grotere hoogten weten te drijven. Je ontdekt alle details het beste met de koptelefoon op. Biologerende beauty ! (JanWillem Broek)


VITAL WEEKLY 950 : Music for Viola and Electronics

This is a great release, which sounds like more than an excellent mix between modern classical music (more Arvo Part than anything plink plonk, except perhaps 'Dondergod'), improvised music, electronic soundscapes and perhaps much more in between the cracks of all of this. But the beautiful minimalist approach of 'Nothing But Blue Sky' is just beyond any categorization. This is a most refined release, one that fits the sombre, grey day, with the changing of the season. (FdW)



FOURTH-DIMENSION.NET : 0+1+0+1+0+1+0+1+0+

Picture yourself in a slightly altered mental state, in a room with someone lightly playing a small African drum while an orchestra slowly begins to tune down the hall. Gradually, your mind is drawn into the mix of sound, drawing out textures and harmonies that may only be imagined, the atmosphere growing heavier and more foreboding as time passes. So begins this four-track album from prolific Dutch artist Michel Banabila – slowly, beguilingly and with a slightly sinister undercurrent. Nothing is overstated or showy but, by the end, I was struck with a profound sense of unease.  The second track builds from the rhythmic chugging of what sounds like a machine press into a lumbering rhythm that falls short of being danceable, while at the same time having an undeniable propulsive quality. The third track is likewise built around rhythm, but this time it is a slow groove with shimmering, ghostly atmospherics hanging delicately in the background. The final piece is a slow burn, distant voices and snippets of violins churning at the bottom of a cauldron.  I’ve broken this down between tracks because I find that each one is so different from the others that it’s almost the only way to approach it. The release as a whole is a collection of disparate elements. But those disparate elements are very good- hypnotizing, almost and suffused with atmosphere. I found that the third track lets the side down a little, but the others are high enough quality that I’ll forgive it.  There is an almost soundtrack-like element to Banabila’s work. I’d love to see the movie. (KM)

a4048529297 10

INACTUELLES : Cloud Ensemble

Trois titres seulement pour cette collaboration entre sept musiciens néerlandais. Je ne connaissais que Michel Banabila, dont j'ai chroniqué le récent More research from the same dept, et Rutger Zuydervelt, alias Machinefabriek, avec lequel il a déjà collaboré, Machinefabriek présent sur le sublime Mort aux vaches, et auquel il faudra que je consacre au moins un article, tant ce musicien de la scène électronique et ambiante est pour moi important.

   Voix, instruments acoustiques et électroniques, c'est le cocktail de cet ensemble : les voix de All n4tural et Yuko Parris, guitare, violon, alto, piano électrique, archet électronique, traitements divers, verres frottés, sons de terrain. "Here and there", premier et plus long des trois titres, s'ouvre sur des cordes frottées, l'orgue "philicorda" de Rutger en nappes quasi statiques, des sons d'extérieur, peut-être des enfants qui jouent, puis la voix grave chantonnant-murmurant de All n4tural, à laquelle vient se mêler la voix frêle, plus dans les aigus, de Yuko - du moins je le suppose (cela peut être l'inverse !). Le décollage a eu lieu. On restera très haut, rejoints par la guitare de Michel. La pièce est rythmée par les échanges vocaux, savamment étagés, en courtes interventions suaves, profondes, enveloppées de frémissements harmonieux, de virgules envolées, avec une très belle coda tout en traînées, frottis et raclements. "Hide and seek", au rythme d'abord plus rapide, évolue également dans les hauteurs, enchanté par la voix de Yuko, un violon nettement plus présent, qui rappelle parfois la musique indienne. La pièce se fait langoureuse, câline, doucement disco : son titre n'est-il pas une invitation au jeu de cache-cache, si délicieux ? "Silent World" est plus majestueuse : c'est la plus ambiante des trois compositions, au rythme profond et ample, aéroportée par le chant du violon dans les aigus. Pièce nébuleuse, parcourue de pluies intérieures.

    Bien sûr, on en voudrait plus. Je regrette aussi que l'album ne soit pas disponible en cd (mais on peut le comprendre étant donné la durée). Les fans de vinyle seront toutefois ravis par une belle édition colorée ! 





POLYPHONIA: Cloud Ensemble

Debiutancka EPka widmowej formacji Cloud Ensamble jest jak rozdrobniona i wypuszczona na wiatr garść pyłu… Niesie naszą wrażliwość, nasz zmysł słuchu w rejony, które dla miejskich wyjadaczy objawią się jako mityczne i nieistniejące miejsca, zaś dla miłośników ambientu i harmonii, będą niczym przybycie do przystani. Nie istnieje lepsza zachęta do wejścia w ten świat subtelnej harmonii niż jej wysłuchać, jest to bowiem płyta magiczna, jedna z tych, które serwuje się na koniec audycji radiowych. Wyjątkowy dźwięk i wyjątkowe wokale Yuko Parris czynią ją pozycją obowiązkową do odsłuchania.
Cloud Ensamble to formacja niezwykła bo mimo, że brzmi niczym band wieloletnich przyjaciół została stworzona zdalnie. Dowodzi to, że udział artystów o niezwykle subtelnej wrażliwości w koncepcyjnym i kompletnym dziele współpracy „na miarę naszych czasów” może dać wynik wyjątkowy i warty kontynuacji.  (Jarek Grzesica)


GONZO CIRCUS 121 : Cloud Ensemble

De drie tracks op de 10inch van Cloud Ensemble klinken vergeleken met 'More Research From The Same Dept.' redelijk gewoon. Echter nadere en diepere beluistering logenstraft die gedachte onmiddelijk. De nummers kwamen tot stand via file-sharing. Muzikanten die meededen waren o.a. Michel Banabila, Machinefabriek, Radboud Mens, en de zangeres Yuko Parris. Het tien minuten durende 'Here and There' is opgebouwd uit diverse drones waartussen de stem van Parris, omgevingsgeluiden, gitaarakkoorden, flarden viool en andere bescheiden effecten. Mooie intrigerende ambient. 'Hide and Seek' is een geheimzinnige, melancholieke song; dichter kwamen mensen als Machinefabriek en Radboud Mens nooit bij popmuziek !  ( Oscar Smit )


GONZO CIRCUS 121: More Research From The Same Dept.

Op het nieuwe album van Michel Banabila is deze keer weinig of geen ambient te horen, maar gaat het om zeer analoog klinkende elektrotechnische geluiden. De CD is het vervolg op 'The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering' (2011), die geinspireerd was door Amerikaanse electrotechniscus Nikola Tesla. De geest van deze negentiende eeuwse uitvinder, van bijvoorbeeld de wisselstroomgenerator, is ook op 'More Research From The Same Dept.' voldoende aanwezig. Zeker in 'Tesla's Lab' met het geluid van een gigantische grommende generator. Hiertussen horen we zelfs flarden piano, zodat dit een ontroerend eerbetoon wordt aan Nikola Tesla. Michel Banabila speelt op dit album met geluiden van machines, modulatoren, analoge Korgs en een Kaoss pad. Maar ook zoiets als, iemand die een plug steekt in een te luid staande (gitaar)versterker, of radiografische bliepjes zoals goed te horen is op de  titeltrack. Hij experimenteert naar hartelust, maar nergens wordt het ongestructureerde industriele noise. Altijd zijn het afgeronde composities, die soms opvallend kalm zijn, zoals het kabbelende 'A Giant Cyborg And Tiny Insect Drones', dat begint met een sfeervol en dreigend onweer. (Oscar Smit)


KINDAMUZIK : Cloud Ensemble


Oogjes dicht, snaveltjes toe en zet de naald in deze 10 inch; de schaapjes die je telde worden wolkjes die voorbijtrekken en er verschijnen regenbogen om je heen. Het kinderlijke stemmetje dat langs waait, zucht zachtjes als een elfje. Een overdosis aan verkleinwoorden, is het niet? Tja, het verbaasde mij ook altijd dat er zoveel mensen nodig waren om de fragiele mopjes dreampop van Efterklang of Múm te maken. Cloud Ensemble kent ook al zeven leden.De ietwat shoegaze-achtige, dromerige ambient-pop van Cloud Ensemble is er een van de beter gelaagde soort. Er gebeurt stiekem best veel op verschillende niveaus, maar je moet de oren wel vakkundig spitsen. Dus: sssssst. Dat werkt gewoon het best. Dan omvatten de drie nummers die bij elkaar zo'n twintig minuten duren, je als een weldadige mist. Hier geen tasten in enig duister, want de philicorda, de viool, de met e-bow bespeelde elektrische gitaar en de diverse elektronische instrumenten zijn tussen etherisch klinkend glas en knisperende fieldrecordings prima te onderscheiden.Het zijn de details die uit de nevelen opdoemen die Clound Ensemble tot een knap gemaakte plaat maken. De composities an sich zijn ook om door een ringetje te halen. En laten we wel wezen, de spelersploeg - met onder meer Banabila, Zuydervelt (Machinefabriek) en Mens aan boord - is gewoon een supergroep waarvan je niet minder verwacht. Zoals wel vaker bij zo'n topteam zijn de losse delen sterker dan het geheel. De eigenwijze scherpe kantjes worden node gemist. Zo is het veiligheid troef. Al is het feit dat het werk eigenlijk gewoon een pastiche op Múm, vroege Goldfrapp, Massive Attack en een klein beetje Fennesz is, natuurlijk nauwelijks een diskwalificatie. (Sven Schlijper)




Waardering : 8.0

Geluidskunstenaar Michel Banabila maakt soundscapes met invloeden uit de hedendaagse klassieke muziek, jazz, soundtracks, field-recordings en wereldmuziek. Voor deze projecten nodigt hij vaak avontuurlijke muzikanten (o.a. Eric Vloeimans, Machinefabriek, Anton Goudsmit, Mete Erker, Scanner) uit om z’n ideeën uit te werken. Float is een mooie introductie naar het werk van Michel Banabila en een mooie luistertrip voor een film die nog gemaakt moet worden. (Stefan Koer)

a2528119814 10

NOWAMUZYKA : Cloud Ensemble

Żyjemy w takich czasach, że nie trzeba siedzieć w jednym pokoju, aby wejść w muzyczny dialog. Czasem bywa tak, że na odległość powstają lepsze kompozycje od tych, które są wynikiem realnego spotkania.
Pomysł na utworzenie kolektywu Cloud Ensemble zrodził się w grudniu 2013 roku, kiedy to Grzegorz Bojanek zagrał wspólny koncert z Michelem Banabilą w krakowskiej Alchemii podczas festiwalu Re:source. Pod nazwą Cloud Ensemble ukrywa się siedmiu artystów pochodzących z różnych stron świata (USA, Holandia, Polska oraz Trynidad i Tobago). W składzie formacji pojawili się tacy twórcy jak All n4tural (wokal), Michel Banabila (ebow, gitara, field recording), Grzegorz Bojanek (sample, field recording), Oene van Geel (skrzypce, skrzypce Stroha), Radboud Mens (glass sounds, dopplo, treatments), Yuko Parris (śpiew, fortepian) i Rutger Zuydervelt (organy Philicorda) znany jako Machinefabriek.
Niespełna kilka dni temu grupa Cloud Ensemble na stronie Bandcamp opublikowała swoją debiutancką EP-kę. Materiał można nabyć w postaci dziesięciocalowego winyla. Minialbum otwiera wyborna kompozycja „Here and There”, gdzie wokal Yuko Parris, a szczególnie jego barwa, bardzo przypomina mi głos japońskiej artystki Sanae Yamasaki (aka Moskitoo). Ten utwór z jeden strony ma coś w sobie z klimatu nagrań duetu No-Man, a z drugiej – mógłby spokojnie znaleźć się w katalogu wytwórni 12k. W numerze „Hide and Seek” poznajemy nieco inne oblicze projektu Cloud Ensemble. Muzycy zawędrowali w okolice twórczości Portishead (delikatny trip-hopowy rytm) oraz tria Jansen/Barbieri/Karn (elektroniczne wstawki basowych pochodów) z czasów ich albumu „ISM”. Nastrój wycisza się wraz z kompozycją „Silent World”, której najbliżej do „Trenów” Jacaszka i muzyki filmowej Clinta Mansella.
EP-ka „Cloud Ensemble” jest swobodną wypowiedzią kilku artystów, którym udało się stworzyć zajmujący i również przejmujący materiał. Muzyka Cloud Ensemble jest emocjonalna, ale w żaden sposób nie kojarzy się z patetycznym klimatem. Warto zauważyć, iż EP-ka bardzo dobrze wypada pod względem spójnego brzmienia. Ciężko uwierzyć, że ten minialbum nie został nagrany podczas wspólnej sesji w studiu nagraniowym. Grupa Cloud Ensemble zaprezentowała świeże spojrzenie na ambient i elektronikę z udziałem żywych instrumentów. Twórcy z powodzeniem weszli w porozumienie i wypada tylko czekać na długogrający krążek. ()



Vorige maand steek ik nog de loftrompet over de nieuwe cd More Research From The Same Dept., die ik bestempel een ongrijpbaar en fascinerend werk uit een parallel universum van de hoogleraar in de buitencategorie. Een meesterlijk album waarvoor we enkel een diepe buiging kunnen maken! En daar sta ik nog altijd achter. Klik vooral op de link om het hele verhaal plus de korte biografie van Michel Banabila, want om deze toonaangevende componist, muzikant en producer draait het hier allemaal, na te lezen. Voor wie meer wil, kan ook eens deze schatkamer induiken, om nog meer moois te ontdekken (en kopen). Door de jaren heen heeft Banabila ook met verschrikkelijk veel artiesten gewerkt, zowel op gezamenlijke cd’s als met de (gast)muzikanten die meespelen op zijn albums. Van die eerste categorie is recentelijk Route Planner (met Mete Erker) uit 2011 een mooi voorbeeld en van die laatste categorie zijn het album Traces (2007), de compilatie Precious Images: Datafiles 1999 - 2008 (2008) en de mini cd’s Migrations (2010) en Fields Of Flowers (2011) fraaie bewijzen. Ondanks de onverminderd hoge kwaliteit van die releases, is lang niet alles is daarvan naar boven komen drijven.
Nu, ik noem die werken niet voor niets natuurlijk, kan je deels in de herkansing met Float. Hierop vindt je van de genoemde albums in totaal 9 tracks terug. De veelzijdige gastenlijst bestaat uit de violisten Salar Asid, Anne Bakker, Goran Kamil en Ümit Sav (tevens cura), oud-spelers Mehmet Polat en Yaşar Saka, gitaristen Anton Goudsmit en Age Kat, saxofonist/klarinettist Mete Erker, trompettist Eric Vloeimans, bansuri speelster Julia Ohrman, bassits Michel van Schie en pianist Jasper Soffers (Metropole Orkest). Als bonus krijg je nog twee nieuwe nummers, waardoor het geheel op bijna 55 minuten uitkomt. De tracks zijn zo gerangschikt dat ze een logisch geheel vormen, waarbij die bijzondere licht bevreemdende Hector Zazou-achtige atmosfeer plus de dromerigheid als rode draad door alles heen loopt. De ene keer drijven de wereldse klanken meer naar de oppervlakte en op andere momenten de neoklassieke, jazzy of avant-gardistische elementen. Even weer anders dan zijn elektronische experimenten van de laatste tijd. Het zijn stuk voor stuk nummers om bij weg te dromen, na te denken of gewoonweg heerlijk mee te zweven. Noem het een best of van zijn droomnummers, een perfecte kennismakingsplaat of gewoonweg een schitterende aanvulling op je Banabila collectie. Ook voor de trouwe fans is deze herschikking van nummers plus de bonustracks namelijk een heuse aanvulling. Adembenemende pracht !  (Jan Willem Broek)

INACTUELLES: More Research From The Same Dept.


   Musicien, artiste sonore, friand de collaborations diverses qui mélangent disciplines et styles, auteur de musiques pour des films, documentaires, chorégraphies, le néerlandais Michel Banabila a participé à plus de trente albums. Je l'ai connu grâce à son travail sur Travelog avec Machinefabriek, pseudonyme de Rutger Zuydervelt, autre musicien important de la scène électronique néerlandaise. Avec More research from the same dept., il rompt clairement avec une approche musicale encore traditionnelle, où mélodies et rythmes renvoient à une expressivité plus ou moins sentimentale.

   Huit titres sans pratiquement aucun instrument, tout au plus de brefs passages de piano ou clavier sur "Tesla's lab" ou "Sunbeams", respectivement titres six et sept. Pour le reste, huit titres résolument électroniques, bruitistes : sons de réfrigérateurs, de tubes luminescents, d'objets trouvés, enregistrements divers, et, bien sûr, échantillonneur, modulateur, synthétiseurs et autres logiciels de traitement du son. On pourrait s'attendre à une musique glaciale, désincarnée. Il n'en est rien. Comme d'autres partisans de la musique électronique, expérimentale, je pense par exemple à Morton Subotnick, ou encore à Mathias Delplanque, Pierre-Yves Macé en France, il parvient à rendre passionnante son odyssée vers l'intérieur des sons du quotidien, à peine écoutés, qui peuplent notre univers. Mais ici, tout s'écoute à fort volume, c'est conseillé pour s'immerger dans ce monde étrange.

   "Cricket robotics" donne le ton : des sons amplifiés, fortement stratifiés par des coupures multiples, des sons qui tourbillonnent, surgissent en grésillant, des silences, un peu comme si l'on écoutait une bande d'ondes courtes, mais tout cela orienté par la captation d'une montée inexorable de sons qui oscillent à grande vitesse, sombrent dans une sorte de trou noir démultipliant les graves, tout cela sous-tendu par des sons courbes de drones qui s'agitent sous la surface. Étonnant, et vivant ! Le titre éponyme sonne très industriel : signaux de machines qui s'entrechoquent, se mélangent..."The Magnifying Transmitter" amplifie des bruits lumineux ( si j'ose dire !), nous plaçant au cœur des émissions sonores, dans la matrice trouble des bruits plus complexes qu'on ne le pense, le tout animé par des ponctuations sourdes paradoxalement beaucoup plus fines que bien des battements techno. À nouveau, comme le premier titre "Cricket robotics" le titre suivant, "A giant cyborg and tiny insect drones" renvoie aux insectes. Ce n'est pas un hasard. Ces micro buits amplifiés nous plongent dans le monde de l'imperceptible, du minuscule, celui des vibrations élémentaires, des frictions d'ailes multiples, des montées et baisses de tension. Quelque chose se tord, s'agite entre les fréquences, une musique ténue, têtue, désireuse de venir au jour. Morceau énigmatique et superbe !

   Tout le reste s'écoutera d'autant mieux que vous aurez supporté ces prolégomènes intransigeants. "Alien world" est une merveille de dentelle électronique, jouant du contraste entre fond dense de drones et sons cristallins, fins et transparents, comme irisés par une lumière rasante, avant une fin marquée par des sons percussifs graves, sourds, tandis que des poussières sonores forment un gravier mœlleux. "Tesla's lab" nous plonge dans la tourmente élémentaire des drones : on voit les planètes s'éloigner les unes des autres, les particules s'agiter dans le vide intersidéral. Car ce monde infime, c'est le même que celui des espaces cosmiques, d'une certaine manière, même si Michel Banabila s'en défend dans la présentation de sa musique, ce sont les rayonnements mutiples des astres, des corps, des particules, essentiellement comparables, l'infiniment petit consonant avec l'infiniment grand. Un piano s'invite dans ce laboratoire extraordinaire, pose des notes parcimonieuses, curieusement décalées, étrangères, dans une lumière pulsante de forces antagonistes et solidaires. Écoutez au casque, vous y serez !! "Sunbeams" rejoint les visions éthérées d'un Chas Smith, réjouira les amateurs de musique électronique ambiante : pièce plus onctueuse en raison des claviers en nappes radieuses, mais cependant également parcourue par la folie douce des mouvements de particules. Au total, une pièce enivrante, une pièce de transe lente, une des plus rythmées, envahie sur la fin par des traversées sonores crépitantes. "Cryptography" parachève cette belle trajectoire : palpitations, petits marteaux piqueurs, interrruptions, court circuits sonores, déflagrations, disent la vie secrète et merveilleuse des choses. Lumière de l'obscur, beauté des chocs et des convergences, Michel Banabila conduit un fascinant orchestre subliminal. 

Un grand disque de musique électronique, expérimentale, pour les amateurs d'autres paysages sonores.

Paru chez Tapu Records en 2014 / 8 pistes / 40 minutes


MOUSIQUE.NL: More Research From The Same Dept.

We horen pure witte ruis, kraak, diverse electronische en metaalachtige geluiden (alsof je daadwerkelijk in een of andere machinewerkplaats rondloopt), drones, pianoklanken etc.


Wat Banabila hier doet is niet perse nieuw en hij is ook zeker niet de enige die dit vandaag de dag nog doet. Wel bekruipt mij bij sommige van die releases wel eens het gevoel dat het allemaal wel erg stuurloos en willekeurig is, alsof de muzikant zelf ook niet goed weet wat er gaat gebeuren als hij aan bepaalde knopjes draait. Bij Banabila niet, MRFTSD is een intrigerende, onheilspellende en filmische compositie, de man weet heel goed waar hij mee bezig is en hoe hij spanning op kan bouwen, ook met (schijnbaar) abstracte geluiden. De futuristische titels als Cricket Robotics, A Giant Cyborg And Tiny Insect Drones en Alien World passen goed bij de sfeer die deze plaat oproept: dit zou heel goed de soundtrack bij een sci-fi movie kunnen zijn. Of, wellicht nog beter: bij een film van Tarkovsky. Binnen het al indrukwekkende ouvre van Banabila kun je dit album gerust een meesterwerk noemen. Peter Tuin.

KINDAMUZIK : More Research From The Same Dept.



De Jan Wolkers van de elektronica nodigt uit.

De zoektocht naar een ziel in elektronische muziek loopt als een rode draad door de omvangrijke catalogus van Michel Banabila. Nu eens nemen halteplekken op die queeste de vorm aan van beeldende fieldrecording-composities. Een andere keer presenteert hij warmbloedige semi-akoestische naar jazz en wereldmuziek neigende ambient. Of Banabila duikt de abstractie in om te bezien of aan de andere kant van het spectrum van de weeromstuit een zekere soul te peuren valt uit experimenten met pure elektronica.

Stel je een oud en ogenschijnlijk verlaten lab voor. Op de gevel prijkt nog een eens trots maar nu verweerd bordje waarop te lezen valt: Department of Electrical Engineering. Binnen is een maffe wetenschapper als een bezige bij doende met zijn proefnemingen. De rapporten Spherics en Signals from Krakrot die hij doet verschijnen, verhalen van inleidende verkenningen. Met The Latest Research from the Department of Electrical Engineering uit 2011 laat hij zijn machines met een bijkans speelse what-is-this-button-for?-mentaliteit nog meer de vrije loop. En als je de knoppen met ervaring en beleid net iets anders draait, kom je uit bij opvolger More Research from the Same Dept.

De koelkast knort, de tl-balken piepen, stopcontacten maken in het laboratorium ook geluid en synthesizers knorren, horten en stoten de vreemdste klanken uit. More Research from the Same Dept. is als een collage; een lappendeken aan geluiden, zou je bijna zeggen. Banabila dirigeert die elementen knippend en plakkend met de methodiek van musique concrète.

More Research from the Same Dept. is verwelkomend als een wijd open deur, ook al staat de plaat bol van voorheen ongekende of ongehoorde geluiden. Zoals Jan Wolkers gloedvol en aanstekelijk enthousiast kon verhalen over de bijzondere biologie in zijn tuin, zo nodigt Banabila uit dichterbij te komen om met je oor op de apparaten te ervaren wat er te horen is. Hij popelt namelijk van ongeduld de resultaten van zijn onderzoekingen te delen met de mensheid. Banabila heeft weer een schitterende bezielde weelde aangetroffen en als luisteraar realiseer je je te midden van die rijkdom dat wetenschap nooit klaar is en er dus meer van dit soort verbazingwekkende ontdekkingen zullen volgen.  Sven Schlijper.




Wie niet zou weten van welke artiest dit album is zou heerlijk wegdromen bij de melodieuze jazzy stukken die op Float zijn te vinden, en als ik dan zou zeggen dat het Michel Banabila is die je hier hoort dan zou diegene me waarschijnlijk met een ongelovige blik aankijken. Dat komt dan w.s. omdat Banabila de laatste tijd vooral avant-gardistisch en experimenteel werk de wereld in slingert. Toch is dit wel degelijk heel erg Banabila, de man is zo breed in zijn output dat zo’n beetje elke muzikale invloed ergens wel een keer langs komt. Float herbergt een prachtige en zorgvuldig uitgekiende selectie van zijn meest toegankelijke albums over de jaren heen. Samenwerkingen met Anne Bakker, Anton Goudsmit, Mete Erker, Eric Vloeimans en vele anderen. De enige nieuwe tracks op het album zijn het titelnummer en een `strings version’ van Ears Tell Us Where We Are In Space, waarvan het prachtige origineel (met Anton Goudsmit op gitaar) er ook op staat. Naast de jazz-achtige stukken staan er ook een aantal op met duidelijke oosterse invloeden (waaronder het prachtige meditatieve Sana’a) en toch doet dat niet af aan de eenheid. Het album is niet zomaar een selectie losse songs, het is echt als geheel te beluisteren en een aanrader voor iedereen die Banabila nog niet zo goed kent of denkt dat de man alleen maar aan `vage soundscaping shit’ doet.  Peter Tuin.

a2528119814 10

VITAL WEEKLY 921: More Research From The Same Dept.

Although active for maybe thirty years now, it seems that Michel Banabila is working his ass off in the last couple of years, having lots of new releases all the time, and playing around with his mates from Rotterdam, such as Radboud Mens, Rutger Zuydervelt and Roel Meelkop. Here's his latest album, which we, perhaps, should see as the follow-up to 'The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering' (Vital Weekly 837), which I may regard with some hindsight as the album which turned me back to Banabila's music. Before that I assumed that his music was more or less third world music, ethnic perhaps yet electronic. That album proofed me wrong and since then I have a keen ear for his music. Banabila uses a variety of instruments from electric sources, such as Korg monotribe and monotron and EX24 sampler, but also soft synths, found objects, fluorescent tube sounds, refrigerator sounds and plug sounds and creates some excellent electronic music with that. Nothing third world, nothing even remotely exotic, unless you think abandoned factories are exotic places; some of Banabila's music sound straight from such sites of industrial desolation. Some bits are still functioning but not all of it. Banabila's music is a construction of sounds, sometimes in the form of a collage and at other times in more straight forward moving lines, sustaining sounds. A work of electronic music indeed, and to some extends also from the world of musique concrete. However, none of these eight pieces last very long and Banabila doesn't apply very complex compositional techniques - maybe that's the only thing that has any relation to the world of 'pop' - whatever that means in this context. Electrical interference is sampled into a rhythm, phrases are repeated, and on top there is a whole extra layer of weirdness. Intelligent, experimental music. Not too difficult or alienating, but wonderfully accessible. Excellent release! (FdW)


CALEIDOSCOOP - SUBJECTIVISTEN: More Research From The Same Dept.

Het is allemaal puur elektronisch en gaat van white noise en drones tot concrete elektronische, industriële en pianoklanken, maar dat alles gesitueerd in een futuristisch kader. Titels als “Cricket Robotics”, “A Giant Cyborg and Tiny Insect Drones” en “Alien World” zeggen wat dat betreft genoeg. Banabila schept als een George Orwell klanklandschappen die we ons nu nog niet voor kunnen stellen. Dat is niet alleen bijzonder knap gedaan, maar weet je als luisteraar ook compleet in de houdgreep te nemen. Een blauwdruk en zoektocht van wat nog komen gaat. Autechre doet op een ander vlak ook altijd iets dergelijks door muziek te maken die je pas later als realiteit ziet. Muziek zonder kop of staart, maar met een laboratorisch bedachte body die ertoe doet en de toekomst schetst. Ik kan namen als S.E.T.I., Beaumont Hannant, Disjecta, Seefeel, Kapotte Muziek, Bruce Gilbert en Det Wiehl aandragen ter referentie, maar eigenlijk past geen enkele vergelijking. Het is wederom een ongrijpbaar en fascinerend werk uit een parallel universum geworden van de hoogleraar in de buitencategorie. Een meesterlijk album waarvoor we enkel een diepe buiging kunnen maken!

JanWillem Broek.


Het album voelt echt als een geheel. Waar ik zo verbaasd over ben is hoe consistent alle nummers klinken, ook al is Banabila op de meeste de enige constante factor. Moeiteloos vloeien de nummers in elkaar over, en in elk nummer zit wel een bepaalde sound of instrument dat refereert naar de nummers ervoor en dit laat het album echt als één geheel klinken. Er word niet moeilijk gedaan over genre-shifts, en waarom zou dat ook? Alles past perfect bij elkaar. Nummers die duidelijke jazz invloeden hebben staan trots naast de nummers met een meer oosterse sound. Het zou niet mogen werken, maar toch doet dat het. Dit album doet precies wat een collab-album zou moeten doen: je prachtige muziek geven en je nieuwsgierig maken naar de mensen achter de composities. Ik ben wel weer even zoet denk ik.  Chris Anderson.

a2528119814 10

INCLUDE ME OUT blog: More Research From The Same Dept.

What will the music of the future sound like? We know that predicting any aspects of the future is foolhardy and bound to be scoffed at by people in the future. We can safely say that a TV channel will still be re-running episodes of Come Dine With Me, can't we? Perhaps not. And will anyone notice when it disappears from our screens forever? What will that signify? The end of the world, or just the end of re-running re-runs?

We can predict that a lot of stupid people will be listening to stupid music, but what those who tried to predict Future Music in the past got wrong is that all music will not contain either a theremin, or synthesizer. To be fair, the Easy Listening futurologists and space-age synth pioneers weren't so much predicting as simply imagining with the tools available, and cashing in on a trend.

What dreamers imagine is one thing; what they forget is that a multitude of musical styles always exists. They have to, otherwise their space-age soundtrack would be a collection of every known genre. If you're John Zorn, cramming them all into one track, this is good.

Sadly, in the future, someone will still be strumming an acoustic guitar and thrashing electric ones. But they will also be playing violins, which is preferable. You may have noticed my penchant for electronic music made by machines using humans as transmitters. That, at least, is what they should do. That, anyway, is what I like to imagine.

Here is Michel Banabila's future music. Yes, we know The Future is now, but he calls tracks A Giant Cyborg And Tiny Insect Drones, Cricket Robotics and Alien World, so he is thinking way ahead, as far as I know. Unless he's developed such things in his research department and been far Out There. This is what they sound like, anyway. Here is the crackle and blip of things to come. No dramatic drones of whooshing spaceships or colliding planets here. Instead, subtle tones and clicks, with occasional heavy buzzing and the drama of an intense but temporary jolt to the system. Cryptography is particularly effective, summing up the method and means by which Banabila sends his messages, like coded alien language.



AMBIENTBLOG : More Research From The Same Dept.


With The Latest Research from the Department of Electrical Engineering  (2011), Michel Banabila dived deeper into more experimental electronic territory he started exploring on releases like  Spherics (2001, 2003) and Signals from Krakrot  (2008).
 The sounds on this album are radically different from his more romantic, more acoustic ethno-jazz releases, but they never lost the characteristic 'human touch'.

On More Research from the Same Dept.,  Banabila is vigorously searching for the heart and soul of electrical machinery, like an explorer presenting his discoveries.

He places himself in the background… letting the machines tell their own story.

There is no thriving beat to guide you this time. Instead, you'll be immersed into manipulated and layered sounds of fluorescent tubes, humming fridges and plug interferences.

The sounds of the Electrical Engineering Department are at their best when you play them loud enough...

Just follow Banabila to the heart of the Department ... and maybe hear the Cyborg talk to you.




DAVIDREVIEWS.COM : Crowds video - Geert Mul & Michel Banabila

We don't know anything much about this intriguing piece except that it needs to be viewed large and loud. The music is by Rotterdam-based musician Michel Banabila, while the mesmerising images are by artist and VJ Geert Mul. As the intensity of the crowd sounds and instruments increase, so the images increase in abstraction:  together they nail the essence of mob mentality, the fury and the ecstasy; the visceral thrill of being part of something bigger than yourself. When the track ends and you hear clapping and cheering it's a shock: this was recorded with an audience present, and we admit to a twinge of envy. Being among a crowd watching this crowd must have made the whole experience something very powerful indeed.

Alice May
January 15, 2014

11365130315 24ca0fb028 c 

Photo : Frans van Viegen



It's wonderfully reassuring to see mature artists not just continuing, but releasing music of quality and creativity that exceeds their previously excellent work. Bravo!  for "Float."

Stephen Hill, Producer


a2528119814 10


CLOUDS AND JETSTREAMS : Banabila & Machinefabriek

Rutger Zuydervelt and Michel Banabila present nine pieces of leftfield contemporary electronica expressed in a highly modern and technical way to create a crystal clear digital sound world. Who is exactly responsible for what is not revealed, but perhaps this is not important. Opener “Ascend” does what you might suspect from its title, and in little more than two minutes. The following track “Slow Wave I” accretes amp hum, analogue pops and occasional long reverbs, before a celestial melody is gradually exposed, obscured by more hums, bleeps and scrapes and finally exposed once more before a rhythm is constructed, perhaps from the sounds of pebbles or masonry falling and water dripping.

“Fälschungen” is a bizarre twenty-three second overture of android owls which fades straight into the fourth track “Dead Air” which is hardly reminiscent of the same, being as it is filled with phased filter sweeps, digital chirping, multi-pitched drones, samples derived from static and so forth. It puts me in much the same mood as the David Sylvian’s earlyish solo material does (Alchemy: An Index Of Possibilities is a good place to start); which is to say, mainly welcome mental calm inducing a physical relaxation with a not unpleasant hint of gloom.

The fifth track, “Frost”, actually initiated a massive muscular pain at the base of my skull during one listen, although I feel it would be unfair to attribute this solely to the music, and I’m sure such extreme effects were never the intention of either Mr Zuydervelt or Banabila. Based around a glacial semi-tone shift in pitch, “Frost” invokes a good approximation of the feelings you get walking outside at 7am on a crisp winter’s morning. Listening to “Slow Wave II” makes me think momentarily that I’m listening to an album of eai – the album as a whole really does have that feel in places – before the electronics and samples kick in. Natural sounds combine with submerged traffic noises and high end synthesis in an unmistakably organised way. It reeks of impending calamity. Similarly, “Bad Wiring” is also an apt title – six minutes of tetchy and paranoid electronics, a psychotic Leslie rotating speaker casting about blindly for victims in a crimson flood of unchecked voltage and displaced air. The final piece, “Descend” posits a surprisingly melodic resolution.

Decorating the packaging and disc are simple images, (photographs taken by Michel Banabila), of clouds and jetstreams, signifying, if not air travel to exotic destinations specifically, then escapism of some kind or other. It is possible that the unsuspecting could mistake the package for a Ministry Of Sound-type item given the typeface used is of a similar manifestation, but perhaps this is the intention and is some kind of homage to the uniform look, (at least to me), of the genre. I could try to extend this theory by stating that the music contained within is a kind of extreme futuristic interpretation of house music, but I suspect this may be a step too far.

I am someone who is far happier searching through piles of dusty cds in a second hand record shop than scrolling through the pages and pages of endless distro and/or label websites but that doesn’t mean I don’t do it. A lot. And I suspect, like myself, dear reader, you love every minute of it.



Beginning his career in the early 80's, Michel Banabila' s albums covered many different styles.
So many, in fact, that his place in music was a bit difficult to pinpoint which sometimes seemed to confuse critics as well as potential audiences.

His albums presented world music, jazz, theatre play soundtracks as well as electronic music of the abstract or ambient kind - all kinds of genres which Banabila seems to be able to cross over with ease.

In recent years, his output became more focused on experimental electronics. There were collaborations with Machinefabriek, Scanner, Zenial, Radboud Mens, and multimedia performances with Geert Mul and Gerco de Ruijter (who also created the striking cover image for this album)

Nothing wrong with abstract electronics of course (on the contrary), but it should not be forgotten that apart from creating impressive abstract music, Banabila also has a distinct way of composing more melodic instrumental pieces of a very different kind. Pieces that often gain extra depth with the contributions of a variety of guest musicians.

Float is a compilation album that helps us remember exactly that!

The eleven tracks on this compilations demonstrate Banabila's more 'radio-friendly' side.
(I mean serious music radio here, not just hit-list rotators).

There are two exclusive tracks (a string version of "Ears Tell Us Where We Are in Space", and the title track) - the remaining tracks are taken from previous releases "Migrations", "Traces", "Route Planner", "Fields of Flowers" and "Precious Images".
The album selection fits together remarkably well, as if all tracks were composed especially for this album. The sound production is flawless - as always - and there are impressive contributions by artists like Anton Goudsmit, Eric Vloeimans, Michel van Schie, Salar Asid, Anne Bakker, Mete Erker, Mehmet Polat , Yasar Saka and more.

Float may not bring much new music for those already familiar with Banabila's work. But it's a perfect introduction to his music if you're relatively new to his 'more melodic' side!

Peter van Cooten (december 2013)

a2528119814 10




KINDAMUZIK: Geert Mul & Michel Banabila live at State X New Forms

December 2013, KindaMuzik

'Abstracte elektronica die licht noisy ambient met fieldrecordings mengt en in duet gaat met intrigerende, opvallend organische beelden'

 Sven Schlijper


Photo Frans van Viegen (



Um single de vinil para um encontro entre dois cromos da música electrónica, ambos participantes no último volume do Antibothis.

São dois temas que poderiam ser considerados como "nocturnos da idade digital" por serem peças ligeirinhas e melancólicas que podem ouvir aqui se não acreditam no que escrevo.

Porque razão se quer editar isto em formato single já é mistério total mas que é bonitinho lá isso é.


CHAIN D.L.K. : SumDark 12

This is interesting dark ambient with a beat. "Crowds" is a pulsating, rhythmic piece with crowd samples woven throughout. "Eyes of the Witness" keeps the beat moving, but this time a bit more traditionally. At some points, such as "Sumdark 12," it is pretty minimal, which actually works for this disc. "The Empire in Transition" is also a peaceful bit of droning soundscape. About half the disc is taken up by a live recording from "Summer Darkness 2012." We begin this set with a live version of "Crowds," but it is a bit more intense in the live version. The second part of the live set began as a simple beat-driven track that reminded me at times of old Plastikman and then got more gritty as it progressed. Overall this was a pretty good live set. This album weighs in at around 49 minutes.



GONZO CIRCUS : recent releases

Voor Banabila is deze plaat “een showcase van recente samenwerkingen.” Drie van de vijf

tracks zijn ook op andere releases te vinden. De verzamelaar opent met een exclusief

nummer, ‘Ill Rave’ een samenwerking tussen Banabila en plaatsgenoot Machinefabriek. Het

is een spannend nummer vol wringende elektronica en machinegeluiden. De andere

exclusieve titel is ‘Drops’ waarop alleen Banabila te horen is, die ons trakteert op

regengeluiden met melancholieke pianoklanken. Opvallend is ‘Deep In The Forest’ een ‘duet’

met saxofonist Mete Erker, die in 2011 nog met Efterklang samenwerkte. De combi van sax

en elektronica zorgt voor een sfeervol stuk ambient met een melodische touch. In het

verlengde hiervan ligt de muziek die Banabila samen met de Engelsman Scanner maakte. De

titeltrack van hun 7 inch single ‘Between Your Eyes And Mine’ is melodieuze en verstilde

ambient waar de schaarse vinylkraakjes moeiteloos tussenin passen. De achterkant klinkt met

zijn stemmen en gitaargeluiden veel experimenteler. (De kopers van de MP3 of FLAC versie,

krijgen van beide titels een dubbel lange versie erbij.) Het album ‘Zoomworld’ is alleen

digitaal aan te schaffen. Het staat vol avontuurlijke ambient klanken. De meeste nummers zijn

samen gemaakt met geluidsartiest Radboud Mens. Die klinken dan ook flink elektronisch,

zoals ‘In Other Words’ en ’47 Voice Loops’, die beginnen met een kabbelend click & cuts-

intro met stemmen op de achtergrond. Later doen beats hun intreden en wordt de muziek zelfs

dansbaar. Hier tegenover staat het tien minuten durende ‘MltVz 7’, dat slechts bestaat uit

donker gerommel op een laag volume en hier en daar wat stemsamples. Als ‘Zoomworld’ de

donkere, industriële kant van ambient vertegenwoordigt, mogen we ‘Travelog’ als lichter

gekleurde, toegankelijke ambient beschouwen. Het is de opvolger van de samenwerking met

Machinefabriek uit 2012. De scherpe kantjes zijn er op dit album even (?) af. Dat is goed te

horen in ‘Narita’, dat zelfs een soort terugkerend melodieus thema heeft dat, tegen het einde,

echter wel wordt overstemd door een noisy drone. De titeltrack heeft een mechanisch en

ritmisch intro dat vrolijk het hele nummer doorkabbelt, waardoor de muziek een zekere swing

krijgt. ‘Rain Painting’ heeft ook een soort melancholiek thema, te horen in het rustige eerste

deel. Daarna nemen donkere, dreigende klanken het heft in handen, maar in de laatste dertig

seconden sterft de muziek na zeven minuten toch langzaam in perfecte stilte. Krautrock komt

ook af en toe om de hoek kijken. ‘Dinsdag’ met zijn sobere percussieve ritme, lijkt

bijvoorbeeld op minimale, uitgeklede Krautrock.

De nieuwste uitgave op Banabila’s eigen label Tapu Records, ‘Banabila & Mens’, is

weer gedaan in nauwe samenwerking met Gerco De Rijter. De hoes staat vol stills uit de

film ‘Crops’ en als bonus krijg je onder andere de (low res) downloadfile van ‘Crops’. De

12 inch wordt uitgebracht in wit doorzichtig vinyl in een oplage van 200. Van de vier tracks

zijn er drie afkomstig van het downloadalbum ‘Zoomworld’, alle drie geremasterd door

iemand die weet wat masteren is, Jos Smolders. De vinylversies klinken hierdoor steviger

en volumineuzer en zijn beter dansbaar. Dat geldt zeker voor de nieuwe track ‘Timestamp’,

waarin een echte dreunende housebas is verwerkt.

Oscar Smit.

banabila mensTravelogBanabilaScanner2ZoomWorld



Continuing a journey begun with their self-titled release in late 2012, Travelog is the latest release from Michel Banabila & Machinefabriek. Spin’n Puke, opens the album, a rudimentary rhythm that sounds like its inspiration was heard played on a log drum, then morphs through a glitched time warp into a giddy, percussive flurry, ending as a pitch-blend glide into a sattelite blip, disappearing in space. The stage is set for a series of small sound sojourns that as a whole constitute a release that like their debut, explores a wide array of texture, rhythm and sound source. Even the covers tell a tale, a vapour trail on the debut is replaced by a planes shadow flying over a desert coast where the water meets land – this time the waters blue spilling over from the debuts sky. The type remains identical, though smaller, again suggesting a continuing journey. The music is akin to a kind of new exotica, it suggests locations, but the locations exist in a hermetically sealed transaction made between the artists swapping and melding sound-files over the web. These locations appear in Narita for example, a disembodied vocal sample from a Yuko Parris and all n4ural track is embedded in a naive melody that has the air of a polite tea party, that is until its crashed by a fuzz storm battling a Hammond. When the storm subsides, we are left in a Japanese garden and we/I realize the opening melody is none other than a folk tune played on a flute while a skittering shishi-odoshi sample charms rather than alarms – or is it, did it, was it meant to be like this? We transition through Antennas to the gauzy Rain Painting, again, fireworks sourced beats are not, crackling and whirring, some rat-tat and we find ourselves in a slurry of fugged, muted beats and keys chiming strangled, it quietly subsides. I’m gonna leave you at Yarra, its my supposition maybe Michel picked up some samples while flying through the antipodes – Yarra’s a river. This approximates a close call with Hassell - bird calls, vocal Eno Airport/Buddesque Plateaux like loops, weird ritualistic yodels – a possible music. You do the rest, put these two musicians/composers together and you have some intriguing and quirkily engaging music – investigate, explore, enjoy. Perry Holt. 


MOUSIQUE.NL : Banabila & Mens EP

De Radbound & Bilaa remix van In Other Words laat weinig heel van het soundscape-achtige origineel (afkomstig van het gelijknamige album van Banabila uit 2011), of beter gezegd: transformeert het nummer naar een volledig ander niveau. De minimale beats, snijdende snares en knisperende bijgeluiden maken er een vette technotrack van, maar dan van een gelaagdheid zoals je die zelden hoort. Dit is zowel op de dansvloer als op de koptelefoon indrukwekkend. De tweede track op kant A bevat fragmenten van 47 Voice Loops (waarbij Banabila zijn eigen stem in 47 verschillende lagen heeft bewerkt tot een gestapelde compositie van de menselijk stem. In de Radbound & Bilaa remix wordt deze soundtrack geleidelijk overgenomen door een pompende technobeat. Op de andere zijde eerst Light Is Everywhere (ook van Zoomworld), dat stemmig begint (ambience, piano’tje) en langzaamaan opgebouwd wordt naar toch wederom een stevige beat. Tot slot Timestamp (het enige nieuwe nummer), dat kakofonisch begint en waar vervolgens een onweerstaandbare acid-achtige baslijn gaat lopen; het nummer is behoorlijk trancy, in de goede zin van het woord. Banabila en Mens hebben beiden hun sporen ruimschoots verdiend in de wereld van de electronische muziek, maar tonen hier wederom aan dat ze samen tot grootse dingen in staat zijn. De som is in dit geval absoluut meer dan de delen, en dan wordt de ep (die overigens voor een meer dan schappelijke prijs is te bestellen via bandcamp) ook nog eens op glanzend wit vinyl geperst en prachtig vormgegeven door Gerco De Ruijter. Dit is echt een hebbedingetje. Je kunt natuurlijk het voortreffelijke Zoomworld digitaal downloaden, maar als je een platenspeler hebt doe jezelf een plezier en koop dat vinyl. Desnoods hang je hem als een kunstwerk aan je muur, kan ook nog.  DJ Mousique

banabila mens



What a marvellous LP this is. And yes, this is Machinefabriek so we all know we are not going to be short changed, that's for sure; but really, the sumptuousness of the music on this release is just something else. And this collaboration with sound freak and Head, Michel Banabila, just adds extra glitter to the mix. Let me tell you now, this record operates in a wildly successful manner; it's a brilliant listen, and at times (as with Antennas and Rain Painting) radiantly beautiful; it works both as a series of intense vignettes and as widescreen soundtracks. It's really down to how your headspace wants to interpret it. Right from the opening clatter of Spin and Puke, Travelog is just so intense, so concentrated and so multidimensional, despite its quiet nature. Things really get it on half way through; Runner is such a tightly coiled ball of energy, one where the synths grate and strain competitively, as if to get some release. You can feel the friction as the sonic surfaces brush against the other. And Debris bowls another monstrously thick sound towards the listener; akin to the sounds of a generator that has suddenly become sentient, (or maybe sound tracking the last dying moments of a chest freezer), it's gripping, weird, funny stuff; there's no way the listener can break contact. We have daftness and dementia aplenty. The title track is an unsteady, Moebius/Plank-style wobble home from some pub, (replete with a pretty refrain), Narita is a lovely reflective track counterbalanced with some funny squiggles, squeaks, growls and whooshes, whereas Dinsdag plods about in a melancholy fashion. It is a track about Tuesday after all, we get it's going to be a bit maudlin. But it's so good, so rich in conjuring up thoughts and feelings that you can't help but get sucked in. So substitute my 'bit maudlin' remark, that's just too mauve. No, Dinsdag reeks of pointless melancholia; it's akin to Marvin the depressed robot plodding about a deserted airport located somewhere in deep space. It's been hanging about for aeons. So, yes, I like it. This record has a quality of something special, of something indefinably GOOD about it; in fact so good I think I can get away with calling it brilliant. One thing's for certain, I can't get enough of it at the moment.

Richard Foster.  



Given their shared extensive backgrounds in sound design and atmospheric music, the former as a prolific film scorer and the latter as an electronic producer with an intimidatingly large backcatalogue, it makes perfect sense that Michel Banabila and Rutger 'Machinefabriek' Zuyderfelt emerged with their self-titled debut collaborative album late last year. While that aforementioned collection saw them primarily exploring abstracted soundscapes though, as its title suggests this speedy follow-up album 'Travelog' manages to capture far more of a feeling of motion amidst its nine stripped-down tracks, which veer from ambience and music concrete into slow-burning, almost post-rock atmospheres at points. 'Spin N' Puke' certainly doesn't suggest any of the disorientation of its title, but instead takes things off on a wander through clattering drum loops and rich, swelling synth chords that calls to mind the sense of widescreen grandeur conjured by the likes of Godspeed! or Mogwai, only for the brooding walls of harmonics to gradually fall away into burbling background electronics. 'Narita' meanwhile more suggests a gentle tone poem as what sound like treated horn tones play against a backdrop of gently ebbing bass chords and gauzy, hissing distortion, the occasional half-heard snatch of voice merging into the wash of sounds to become just another texture as more harsh, overdriven drones rise to the foreground near the end amidst yawning walls of guitar feedback. Elsewhere, 'Yarra' offers up some slightly lighter shades in the form of an ambient segue that sees layers of treated vocal harmonies bleeding into the sound of field recorded birdsong and creeping double-bass plucks, before 'Dinsdag' sees clunking, meandering rhythmic loops introducing a lazy motorik feel as glitchy bleeps and buzzes interject against a hypnotic backdrop of swelling drones and rolling bass harmonics, in what's easily this album's most krautrock-tinged moment. There's a deeply meditative feel to much of the music here, making 'Travelog' one of the most cohesive yet hard to categorise headphone soundtracks I've heard for a while.

Chris Downton. 


In vergelijking met Banabila & Machinefabriek is dit album veel minder abstract, voelt warmer en toegankelijker aan. Het heeft zelfs iets ouderwets, in de goede zin van het woord, waardoor ik soms moet denken aan Brian Eno, Biosphere of Boards Of Canada. Dit alleen maar om aan te geven tot wat voor klasse vakwerk deze twee Rotterdammers in staat zijn, want dit album kent vele lagen die zich pas na meerdere luisterbeurten volledig aan je ontvouwen. Superieur ambient album !  


The press release for Travelog indicates that it’s lighter and even “playful” in comparison to their previous effort. Once “Spin ‘n Puke” gets going—you’ll agree. The rhythmic world-influenced percussion and handclaps can hypnotize you while synth tones and various other glitches swirl in over the top of everything else. Don’t be fooled into thinking that Travelog is more “listener friendly.” There are plenty of moments of harsh noise and ambience; it’s just that a bulk of this material leans more towards sounding like it was at least partially constructed beforehand, rather than an improvisation. The incredible urgency of a track like “Runner” is a great example of how that kind of execution succeeds. Electronic music is the kind of field that has no boundaries—you can use technology to move people to a dope beat, or to scare the ever-loving shit out them with horrifying sounds. Travelog walks the fine line between those two extremes, and it continues to show that the collaborative partnership between Michel Banabila and Rutger Zuydervelt has no shortage of ideas.

Kevin Krein.


VITAL WEEKLY 898: Travelog

In Vital Weekly 860 I was very much impressed by the collaborative efforts of Michel Banabila and Rutger Zuydervelt, best known as Machinefabriek. Both from Rotterdam, and Banabila the older of the two, with a long career that took him to world music, experimental music, electronic and Machinefabriek the better known one, certainly internationally. An album of the drones of Machinefabriek and Banabila's more experimental electronics, digital noise vs silence. It's of course not really a surprise that I was looking forward to their second album, which has just arrived. Again we are in for a little surprise, I think. They seem to be moving away from the more abstract, sound collages towards more coherent… 'songs', is perhaps the word that covers this best. Especially in the first few pieces of this CD, there is a certain 'pop' like character to the pieces, a light weight character even, which sets for a sunny tone in these pieces. Also they are well rounded, with strong melodic touches. Something which we perhaps don't expect that easily from Zuydervelt, whose strong point of recognition is the more ambient, more subdued side of music. Maybe Banabila is the one whose trademark is at work here? I am just guessing of course, but this change of work is great, I think. Even when a piece like 'Debris' is more like what we found on their first collaborative CD, it doesn't become an odd ball in this forty minute collection. Gone are the shorter bits but the addition of rhythm machines here and there make all of this an excellent experimental, instrumental rock like album, at times. It's a bit of all: poppy songs, post rock, ambient and experiment. It's all part of this excellent album, which you could play over and over, and discover something new all the time.



Travelog is een meer concreet werk geworden dan hun eersteling. Nog steeds krijg je wel abstracte elementen voorgeschoteld, maar door de toegevoegde, soms haast tribale ritmes, organische geluiden en een iets lichtere atmosfeer is het minder afstandelijk en weet het je eenvoudiger te omarmen. De elektronica, effecten, veldopnames en samples boren zich vanuit de studio een weg naar de wereld en brengen omgekeerd de wereld, zij het op surrealistische wijze, dichtbij huis. Naast de elektronische klanken hoor je nu ook wereldse geluiden vanuit Afrika tot het Verre Oosten, aangevuld door stemsamples en speelse elementen. Hierdoor weten ze een warme, menselijke sfeer neer te zetten die je gewillig meesleept op een bevreemdende, maar spannende trip. Van uitgestrekte en woeste landschappen tot duistere en wonderschone onontgonnen terreinen in de ruimte; dat alles ook van de kleinste ecologische elementen tot de robuuste grootse wereldzaken. Dat komt doordat ze de ene keer haast ambientachtige of filmische stukken presenteren en op andere momenten ergens tussen IDM, glitch, noise, drones en zelfs krautrock uitkomen. Veelal weten ze dit echter op ambivalente wijze ook naast elkaar te plaatsen en er een soort moderne wereldmuziek mee te creëren. Een heel mooi voorbeeld hiervan is de intrigerende track “Narita” waar je een stemsample hoort van de artiest Yuko Parris uit Trinidad & Tobago naast de bezwerende, glitchy en cineastische elektronica. Continu weten ze met exotische, wereldse en abstracte geluiden spannende hybriden te genereren, die je stevig in de greep houden, op het verkeerde been zetten of in vervoering weten te brengen. Ze loodsen je tegelijkertijd naar plekken waar je jezelf van de wereld waant en ook op surrealistische wijze midden in die wereld staat. Banabila en Machinefabriek zijn dan ook bijzondere reisgidsen en laten je derhalve andere dingen horen en door je verbeeldingskracht ook zien dan je gewend bent. Het mysterieuze, meeslepende en bovenal magistrale geheel roept op verschillende momenten associaties op met artiesten als Rapoon, Locust, Tape, Brian Eno, Loren Nerell, Fennesz en Vidna Obmana, maar helemaal passen doet het eigenlijk nooit. Daarvoor is de muziek gewoonweg te authentiek en eigenzinnig. Ik hoop maar dat Banabila en Machinefabriek nog lang niet uitgereisd zijn, want dit is een meesterlijk wereldse droomplaat geworden.

JanWillem Broek.  


Travelog has its fair share of melancholia and semi-threnodic undercurrents, especially so in tracks like Rain Painting or the portentously named Debris, but even these instances seem to function as minor cloudlets during a beautiful holiday. The art of vacationing is a divisive one, but I strongly believe that Michel Banabila and Rutger Zuydervelt grafted their contemplative observations onto the collection of tracks, for even in those cases where beats and bass-heavy blebs appear, they emit placidity and erudition rather than vicissitudes or hedonism. It is a strongly introverted work that will only appeal to a certain clientele of tourists: the lonely stroller who hopes to forget sorrows or nagging thoughts and gives in to the dreamy synth cascades… and the buzzing Stroomtoon vestiges. Sail ho, and have a pleasant flight ! 



Appropriately, since I've just been out of the country, Travelog by Banabila & Machinefabriek (Michel Banabila and Rutger Zuydervelt) is getting an airing and mighty fine it sounds too. Having lived with it for a few weeks it's grown and grown, perhaps because there's something old-fashioned in the sound. I mean that in a good way. I mean, amid the electronic elements are touches of percussion and bass, along with tropical samples, and those in the wrong hands can sound like old farts trying to be modern. It's an ever-shifting landscape, as befits the image of flight. White fluffy clouds give way to sandstorms of static and the pulse of a Los Angeles inhabited by Rick Deckard. Narita is ambient in the Eno travelogue sense, whilst Debris is a black hole of static noise which despite being edgy displays the fine touches evident throughout the album. Just when I think I've got a sense of everything this album has to offer, new layers emerge upon listening again. That's what I mean by 'old-fashioned'. Banabila and Zuydervelt have made a piece of work with great care and in a world where frequently shallow Darkness and trendy Noise come easy, that's a good thing. 


Travelog is a collection of ambient and atmospheric soundscapes mixed with emotion filled layers and recordings that tell stories only possible in this medium. Their vivid use of space sets the stage for a performance of a lifetime.



'Op die manier wordt herrie in iets moois getransformeerd. Daardoor is de plaat, anders dan veel ander werk in het noise/experimenteel/drone genre, geen moment saai.' 

VITAL WEEKLY 895 : Tapu releases

Banabila, Erker, Machinefabriek & Zenial (12")

Banabila & Scanner - Between Your Eyes and Mine (7")

Michel Banabila - ZoomWorld (CDr)

The ever so busy Michel Banabila, from the city of workers, as we say in The Netherlands. Here are some of his most recent releases. The Banabila I once knew, the one that was interested in ethnic music, is a man of many talents. In many of his recent works he displays an interest in all things electronic music, from industrial to musique concrete and then towards, as easily it seems, quiet, ambient and introspective music. The first release is a five track mini 12" LP, which has two songs by Banabila, and then one each in collaboration with Polish composer Zenial, home town boy Machinefabriek and somebody named Erker. I assume the latter plays saxophone on this highly moody piece, a film noir soundtrack. Two pieces are exclusive to this track, the other from previous releases, so I wonder for whom this teaser record is actually released. Why not an all new, all exclusive record? I did hear the piece he did with Zenial and it's still a powerful piece of everything dark and dance alike. The other four pieces are all much more introspective and relaxing. The film noir piece with Erker, but also the more abstract imaginary film soundtracks of the other three. Here we find an absence of rhythm and a strong love for sound processing with the aim to create some excellent mood music. If you like vinyl and you need an introduction to the recent Banabila (or maybe an update if you know his work from ages ago), then I'd say do not look further. Also on the collaboration side is a lovely 7" Michel Banabila recorded with Robin Rimbaud, also known as Scanner, since many years. It's not that I expected them to work together easily but then why not. Two pieces here, a total of eight minutes, of which the title piece has time stretched drone sounds on top of which a piano is placed which tinkles away in a rather non linear fashion, calm and relaxing, but very effective. 'Sleeping The Sleep Of Stones', which is actually the a-side of this record, has a voice, maybe picked up from a Lomax record, or maybe scanned from the airwaves surrounding the studio, with a musical setting of synth, guitar and sparse percussion. Both of these pieces work quite well as 'songs' - always my concern when it comes to a 7", but hey, I am old fashioned - and certainly long for more. Will this be the start of more music between these electronic lizzards - changing to whatever tone is needed? That would be awesome indeed. 'Zoom World' I got as a CDR with a nice pro-printed cover, but maybe it's just available on Banabila's bandcamp site. Maybe if you try and order a CDR, you'll get one. As far as I understand from the same website, these seven pieces are created by going back to earlier releases from Banabila, such as 'In Other Words', '47 Voice Loops' and 'Mltvz7', and three of them were made in collaboration with Radboud Mens. Here we find five pieces of what we could easily call nice accessible ambient music, with mysterious rhythms, darker passages on keyboards and guitar samples and throughout great atmospheric music. I must admit I am not that familiar with the original songs, but these sound great anyway. It's all a bit darker than I would expect from Banabila - but then, we learned to expect the unexpected - and a tad of glitchy rhythms are tied in here. In the final two pieces, which span almost twenty minutes, Banabila goes out to an underworld in 'Mltvz7' of very subdued sound in almost complete stasis, drone music at the verge of standstill. In 'The Late Hour' much of that returns but in the end there is simple, far away drum machine majestically humming away. Three releases by Banabila, three times different, and three times great.


AMN Reviews : Gardening Extended

Gardening by Dutch sound artist Michel Banabila is electroacoustic scrutiny of the pastime from the point of view of the flower bed; a musique sol rather than musique concrète, if you will. Field recordings looped, lengthened and lingering, the earth is sprinkled with water from cans, automatic sprinklers and the clouds and irradiated by a synthetic sun. Rubber boots cross the lawn and “Chance the Gardener” from Jerzy Kosinski´s novella comes to rhythmically tend the weeds with his rakes, spades and trowels as children play just within earshot but beyond its high walls. As their commotion drifts off, the piece itself ends and an ambient remix drifts in. For this extended release, Banabila has added a healthy appendix of remixes, one by himself and six by fellow countrymen and a couple of associates from abroad. In remixing as in gardening, “as long as the roots are not severed”, as Chance himself would say, “all is well”. Each artist conscientiously worms down deep into the earth. Machinefabriek isolates a few of the sounds, rounds them off, and hints at gathering bad weather. In a live radio broadcast mix, Radboud Mens charges the air with the buzz and burrow of insect life and joins the serenade on accordion. Peter van Cooten´s remix is delicately arranged, a quiet, microclimate symphony, while Naoyuki Sasanami lets himself in through the gate and gives the foliage a good spray. Banabila returns to offer a watering can gamelan. The final two contributions, by Lukas Simonis and Zenial, respectively, arc from the children´s perspective so close to the gardener that, as he tends his plants, we can hear him strain and breathe.

Stephen Fruitman. 


AMBIENTBLOG: Banabila, Erker, Machinefabriek & Zenial

Banabila-Erker-Machinefabriek-Zenial is a limited vinyl release showcasing some of Banabila's diverse collaborations along with a few new tracks. Tracks earlier released are "Deep in the Forest" (from "Route Planner ") and "More Signals from Krakrot" (from "The Latest Research From The Dept. of Electrical Engineering"). "Crowds", however is an excitingly different version than the one known from the Sum Dark 12 release. The two new tracks are the opening track "Ill Rave" (with Machinefabriek) and the delicate "Drops". B-E-M-Z.clearly demonstrates Banabila's versatility. But then - most of his albums do! The impressive artwork is also very much worth mentioning: it's taken from a collection of kite aerial photographs by Gerco de Ruijter . ZoomWorld. Apart from some new tracks,"Zoomworld " is built around samples and fragments of tracks that you may recognise from Banabila's earlier work (In Other Words, 47 Voice Loops, Mltvz7). But the overall feel is quite different, as if the light has shifted completely. These new versions are created in collaboration with sound artist Radboud Mens,with whom Banabila engaged in live performance sound 'battles'. The musical result surpasses the 'ambient' genre label in any possible way, but it definitely is some of the most engaging electronic music you may encounter.

Peter van Cooten. 



Dutch artist Michel Banabila has teamed up with his compatriot Radboud Mens for some sort-of dance remixes of recent sound works, along with a few new Banabila tracks, reminding me a little of recent Jon Hopkins perhaps, but strangely also of something like Jean-Michel Jarre's forward-looking Zoolook album (almost 30 years old!) – not to say that it's dated-sounding in any way. It's hugely recommended, as always with Banabila's work.

Peter Hollo. 



Met ZoomWorld (b)lijkt qua titel in ieder geval de focus scherp gesteld te zijn. De vraag is, ook en vooral na herhaalde beluistering: Waarop? Het antwoord ligt besloten in het oor voor detaillering. Het antwoord ligt namelijk niet in een stijlvastheid. De plaat meandert werkelijk langs zo ongeveer alles dat Banabila zijn zo'n dertig jaar durende loopbaan heeft aangeraakt. Dus, van ambient naar triphop naar IDM naar kille Raster-Notonachtige abstractie naar drone naar industriële hardheid naar veldopnames of 'gevonden audio' van menselijke stemmen. Banabila is niet tevreden voordat er een zeker 'iets' met het geluid gebeurd is. Die mangel waardoorheen hij de klanken trekt, is zijn onvervreemdbare handtekening. Die ligt in het werken op de vierkante millimeter om zodoende toon- en sfeerzetting net zó te tweaken dat er een ongrijpbare, maar hogelijk intrigerende 'wip' ontstaat tussen geruststellende herkenbaarheid en donkere of verontrustende out-there-heid, als van een andere planeet. Die signatuur is behaaglijk zonder behaagziek te worden. Die overtuigende en overrompelende brille van ZoomWorld ligt besloten in het kleinste, terwijl het album het grote gebaar allerminst schuwt. Zoals een ware bibliofiel kan kwijlen van een literair meestwerk gedrukt op handgeschept chique papier met een prachtig watermerk, zo geniet de liefhebber van het detail in de geluiden van Banabila en Mens. Niet gevreesd dus, want de audiofiel komt aan zijn of haar trekken waar ZoomWorld ook als FLAC te downloaden is.

Sven Schlijper. 


Voor een deel van de composities werkt hij nauw samen met Radboud Mens, die ooit nog heeft gewerkt bij het Amsterdamse Staalplaat en van uitstekende noisemaker tot abstracte elektronicaspecialist is verworden (check zijn werken op bandcamp maar eens). Ook dat maakt je al op voorhand zeer nieuwsgierig naar deze release. Het zijn zowel nieuwe composities als mixen van de overgebleven kliekjes van onder meer 47 Voice Loops. Het resultaat mag er wezen. De algehele atmosfeer is behoorlijk duister, nachtelijk en mysterieus, maar ook ontzettend spannend en biologerend. Daarom weet dit alles je gemakkelijk mee te slepen als in een ware thriller. De ene keer neigt de muziek naar ambient, maar op andere moment treden ook abstracte elektronica, industriële beats, drones en idm meer naar de voorgrond. Dat wordt gelardeerd met allerlei stemmen, die ook een grote bijdrage leveren aan het mysterieuze aspect. Het is een diepgaande, bezinnende kijk op de wereld geworden. Maar veel belangrijker is dat deze spannende muziek weer van een onaardse schoonheid is. Banabila is en blijft een groots unicum !

Jan Willem Broek 


Michel Banabila è nato ad Amsterdam nel 1961, e dal lontano 1983 produce con orgoglio e passione lavori di ambient sperimentale che gli sono fruttati varie collaborazioni e buoni riscontri dalla critica specializzata, anche se la sua carriera è decollata solo nel 2000 con "VoizNoiz". A partire dal primissimo LP "Marilli" Banabila ha dato alle stampe ben trentuno album, tra full-lenght, mini e apparizioni su compilation, spesso attraverso la sua Tapu Records, etichetta che viaggia a braccetto con la prolificità del musicista. Si è inoltre esibito su diversi palchi d'Europa e ha firmato colonne sonore per lungometraggi, documentari, lavori teatrali e installazioni, oltre ad aver fatto parte di progetti come Byzantium, Chi ed East Meets West. Si ha di fronte un artista determinato, che fa risplendere tutto il suo bagaglio di esperienza e talento. Questo "Sum Dark 12" è solo una delle tante release annuali del musicista olandese. Nel solo 2012 si contano sei uscite tra il formato fisico e il download, e in quest'annata si è già arrivati a quota due (più la collaborazione con Philippe Petit nella compilation "Malpertus"). Ed è proprio alla scena sperimentale d'avanguardia, di cui fa parte anche il francese Petit, che va ad aggiungersi il nome di Banabila. "Sum Dark12" è un mini-album in CDr di quattro inediti, più una live track catturata durante il Summer Darkness 2012 e dedita alla pura improvvisazione, essenza dell'anima di Banabila. Michel pare devoto alla psichedelia teatrale dei Tangerine Dream o del krautrock degli 80s. Le quattro tracce inedite, a partire dalla oscura e acida title-track, presentano un ponte tra elettronica e rumorismo ambient, tutto sostenuto da emozionanti crescendo a far da struttura. "Crowds" risulta afasica e ansiogena come già sottolinea il titolo, mentre "Eyes Of The Witness" sfoggia una diabolicità da film noir. "The Empire In Transition" è un classico tappeto dark ambient che arreca un po' di nostalgia per i primi anni del nuovo millennio, quando una label come la Cold Meat Industry deliziava con le sue regolari pubblicazioni. Il piatto forte però pare essere proprio il brano conclusivo, un'esibizione registrata da Kees van de Viel durante il Summer Darkness della scorsa estate. Banabila si dimostra abile e plastico nel mettere in piedi la sua 'nebbia' sonora, a partire dal brano "Crowds", per poi sfociare in monolitici beat simil-industriali. "Sum Dark 12" non può essere un lavoro esaustivo, ma è la giusta occasione per presentarvi un uomo/artista che con il suo umile contributo riesce a ricalcare territori vincenti. L'ennesimo esempio di come la scena indie non scarseggi mai di idee. Se l'ambient d'avanguardia di un'etichetta come la Alrealon vi scorre nel sangue, Michel Banabila va appuntato nella lista dei musicisti che compongono la colonna sonora della vostra vita.

Max Firinu.


VITAL WEEKLY 879 : Gardening Extended

Back in Vital Weekly 837 I woke up with a small shock: Michel Banabila is perhaps not the man who does the sort of stuff I thought he was doing for years. I associated his music with world/jazz/fusion/ethnic but 'The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering' was quite a strong work of electronic music, and his collaboration with Machinefabriek was easily one of the best collaborations the latter did. Here Banabila manages to surprise me again. This is another work of electronically processed sounds, but with extensively use of field recordings, and judging by the title of this work, as well as what we hear, these field recordings might have been taped while gardening. The amplification of a spade for instance. Raking the grass, picked up with a rusty contact microphone. Then electronic processing which Banabila uses here is not heavy, or extensive, but rather gentle. Sometimes he creates a loop or two, which by itself already form a small song, and let's the other crackles just continue. It's not music for which we could use the word excessive, but it's not exactly 'ambient' either. Intimate seems to me a word that is more appropriate for this music. A tinkle on the piano, more loops, but essentially also a work of gardening, which if it always sounded like this, I would indulge in it too. But gardening is easily in the top three of activities I don't like. Listening to 'Gardening' is of course something else. This is great! Thoroughly relaxing music, and with the balcony doors wide open because spring more or less seems to be arriving, this is a most pleasant release. Banabila's work spans eight tracks, but also invited seven friends to do remixes of this work, and those seven remixes follow straight after his eight originals. Here we have many of his Rotterdam chums, such as Radboud Mens, Lukas Simonis, Machinefabriek but also Peter van Cooten, Naoyuki Sasanami and Zenial. They all seem to capture a similar atmosphere in their pieces, but all seem to be using more electronics to transform the original sounds, which are a bit removed/remote here, except, funnily enough in Banabila's own remix, and make occasionally massive waves of sounds, such as in Machinefabriek's work. It's very nice to have these remixes as an added bonus, but maybe altogether it wasn't that necessary to have a an equally strong album.



THINKING SOUNDS : Geert Mul & Michel Banabila 'Cloud of Identity'

One of the most perfect combinations of visual and audio materials I have ever visited. The three big videoscreens and the impressive soundscapes gave comfortable as well as uncanny experiences of immersion.

Marcel Cobussen.



AMBIENTBLOG : Gardening Extended + 47 Voice Loops.

The original basic track for "47 Voice Loops " can be found on the free (!) download album "In Other Words " (track called "MltVz8".) In reaction to some listeners comments, Banabila decided to create longer versions of this track. The result is now available as a separate album which clearly demonstrates these listeners were right! As the title indicates, the basic ingredients for these tracks are 47 layered and looped recordings of Michel's own voice - and since each loop has a different length the result is a choral work in endless variations in which the same combination of fragments will hardly ever be repeated (a generative music principle often used by Brian Eno). Although the originating process and the philosophical fundaments may differ, those of you that paid attention at experimental music history class will probably immediately recognise "The Great Learning, Paragraph 7 " as composed and performed by Cornelius Cardew and the Scratch Orchestra in 1971 - a piece that Banabila acknowledges to be one his greatest musical influences ever. The result is "MltVz9" - a mesmerisingly calm vocal ocean, whispering messages probably only your subconscience will understand... But it does not stop there. The second version of this track repeats the process but with the loops heavily processed and mutilated, feeling like washes of instrumental noise unrelated to human vocal. Next, the album concludes with a mix of these two versions, in which the voices seemingly struggle with their unnatural counterparts. Throughout his work, Michel Banabila has always been experimenting with all aspects of the human voice. This album is his ultimate hommage to the composer and the musical score he has admired for all his life.

Peter van Cooten. 

SUBJECTIVISTEN : Gardening Extended + 47 Voice Loops

Dit is digitaal tuinieren voor gevorderden. Banabila brengt kale ritmes en ambientachtige onderlagen aan, waarover hij al dit tuingoed en afval uitstrooit. Het levert een heel bijzonder intrigerend elektronisch geluid op, dat ondanks de redelijk basale tonen zich weet te onderscheiden door al die kleine details. Ik wil het gras niet helemaal voor de voeten wegmaaien, dus ga deze vooral via onderstaande link beluisteren. Op deze extended editie krijg je nog 6 remixen van Machinefabriek, Radboud Mens, Peter van Cooten, Naoyuki Sasanami, Lukas Simonis en Zenial. Toen de moeite waard en nu dus al helemaal. Op 47 Voice Loops gebruikt deze caleidoscopische artiest allerlei loops van zijn eigen stem om daarmee 3 langgerekte composities te maken, die bij elkaar ruim 62 minuten duren. De eerste lijkt bijna op een sacraal koor goes minimal, waardoor namen als Arvo Part, Steve Reich, Morton Feldman en Philip Glass langs komen. In de tweede bewerkt hij het geheel tot fascinerende, duistere drones, om in de slot track beide te combineren. Het is een biologerend hoorspe

l dat zich als een ambientalbum laat beluisteren.

Jan Willem Broek. 



TOUCHING EXTREMES : Banabila & Machinefabriek

Cloaked harmoniums producing handsomely concordant drones. Unhasty melodies floating through amniotic liquids full of fluorescent spumes, occasional pops and curious signals, then a sort of spastic tap dancing kicks in. A phlegmatic weirdness imbued with the same wide-eyedness of a child discovering the world. The stifling of desires and aspirations under the ebb and flow of inexplicability. The ears pushed by compelling pulses coming 'from within'. Circumstantial noises taken from uncharted places, discriminatingly mingled with the electronic textures. Voices from insubstantial locations, disintegrated until they become just another shade in the music's fabric. Thousands of digital crumbles materializing everywhere. Stinging frequencies over guttural roars. This long-distance alliance holds several aces, though one couldn't really formalize the result as innovative. The stuff remains rather riveting nevertheless, proudly representing the 'honorable' side of this jam-packed zone of sound-making.

Massimo Ricci. 

AVANT MUSIC : Banabila & Machinefabriek

This self-titled self-release has an immediacy that reflects its creation in a very short time, with a flurry of file-swapping in October of last year. Its a shame they havent given it a title, because the nine-track, forty-minute suite, from the wheezy harmonium of Ascend to the elegant denouement of Descend, definitely tells a story of some kind, with a pleasing narrative curve and some dramatic hairpin turns. Slow Wave I is foamy with plucked guitar and computer glitches that lap lazily at a pebbled beach. Dead Air is long, drawn out and troubling and Frost captures a blizzard inside a snow globe. Slow Wave II initiates a second half which makes you woozy with gongs, singing bowls and singing birds briefly discernable through an ambient fog that, hit by a sudden chill turns into spiky, sparky precipitation. Somehow, we end up dry and cozy inside an electronic church at the end.

Stephen Fruitman. 

DISSOLVE : Banabila & Machinefabriek

Habitant depuis des années tous les deux à Rotterdam, les prolixes Michel Banabila et Rutger Zuydervelt étaient sans doute voués à collaborer ensemble un jour où l'autre. Evoluant en parallèle dans des registres où les points communs (field recordings, sons et texture d'instruments réels, électronique volontairement primitive) sont finalement moins nombreux que les différences, les deux artistes néerlandais n'ont pourtant démarré leur travail commun qu'en septembre dernier, en se promettant de prendre leur temps... jusqu'à ce que, emballés par leurs échanges de fichiers, ils accélèrent la cadence et sortent leur album commun bien plus rapidement que prévu. Impossible ici de détecter les sources de chacun, les neuf titres ayant été composés par un échange permanent de fichiers, chacun retravaillant l'oeuvre de l'autre jusqu'à ce qu'apparaisse un territoire nouveau, où les climats purement ambient se voient grignoter par des saccades électroniques, où les drones âcres côtoient des guitares parasitées. Ne se reposant jamais sur leurs lauriers, les deux compositeurs se livrent ici en toute candeur, comme s'ils découvraient juste leurs outils et font de Banabila & Machinefabriek un album sans cesse surprenant, qui mérite nombre de redécouvertes. Pratiquement indisponible dans sa version CD, cette superbe collaboration est en revanche

Jean-Francois Micard. 


Sum Dark 12 ranges from interesting to exhilarating, and once it has you in its grip, it has no intention of letting go. Each of the original pieces are full and engaging on their own, and the dark chemistry that creates the live set is inspired, perfectly managed, and utterly immersive. This is a great release from Michael Banabila, one you must hear.

John Shanahan.  


KINDAMUZIK : Banabila & Machinefabriek

De biotoop die de twee in klank vatten is nergens zweverig of spacy, maar veeleer naturalistisch en aards. De samenwerking klinkt als een puzzel die een hoog abstract beeld oplevert dat pas opdoemt als de stukjes allemaal op hun plek liggen. Het uiteenrafelen welk deel van wie van de twee componisten is, blijkt echter niet alleen een onmogelijke opgave; het is er vooral een die niet ter zake doet waar Banabila en Zuydervelt elkaars minimale input tot maximaal effect hebben weten in te zetten. Daarmee komt het tweetal tot een avontuurlijke tocht in geluid die overduidelijke raakvlakken kent met het werk van hen allebei apart, maar even zo vaak nieuwe en onverwachte wegen inslaat die naar onbekende oorden leiden. Tel daarbij op dat de plaat zwanger is van liefdevolle menselijke emotie en deze ambient laat zich nauwelijks beluisteren als muzikale ruimtevulling en voor alles als een kleine roman of kortfilm in klank.

Sven Schlijper.  

LOOP.CL ; Banabila & Machinefabriek

Michel Banabila and Rutger Zuydervelt (aka Machinefabriek), both based in Rotterdam, joined their talents for this collaboration exchanging files and layering and processing each other's sounds. 'Ascend' is a short trip to the top of the sky whose background is a warm ambient and beautiful melody. On 'Slow Wave I' overlapping rhythms are produced by small flashes of digital noise, while on 'Falschungen' records the song of different birds. 'Dead Air' is immersed in the intricate shortwave communications that begin to float in a sea of drones. 'Frost' shows on one side a wall of digital noise and on the other, the innocent song of a seagull. 'Slow Wave II' blends countless oscillating synthetic sounds and acoustic noise. On 'Flares' birdsongs appear again and isolated voices spread in a subtle ambient. The darker song of the album is 'Bad Wiring' with its abstract digital noise and penetrating drones. Very intense and hypnotic indeed. 'Descend', as the opposite side of 'Ascend', has a melancholic line, but also a beautiful melody in the background.

Guillermo Escudero. 

SOUND COLOUR VIBRATION ; Banabila & Machinefabriek

Exotic minimal tones find crackles and other digital decaying noises in a nestled and dreamy state. Created as one continuous piece stretched over nine songs, the overwhelming sense of emotion present is incredible. Banabila & Machinefabriek is a stunning example of how to extract a lot of life into regions where most things can't flourish. It speaks of life and this world in a strikingly potent form, creating spirals of windows into the human condition and the fluorescent aura of the cosmic surroundings this world offers. It's everything and nothing all at once; the void and opening of something new in this dimension. Banabila & Machinefabriek is a highly experimental album that glows with some of the most breathtaking ambiance I have ever heard.

Erik Otis. 

MOUSIQUE.NL : SumDark 12

Zo meeslepend had ik Banabila nog niet gehoord ! Een mooie weergave die laat horen waar deze geluidstovenaar toe in staat is.

Peter Tuin.  


CALEIDOSCOOP : SumDark 12 / Gardening / Banabila & Machinefabriek

SumDark 12 ;

Het is zowel werelds als uiterst (be)dreigend. De muziek spreekt tot de verbeelding en weet je tot de allerlaatste nanoseconde te biologeren. Het is zondermeer het meest duistere dat de veelzijdige artiest heeft voortgebracht. Beangstigend mooi !

Gardening ;

Je hoort het vegen van een bezem, takken die gekapt worden, onweer en nog veel meer. Maar hij gebruikt verder als gereedschap ook elektronica, zowel om het verzamelde goed te composteren in en kleiner te maken voor de diverse composities als het te ordenen en verder te verwerken. Dit is digitaal tuinieren voor gevorderden. Banabila brengt kale ritmes en ambientachtige onderlagen aan, waarover hij al dit tuingoed en afval uitstrooit. Het levert een heel bijzonder intrigerend elektronisch geluid op, dat ondanks de redelijk basale tonen zich weet te onderscheiden door al die kleine details.

Banabila & Machinefabriek ;

Ze weten met drones, ambient, gitaarimprovisaties, veldopnames, click'n'cuts, noise en allerhande bliepjes een continue stroom aan rijk gedetailleerd geluid te produceren, waarbij de output varieert in volume en abstractheid. Alles is zwanger van een prettige spanning, waardoor je geen seconde wilt en zelfs kunt missen. Dit muzikale huwelijk levert een gedroomde start op, dat hopelijk een lang leven beschoren is. Een groots werk van twee doorgewinterde klasbakken !

Jan WIllem Broek. 



NORMAN RECORDS : Banabila & Machinefabriek

At one point there's a sudden brain-splattering barrage of computer mayhem which led to exclamations of 'this is hard work!' in the office, but it slowly eases into a blurry shivering dronescape which heads into Deathprod-esque territory, which I guess is their way of saying sorry for splattering your brain. Basically this is a measured and varied tapestry of blissful ambience, glitchy melodic sound art that's not afraid to step out of your comfort zone and slap you round the chops, expertly crafted by two men who know their way around a soundwave.


MUSICWONTSAVEYOU : Banabila & Machinefabriek

I quarantadue minuti di Banabila & Machinefabriek descrivono un ideale percorso ellittico, dalliniziale coltre di saturazioni in crescendo allesausto svaporamento della conclusiva Descend, le cui frequenze modulate attraversano territori ghiacciati (la magmatica Frost), producendo riflessi ambientali di denso isolazionismo (Flare). Ma sono i due brani intitolati Slow Waves e la claustrofobica Dead Air (non a caso i piu lunghi del lavoro) a suggellare con sciabordii liquidi, propulsioni sintetiche e throbbing profondamente notturni lessenza di una collaborazione che coniuga rumorismo digitale e caldi drone, disegnando scenari irrequieti e misteriosi.

Raffaello Russo. 

VITAL WEEKLY 860 : Banabila & Machinefabriek

Both Zuydervelt and Banabila live in Rotterdam, so it's hardly a surprise that the two of them would meet up and work together. They started in September 2012 with the idea to take time and kick it off next year, but as soon as they started they got into lots of interesting results, so that now, early December 2012 there is already the first release. Forty minutes in total, with nine pieces, from a handful of seconds to nine minutes. A fine album, I think. It combines the interests of both, the drone like material of Machinefabriek and experimental electronics of Banabila, while both of them keep a keen ear on the ground to make it also musically interesting. A vibrant album I should think in which a lot happens. Digital noise sits along nicely with more subdued music, and sometimes within one piece. It seems as if Banabila also knows how to keep Zuydervelt on track in trying something new, with improvised bits on the guitar such as in "Flares". I like the fact that this is more noisy record than I would expect from Zuydervelt, with a whole lot of new ideas harvested here.


RIF RAF : Banabila & Machinefabriek

De langst track, 'Dead Air', is een ander hoogtepunt, met een hectische aaneenschakeling van computer-glitches die uiteindelijk vervalt in een ijzige drone. 'Bad Wiring' volgt dan weer het omgekeerde traject ; vanuit een verstilde melodie ontstaat er een chaotisch digitaal gewriemel dat aan het betere Mego werk doet denken. Opnieuw een pluim voor experimenteel Holland, Banabila en Machinefabriek hebben voor een handvol fantastische nummers gezorgd.


FLUID RADIO : Banabila & Machinefabriek

Their first, eponymous record together demonstrates this shared aptitude for cooperation, their respective approaches blending so seamlessly that it’s hard to tell where one ends and the other begins. It could be argued that the album is too dramatic and too flooded with ambient warmth to be a Machinefabriek record, and also too playful and fluid to be credited to Banabila alone, yet the overall impression is of the workings of a single entity rather than the juxtaposition of two different styles. Although electronic sound sources predominate, with a fair few field recordings thrown in for good measure, the ‘acoustic’ appears privileged over the ‘electro’ in that I could almost describe the air pushed by my speakers as syrupy, so full and weighty is the sound. Highs are piercing and lows throbbing, yet never irritatingly so; this is music that is strongly present, without being overbearing. The idea that “two heads are better than one” may not be new, but if putting it into practice is increasingly the norm, for Banabila and Machinefabriek it is an approach that has reaped rich dividends.

Nathan Thomas.  


MOUSIQUE.NL : Banabila & Machinefabriek

 Op dit album vinden beide componisten elkaar in het abstracte schilderen met geluid, zogezegd. Je herkent elementen van beiden terug in de muziek en toch is het lastig te bepalen wat precies van wie komt. Fälschungen is een kort intermezzo (hoofdzakelijk soundscaping en fieldrecording), waarna Dead Air de trommelvliezen mag tarten met digitale noise die niet van de poes is. Dit vraagt even wat omschakelijk, toch is het niet alleen maar `herrie’, het is een contrastrijk nummer waarbij het haast etherische tweede deel naar mijn mening nog mooier wordt door de noise die eraan vooraf gaat. Bij Bad Wiring (het op een na laatste nummer) gebeurd dit nog eens, maar dan andersom. Van een rustig begin ontaardt dit stuk in pure digitale noise – de hoge piepjes doen letterlijk pijn aan de oren – om vervolgens weer te vervagen in een Eliane Radigue achtige resonerende toon. Descend doet het omgekeerde van Ascend (hoe kan het ook anders); het geeft weer houvast, brengt je met beide benen op de grond om je dan langzaam weer los te laten in de realiteit.

Peter Tuin.

INCLUDE ME OUT : Banabila & Machinefabriek

AMBIENTBLOG : Banabila & Machinefabriek

Since both can also have quite a different musical focus, it's interesting to see where these ends meet when they are working together. When they finally met, the spark obviously exploded into a flame: "We agreed to start slow, and then really kick it off early 2013. But in all our enthousiasm, we quickly got caught up in an unstoppable workflow. Swapping files back and forth, layering and processing each other's sounds, it immediately felt like a match made in heaven. In an incredibly short, though highly inspiring time span, the album 'Banabila & Machinefabriek' was created." On "Banabila & Machinefabriek " , their shared interest is in creating abstract electronic soundscapes, with a dynamic range varying from immersive calm sounds to noisy eruptions. This means their album is not exactly 'easy listening', it can be a challenging but adventurous listen. Their interaction is immaculate: it is surprisingly hard to distinguish the Banabila elements from those added by Machinefabriek. The sum of their contribution is definitely "more" than just both separate parts. Considering some of the noisy outbursts in Bad Wiring and Dead Air, this album may probably not be to anyone's liking. But everyone else - especially those who know the previous works of Banabila and/or Machinefabriek - should definitely check out this release !

Peter van Cooten. 


VITAL WEEKLY 837 : The Latest Research From The Dept. Of Electrical Engineering

The music from Michel Banabila I know for years, and I even met him a couple of times, although he doesn’t seem to remember. For years I left his releases with Dolf Mulder, thinking it still all be about world music fusing with elements of jazz and bits of electronics. But recently, very recently, I bumped into Michel again and he gave me this release, and pushed strongly his message: “you listen to it, as you will see I am also doing other music than world/jazz/ethnic/fusion etc” (alright, I have no idea which word he used there). Which of course I do, as I always do what people tell me, providing I bump into them. So, yes, indeed, this is indeed something else. I see, I hear. Like much of his other work, this too deals with rhythm, but its all more straight forward, almost like a (minimal) techno record in the best tradition of say Raster Noton (such as in ‘Machinery Aesthetics’ or in the usage of electrical interference sampled into a rhythm in ‘Guerilla Tactics’), but also with more bigger beats in ‘A Cold Wind Over Europe’, or, opposite ways, more ambient in ‘More Signals From Krakrot’, however ending with a strong, linear stomp and lots of guitars and reverb. Very electronic as well as electric, this is at times Pan Sonic/Goem/Alva Noto like and when the beats take more space, its not so much my cup of tea, but Banabila is right: not all of his works deal with all that I already mentioned, but he has more on his plate indeed. That makes me curious about more of this indeed.



HP - DE TIJD : Route Planner

Erker laat horen dat hij zowel op saxofoons als op klarinetten tot de Nederlandse top behoort, en Banabila maakt zijn faam als componist en geluidskunstenaar meer dan waar. Van de opzwepende beats op het titelstuk SaxVoizStreetWalk via de ambient soundscapes in Deep In The Forest tot aan de beeldschone filmische ballad September Colors ; dit is muziek om in te verdwalen. Vergeet de misleidende titel van dit album en, zoals trompettist Chet Baker zijn fans ooit adviseerde : "Let's Get Lost !"

Ruud Meijer.  

DE FRET : Route Planner

De meeste tracks hebben een melancholische laidback sfeer. Banabila's mistig zweverige piano en synth partijen, de tribaal wereldpercussieklanken van Joshua Samson en Mete Erkers deels elektronisch bewerkte sax en klarinet partijen zorgen voor een aaneenschakeling van muzikale hoogstandjes. Banabila & Erker weten aan alle composities een unieke identiteit te geven.

Hessel Veldman.  

UTILITY FOG - FBI Radio: Route Planner

An excellent duo album with saxophonist / clarinettist Mete Erker, which is a combo of jazz and experimental electronic (I vaguely categorise this stuff as post-jazz). I love hearing jazz musicians working in the electronic/noise/ambient/beats realms, and Banabila does it wonderfully.

Peter Hollo. 


OOR : Route Planner

Het zijn vooral de ingetogen stukken die overtuigen ; als Banabila zijn machines laat knisperen en fluisteren terwijl Erker beurtelings zuigt, smakt, zingt en blaast door zijn rietje, is er volop spanning. Dan is Route Planner ineens een bontgekleurde TomTom langs de uithoeken van je zelfverzonnen film.

Rene Passet. 

PLATOMANIA : Route Planner

Erker’s warme klank beweegt als een vis in het water van Banabila’s soundscapes. De cd opent kalm en sfeervol, waarna snel wordt geswitched tussen diverse stijlen, zowel zoet-romantisch als stevig swingend. Om vervolgens daarna weer te verstillen in de prachtige ambient van Deep in the Forest . En dan ben je nog niet eens op de helft van deze zorgvuldig geplande, avontuurlijke route die nog veel meer verrassingen in petto heeft! Klasse!

Peter van Cooten.  


Na Fields of Flowers is Route Planner het tweede gezamenlijke schijfje van componist en geluidsknutselaar Michel Banabila en rietblazer Mete Erker. De negen tracks (tien als je de vrolijke ‘verborgen’ toegift meetelt) bewegen zich op het snijvlak van jazz, wereldmuziek, house, filmmuziek, elektronica en klassieke muziek. Route Planner is te beluisteren als een fascinerende reis door een zeer afwisselend landschap vol maagdelijke, nog niet betreden oorden. Filmische rustpunten alterneren met jachtige tracks (Route Planner, SaxVoizStreetWalk) waarin de luisteraar zich op een drukke vierbaansweg waant, op weg naar een volgende onbekende bestemming. Startpunt is nog onontdekt land (Terra Incognita) dat zich aan de toehoorder dreigend openbaart maar tegelijkertijd hoopvolle verwachting laat doorschemeren. Deep in the Forest ademt een trage, broeierige en mysterieuze sfeer, soms vriendelijk van toon, dan weer lichtelijk beangstigend of treurig. De vervormde stemmen, in Read My Lips, waarin sommigen wellicht boodschappen van de duivel menen te ontwaren, weten een uitermate vervreemdende en geheimzinnige ambiance te bewerkstelligen. Skyscrapers, daarentegen, bouwt op naar een relatief zwaar aangezet, funky kopschudnummer om daarna weer langzaam uit te doven, als opmaat naar het hallucinogene slotnummer Traffic Flow: een dromerige minimalistische exercitie, die een etmaal grotestadsverkeer lijkt te suggereren. Dus mensen, boek nu eens níet voor de zoveelste keer achtereen een geheel verzorgde all-invakantie naar Alanya, maar zoek zelf het avontuur op, middels Route Planner.

Francis de Souza. 

VOLKSKRANT : Route Planner

De abstractie en de menselijke expressie tillen elkaar naar een hoger niveau. Een geslaagde combinatie van evocatieve soundscapes en sterke improvisatie is vrij zeldzaam. De Rotterdamse geluidskunstenaar Banabila en Turks-Nederlandse rietblazer Erker komen op deze cd soms dicht in de buurt. Erker heeft zowel op saxofoon als op (bas)klarinet een prachtige, romige toon, en kan een melodie tot volle bloei laten komen. Maar als hij echt mag soleren, lyrisch of met spannende vervormingen, tillen de abstractie en de menselijke expressie elkaar naar een hoger niveau, vooral in het titelnummer dat niet voor niets aan Joe Zawinul doet denken.

Frank van Herk.  


VPRO JAZZ LIVE RADIO 6 : Route Planner

Prachtige soundscapes, betoverende melodielijnen, eenvoud en complexiteit in één. Een pracht van een cd voor onder de kerstboom, en nog lang, heel lang daarna.  

JAZZENZO : Route Planner

De veelzijdige geluidsartiest Michel Banabila en de al evenzo veelzijdige rietblazer Mete Erker traden in 2010 voor het eerst samen op tijdens de dansvoorstelling ‘Common Ground’ van Conny Janssen, later nog eens in de theatervoorstelling ‘Future Vodka Show’ van Ria Marks en nu is er het duo-album ‘Route Planner’: een futuristische mix van soundscapes en improvisaties op het snijvlak van jazz, klassiek, wereldmuziek en elektronica. Banabila (1961) schrijft onder meer muziek voor film, documentaires en theatervoorstellingen, maar bij een groter publiek raakte de Amsterdammer pas onder de aandacht sinds zijn samenwerking met Eric Vloeimans, op het album VoizNoiz III dat in 2003 met een Edison bekroond werd. Mete Erker (1971) beweegt zich in tal van uiteenlopende projecten en maakt onder meer deel uit van het Artvark Saxophone Quartet, Stefan Lievestro’s Mona Lisa Overdrive en Blink. ‘Route Planner’ bestempelen als een sfeervolle filmische plaat zou het album te kort doen. Erkers improvisaties op saxen en klarinetten zijn indringend, het niveau van een hoog gehalte. De composities van Banabila zitten vol spitsvondigheden en verrassingen waardoor voortdurend spanningsbogen gecreëerd worden binnen een uiteenlopend repertoire. Soms wordt de muziek gevangen door stilte waaruit een zielsroerende sax bezwerend opklinkt (You Little Wonder), zorgt een vervormde stem voor vervreemdend effect (Read My Lips) of wordt de luisteraar overvallen door rauwe hedendaagse muziek (Skyscraper) dat weergaloos uitsterft in dromerige klarinetklanken. In het titelnummer waart de geest van Joe Zawinul rond en in SaxVoizStreetWalk – een up-tempostuk met invloeden uit de wereldmuziek – horen we hilarische (vervormde) mondgeluiden van Erker. Telkens geldt dat de elektronische soundscapes van Banabila zich prima laat vermengen met de akoestische diepgang van Erker, voortgebracht door zowel sax als klarinet. Daardoor is ‘Route Planner’ een uiterst boeiende plaat die na veelvuldig beluisteren nog immer verrassingen kent.

Erno Elsinga. 

JAZZ FLITS : Route Planner

'Route Planner' is de tweede cd die rietblazer Mete Erker maakt met electronicaman Michel Banabila, in jazzland het best bekend van zijn werk met trompettist Eric Vloeimans. Hij weet met zijn soundscapes, waarin keyboards, elektronica en samples verweven zijn, prachtige sfeertekeningen neer te zetten. In het gebruik van percussieklanken (waarin de heren worden bijgestaan door Joshua Samson) komt hij daarbij in het territorium waar David Byrne en Brian Eno de eerste verkenningen deden met "My Life In The Bush Of Ghosts'. Met name het openingsstuk, 'Terra Incognita' en 'Skyscrapers' doen daaraan denken. Dat Banabila tot meer in staat is, horen we bv in het melancholieke 'September Colours'. Met pianoakkoorden die op het randje van de kitsch balanceren, en een bloedmooie tenorsax-melodie is dit een van de hoogtepunten van het album, en roept associaties op aan de vergelijkbare balanceeract van rietblazer John Surman. 'Route Planner' is een album dat fantasierijk is geregisseerd, en met flarden muziek uit diverse culturen, en invloeden die uiteenlopen van dance tot dub, een boeiend, filmisch geheel tot stand brengt. Dat er ook nog ruimte is voor humor pleit voor Banabila en Erker, want de hilarische secret track die je na een minuut stilte na het spannende 'Traffic Flow' krijgt voorgeschoteld, doet je nog lang nagrinniken.

Herman te Loo. 


CALEIDOSCOOP : Route Planner

Ze brengen een fraaie en veelal filmische versmelting van jazz, ambient, avant-garde, dub, elektronica en wereldmuziek, maar dan op een haast natuurlijke wijze in elkaar hakend. Niets is geforceerd en weet je daarom op haast hypnotiserende wijze mee te slepen. De muziek is broeierig, spannend, gevarieerd en telkens vol wonderlijke wendingen. Daar waar Banabila de bevreemdende ruimtelijke texturen neerzet, brengt Mete de aardse en nachtelijke atmosferen soms met zang, aangevuld met de wereldse percussie van Joshua. Het is de soundtrack voor zowel de rustige nacht als het drukke stadse leven. Beschouwende muziek die als een prachtig emotionele, diepgaande film aan je voorbij trekt.

Jan WIllem Broek.  


SONOMU.NET : Fields of Flowers

Would Jon Hassell be flattered by the homage or sue for plagiary? Hardly the latter, I think, considering his wide-open mind on sampling and influence. Fields of Flowers is a brief, luminous set self-described as ”ambient jazz” flavoured with a dash of world music by a sensitive group of players led by Michel Banabila, a mercurial figure in Dutch electronic music, flitting with ease from genre to genre. It is gallant proof that he has utterly mastered this one, creating subtle, shifting electronic fields in which his soloists and lead instrumentalists bloom – saxophonist/clarinetist Mete Erker lyrically on ”Tirza Scene”, trumpeter Eric Vloeimans on ”Early Morning Light” and both together on ”Trial & Error” and ”Geese Flight”. It is the three middle tracks which so snugly fit the Hassellian, fourth-world template, which is not to diminish them in the least. In fact, the introspective ”Trial & Error”, harnessed ritual momentum of ”Geese Flight” and impressionist landscape of ”Early Morning Light” are rare treats flawlessly executed. Joshua Samson, who makes two appearances, is a confident and very musical percussionist. Also a rare treat, the piano coda ””Lapidarium”, played by Jasper Soffers.

Stephen Fruitman.


DISQUIET.COM : In Other Words

Michel Banabila's "In Other Words" could just as well be called "In Others' Words." It's an eight-minute stretch of light, nearly melodic sound, above which transpires a sequence of brief recordings of individuals speaking. These individuals' languages, voices, ages, and other semi-discernible traits vary widely as the work proceeds. Were those spoken elements more deliberately edited, were their presentation more emphatic, were the delineation between ethnicities, languages, and genders more cautiously balanced, then this might come across like the backing score to a TV advertisement for a global communications company. The impact of the work, though, comes precisely from its imprecision, how the little bits of dialog change in length and tone, how they come across more as purloined than art-directed. In a brief liner note, Banabila explains: "The voices were recorded from radio, I chose most of them based on their sound, emotion, timbre, regardless of any literal meaning of the words. New words and phrases were formed with the rearranging of tiny samples." The result is an art song constructed from the voices of others.

Marc Weidenbaum.  

a3773713879 10


ETHER REAL : The Latest Research From The Dept. Of Electrical Engineering

On découvre ici Michel Banabila qui est en fait un vieux de la vieille en ce qui concerne les musiques électroniques et expérimentales. Cet artiste néerlandais est né en 1961 et il sortait son premier album en 1983. Un parcours atypique, un large champ d’expérimentations l’amène à travailler avec des artistes d’horizons variés, mêlant musiques du monde, jazz, ambient et plunderphonics. Cette nouvelle production surprend d’ailleurs par sa richesse, croisant ambient et tensions électriques. Le disque sort en collaboration grâce à AudioTong et Tapu Records, ce dernier étant géré par Michel Banabila afin de sortir ses propres disques. Le titre reflète immédiatement la dimension électrique de ce disque et ce point se confirme avec les titres des morceaux. Le disque s’ouvre d’ailleurs sur Voltage Voltage et des grincements de guitares électriques, des ronronnements d’ampli laissant penser que l’on a affaire ici à une production art-rock tendance bruitiste. C’est mal connaître Banabila qui après quelques minutes d’expérimentations abstraites cale une rythmique électronique bien trempée, carrée, certes ponctuée de crissements et textures noisy. C’est au fil de l’eau que l’on découvre donc la richesse du travail du Néerlandais. Un tempo bien plus fin sur I Wont Play Your Game au style cinématographique avec accompagnement de cordes et un piano étonnamment fin, sec et claquant, tandis que l’électronique se fait brute comme en témoigne les claquements de basse qui composent la rythmique minimale de Guerilla Tactics ou l’approche quasi breakcore et étouffante de A Cold Wind Over Europe. La deuxième moitié de l’album fait apparaître une deuxième facette du travail de l’artiste, plus doux et plus abstrait. Machinery Aesthetics est un magma de bruitages, ronronnements, frétillements donnant l’impression que ces machines sont pleines de vie. Mais c’est More Signals From KrakRot qui sera certainement notre morceau préféré, composé avec l’aide de Zenial aux machines. Plus mélodique avec ses petits tintements électroniques, tandis qu’un voix triturée, comme enregistrée sous l’eau, apporte une teinte mystérieuse. Sa construction sur plus de 10mn réserve d’agréables surprises, entre constructions efficaces et expérimentations subtiles. Les deux derniers titres sont véritablement ambient. Généralement cinématographiques, imagés avec un Monochrome Pictures venu d’un autre temps avec son piano raffiné et ses nappes fragiles, et un New Energy Forms qui collerait à merveille à une scène de dénouement : doux, feutré et pointillisme rythmique. Un album riche mais qui reste cohérent, expérimental mais abordable, bref une excellente surprise.

Fabrice Allard.


CALEIDOSCOOP : Fields of Flowers

Onbeschrijflijke, zinnenstrelende pracht met een enorme diepgang. Zijn elektronische composities worden hier op bijzonder fraaie wijze ingekleurd door trompettist Eric Vloeimans, saxofonist/klarinettist Mete Erker, percussionist Joshua Samson en pianist Jasper Soffers.

Jan Willem Broek. 

DE FRET : The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering

Delen van de muziek voor de dansvoorstelling ZOUT van Conny Janssen & Anne Soldaat vormden de basis voor deze nieuwe productie van Michel Banabila. Deze beeldende uitgangspunten hebben gedurende het creatieve compositieproces geleid tot een uitzonderlijke fraaie Banabila-uitgave. Op 'The Latest Research..' horen we de prachtige sfeervolle filmische inkleuring van Banabila terug. Klasse !

Hessel Veldman. 


JAZZENZO : Banabila & Scanner 10#

'Banabila/Scanner' is het eerste gezamenlijke project van de Londense elektronicaspecialist Robin Rimbaud (Scanner ) en de Rotterdamse geluidskunstenaar Michel Banabila. Platenlabel Steamin' Soundworks benaderde het tweetal met de vraag een herinterpretatie te realiseren van elkaars werk en van een eigen nummer, uit te brengen op 10 inch-vinyl in een gelimiteerde editie van 300 handgenummerde stuks. Een collectors item dus. Met bijdragen van Eric Vloeimans en Anton Goudsmit krijgt de plaat toch een jazztintje. De nummers zijn geen liedjes, maar lang uitgesponnen soundscapes. Vloeimans voegt zich daarbij met breekbare en delicate klanken, waarbij zijn tere, gestopte trompetgeluid volledig opgaat in de etherische klankarchitectuur. De verschillen tussen de diverse remixen en de originelen zijn behoorlijke groot. Je kan een gerecht met een ander sausje overgieten, maar je kan ook het gerecht zelf van andere ingrediënten voorzien. Het ene is niet per se beter dan het andere. Een bepaalde sfeer past bij een bepaalde stemming. En sfeer hebben de uitvoeringen van Banabila en Scanner allemaal.

Jan Jasper Tamboer. 

MIXED WORLD : Migrations

Jazz, klassiek, wereldmuziek en elektronica vloeien in Banabila's omvangrijke oeuvre samen tot etno-ambient en exotische triphop. Bovendien is de Rotterdamse componist, musicus en geluidsontwerper – oud-toetsenist van de Hollandse wereldmuziekpioniers East Meets West – weinig zichtbaar, maar des te actiever achter de schermen van theater, dans, video en film. Waar Banabila eerder experimenteerde met onder meer dancebeats en de menselijke stem, keert hij op het ‘Arabische’ minialbum Migrations terug op het pad van de world-ambient. Hypnotiserende soundscapes vol samples en echte instrumenten, bespeeld door onder meer Eric Vloeimans (trompet), Yasar Saka (ud), Mehmet Polat (ud), Salar Asid (viool) en Anton Goudsmit (gitaar), zorgen samen voor een spannende, klamme tripmix. Ultieme chillmuziek voor liefhebbers van bijvoorbeeld David Sylvian, Holger Czukay, Nils Petter Molvaer, Brian Eno en Nitin Sawhney.

Dieter van den Bergh. 

GONZO CIRCUS : The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering

De Rotterdammer bouwt gestaag aan een indrukwekkend oeuvre. Zijn discografie mag er dan ook zijn. Uit de titel van zijn nieuwe album zou je al kunnen opmaken dat het om een enigzins experimenteel album gaat, waar eerder door hem gehanteerde stijlen als wereldmuziek en jazz ontbreken. Het is dan ook even schrikken als de cd begint ; hij opent met een stevige elektronische knal, waarna een eerste track met een stevige portie rauwe elektronica volgt die net zo goed door Cobra schilder Karel Appel gemaakt zou kunnen zijn. Breekpunt van het album is 'More Signals From KrakRot', een 10 minuten durende ambienttrip gemaakt met de Poolse geluidskunstenaar Zenial. Wat mij betreft mag Banabila blijven experimenteren met elektronica.

Oscar Smit.  


DE CONCERTZENDER : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering

De Rotterdamse electronische muziekmaker Michel Banabila blijft verrassen door zijn steeds evoluerende stijl. Twee recente uitgaven bewijzen hoe hij van zogeheten 'world ambient' componist is doorgegroeid naar een echte klankbeeldhouwer. Hij maakt het zijn luisteraars niet al te makkelijk, maar zijn broeierige, duistere en vaak schurende composities zijn van een hypnotiserende schoonheid.

Mariette Groot.  

GONZO CIRCUS : Banabila & Scanner 10#

Hassel / Scanner bewerkt zijn eigen song tamelijk radicaal / schroeft het tempo op waardoor zijn mix meer aansluit bij de dubstep achtige muziek van anno nu / Op "Ears Tell Us..." skipt Scanner de gitaar practisch helemaal en maakt er een uptempo electronische song van met wat melancholieke achtergrond vocals / Bob Badoubah Mix ; Vloeimans klinkt eerst sfeervol en downtempo maar na een onverwachte break gooit hij alle remmen los en word er stevig op los gejamd / een 10 inch met 4 avontuurlijke tracks.

Oscar Smit.  

CALEIDOSCOOP : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

The Latest Research From The Department Of Electrical Engineering, een hele mond vol, is volledig elektronisch. Nieuw is dat Banabila zich hier van een meer noisy kant laat horen en zelfs gebruik maakt van industriële beats. De muziek lijkt als bron geluiden te bevatten die gegenereerd worden door allerlei elektrische apparaten. Daar overheen giet hij zijn typisch bevreemdende, mysterieuze saus, waarin ook akoestische geluiden van onder meer de piano te ontwaren zijn. Hij voegt daar nog wereldse elementen en robuuste beats aan toe. Ondanks het hardere geluid blijft hij dicht bij zichzelf en zit het geheim in de vele subtiele details. Per luisterbeurt openbaren zich nieuwe geluiden. Een rustiger nummer als “Monochrome Pictures” bijvoorbeeld is van een ongekende schoonheid, terwijl andere nummers weer weten te imponeren met die onaardse, prachtige krachtige muziek. Het is een meeslepend werk vol luisteravonturen, dat werkelijk in geen categorie thuis te brengen valt. Om enigszins een idee te krijgen moet je een geëlektrocuteerde cocktail van Beaumont Hannant, Nouvelles Lectures Cosmopolites, Hector Zazou, Disjecta, Venetian Snares, The Third Eye Foundation en Bump & Grind voorstellen. Een nauwelijks te beschrijven meesterlijk album vanuit een parallelle realiteit !

Jan Willem Broek.  

AMBIENT BLOG : The Latest Research from the Department of Electrical Engineering.

For those familiar with the work of Michel Banabila, his new album "The Latest Research from the Department of Electrical Engineering" may come as a noisy surprise. Created entirely from electrical sound sources that are fiercely mixed and meant to play LOUD, this has nothing much to do with his gentle 'world-ambient' output. In his catalogue it is loosely connected to the two "Spherics" released, that also contained strictly electronic music. But it's different in sound and in using thumping industrial beats. Some of the basic tracks of "The Latest Research..." originated from preparations for the music for "Zout ", a choreography by Conny Janssen Danst featuring music by Michel Banabila and dutch guitarist Anne Soldaat. But from there, the music found it's own way into this release, presenting Banabila's 'New Energy Forms' in eight tracks totalling 40 minutes. Most of the tracks span about 3-4 minutes, with the exception of "More Signals from KrakRot" (10:37, with additional electronics by Zenial), and the closing track "New Energy Forms" (6:42) The album kicks in with a loud and noisy intro (of 'Voltage Voltage'), and keeps up the atmosphere for a few tracks, until suddenly "A Cold Wind over Europe" introduces a strange 'jazzy' arrangement (making it sound like a demented Weather Report cover). In the end the energetic atmosphere finally comes to rest in the two closing pieces ("Monochrome Pictures" and "New Energy Forms"). The music is created mainly from electrical sources, but the approach is not as clinical as, let's say, Raster Noton artists such as Alva Noto (and other) or Ryoiji Ikeda. The music is mechanic, loud, intrusive, but also has a distinct human factor to it. It is clearly Banabila doing the engineering here, obviously enjoying his new 'mad scientist' incarnation. Michel Banabila daringly cuts loose from all expectations based on his earlier work and clearly finds new inspiration in this new let's hope that his fans are brave enough to follow him there.

Peter Van Cooten. 


THEATER CENTRAAL : Alice in wonderland

THEATER CENTRAAL : Alice in wonderland 'Spannende muziek van Michel Banabila, met raadselachtige stemmen en samples van snerpende geluiden die prachtig bijdragen aan de duistere sfeer'.  

DJ BROADCAST : Banabila & Scanner 10#

Intrigerende samenwerking tussen twee geluidskunstenaars die elkaars werk verbouwen. De akoestieke warmte van Rotterdammer Michel Banabila en trompetist Eric Vloeimans laat zich prima verstaan met de elektronische aanpak van de Brit Robin Rimbaud. Uitgebracht op een schattige, gelimiteerde 10-inch.

Rene Passet.  

CALEIDOSCOOP : Banabila & Scanner 10#

De gedroomde combinatie van Banabila en Scanner is eindelijk een feit geworden. Ze zijn ook bewonderaars van elkaars werk en hebben besloten nu eens de verbinding aan te gaan, die wellicht wel gaat leiden tot een serie? Mijn zege hebben ze alvast, maar dat is puur eigen belang. Banabila, voluit Michel Banabila, is de meest bijzondere componist, muzikant en producer die Nederland rijk is. Het is ongelooflijk wat hij allemaal gedaan heeft. Zijn oeuvre omvat uiteenlopende pionerende projecten die allemaal genre- en grensoverschrijdend en een verrijking voor de Nederlandse cultuur te noemen zijn. Chi (experimentele ambient), East Meets West (wereldmuziek) en Flying Dutchman (triphop) zijn maar voorbeelden. Hij gooit solo ook hoge ogen met zijn “VoizNoiz - Urban Soundscapes”-serie, waarop hij weer een onaardse brug slaat tussen ambient, jazz, wereldmuziek, experimenten, filmmuziek en musique concrète. Het derde deel daarvan, waarop ook de fantastische trompettist Eric Vloeimans meedoet, levert hem zelfs een Edison Jazz Award op. Daarnaast werkt hij met topartiesten als Hannes Vennik, Bobby, Holger Czukay, Willem Cramer en Chris Grem. Als producer is hij terug te vinden bij grote talenten als Bahia El Idrissi, Omar Ka en Yasar Saka en hij schrijft verder voor dans-, film-, televisie-, video- en theaterproducties. Ja, als er één artiest het heeft verdiend om in de prestigieuze “Made To Measure”-serie van Crammed te komen is hij het, maar zover is het helaas nooit gekomen. Het is een wereldartiest in alle opzichten. Een fraai overzicht om mee te beginnen is de compilatie Precious Images - Datafiles 1999-2008. Scanner is plat gezegd de Moby van de alternatieve muziek. Je kunt hem niet vastpinnen op een bepaald genre, maar hij weet keer op keer wel te verrassen. In zijn beginjaren verwerkt hij zijn zelf met politiescanners en mobiele telefoons afgeluisterde en opgenomen scans tot experimentele werken. Daarna gaat hij ook samenwerken met artiesten als David Shea, Main, Kim Cascone, Michael Nyman en nog veel meer. Op een gegeven moment duikt hij ook doodleuk op naast Colin Newman (Wire) en Malka Spigel (Minimal Compact) in de rockband Githead. Toch als ik terugblik vind ik de haast romantische cd The Radiance Of A Thousand Suns Burst Forth At Once vol zwoele en diepgaande ambient één van zijn mooiste werken ooit. Als ik mij niet vergis heeft hij die ook ter ere van een bruiloft van Nederlandse vrienden gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken hebben deze twee veelzijdige artiesten nu samen als Banabila / Scanner hun eerste gelijknamige 10” afgeleverd. Ze hebben van de twee genoemde cd’s een nummer van elkaar twee maal geremixt, of eigenlijk hebben ze meer gekeken wat ze aan elkaars nummers kunnen toevoegen. Van Banabila wordt het nummer “Ears Tell Us Where We Are In Space” tweemaal van extra muziek voorzien. Van Scanner wordt het nummer “The Radiance Of A Thousand Suns Burst Forth At Once” tweemaal onder handen genomen. Het levert echt de gedroomde kruisbestuiving van beide op, waarop ook gitarist Anton Goudsmit en de gevierde trompettist Eric Vloeimans acte de presènce geven. Deze vier tracks die samen ruim 27 minuten duren zijn geperst op een 10”, een zwaargewicht van 110 gram, in een gelimiteerde oplage van 300 stuks. Het mooiste van beide werelden komen hier samen. Sfeervolle jazzy stukken en inventieve ambient en elektronica in perfecte harmonie ergens op een nachtelijke plek in de ruimte. Superlatieven schieten dan gewoonweg te kort. Horen is geloven, hetgeen kan via onderstaande link. Hopelijk is dit het begin van een lange reeks, want hier kun je gewoonweg niet genoeg van krijgen. Grote klasse op het prestigieuze Nederlandse label Steamin’ Soundworks.

Jan WIllem Broek .

MUZIEKWEB : Precious Images

Banabila is een Rotterdamse componist, producer en muzikant die veel gebruik maakt van elektronica, veldopnamen, radio-, televisie- en filmfragmenten en stemvervormers. Daarbij zoekt hij meestal de samenwerking met akoestische musici, bijvoorbeeld trompettist Eric Vloeimans en soefi-zanger Bahia El Idrissi. De muziek die zo ontstaat, is te omschrijven als filmisch en sfeervol. Banabila leverde dan ook vele muzikale bijdragen aan films, televisie, theater, videokunst en dans. Daarnaast produceerde hij eigen albums, waaronder de VoizNoiz- en Spherics-series. Voor de dubbel-cd Precious Images maakte Banabila een compilatie van oud en nieuw werk. De eerste schijf bevat hoogtepunten uit zijn omvangrijke oeuvre, allen opnieuw gemasterd. De tweede cd bestaat uit nieuw materiaal met een keur aan gasten, waaronder Eric Vloeimans, gitarist Anton Goudsmit, ud-speler Yasar Saka en zangeres Sandhya Sandjana. Veel van dit werk komt uit een voorstelling van theatergroep Orkater. Precious Images biedt met zijn fascinerende mix van ambient, world fusion, nu jazz en idm/elektronica een ideale kennismaking met Banabila's fantasierijke wereld.  


HEAVEN : Precious Images

Michel Banabila maakt al sinds het begin jaren tachtig pionierende muziek, die zich moeilijk in een genre laat vatten. Zo begon het met Chi, een experimentele ambient-formatie, speelde hij wereldmuziek in East meets west, en maakte hij muziek met jazztrompettist Eric Vloeimans. Dit dubbelalbum is een compilatie van wat hij de afgelopen tien jaar zoal op de plaat heeft gezet en dat levert een rijk geschakeerd geheel op. 'Geheel' is eigenlijk ongepast gezien de veelkleurigheid van het gebodene. Het hele scala aan stijlen dat Banabila in de vingers heeft, stort hij over de luisteraar heen en dat staat niet bepaald garant voor een ontspannen luisterervaring. En dat is nu juist het spannende. Ambient, wereldmuziek, jazz, avant-garde, en industrial, alles door elkaar. En dat in een eerste schijf met reeds verschenen materiaal en een tweede met niet eerder verkrijgbaar werk, waarop hij ook weer wordt bijgestaan door bv Vloeimans.

Perry Oostrum. 

KWADRATUUR.BE : Precious Images

Michael Banabila is een Nederlander zonder muzikale oogkleppen. De componist is immers al jaren gespecialiseerd in het cre‘ren van elektronische, abstracte sfeerprenten en maakt daarbij gebruik van de meest diverse bronnen en culturele invloeden. Banabila rafelt geluiden uit elkaar, trekt ze binnenstebuiten en achterstevoren en schuift ze volgens geheel eigen wetmatigheden terug in elkaar. Daarnaast durft hij vaak te beroepen op getalenteerde jazz- of wereldmuzikanten om zijn abstracte werken een meer aardse vorm te geven. Geen wonder dus dat de muziek van deze klankpo‘et vaak gebruikt wordt voor kortfilms of theaterstukken die worden ingedeeld in het cultuurveld met de grote 'C'. De verrassing van Banabila was dan ook groot van zijn platenfirma Steamin' Soundworks de vraag te krijgen een overzicht van oud en nieuw materiaal te willen samenstellen. Een rijk gevulde dubbel-cd met herwerkte oude dingen, nog onuitgegeven, recent materiaal en zelfs een blik in de nabije toekomst is het resultaat. Oud of nieuw, steevast betreft het hier collagemuziek met een vrij hoog abstractieniveau. Noem het gerust 'music for strangers'. Een duidelijke trend of evolutie is niet echt aanwezig in deze doorsnede van de man zijn oeuvre, buiten het feit dat de nummers langer worden naarmate de plaat evolueert. Zeker gedurende de eerste cd, die samengesteld is uit Banabila's albums op Steamin' Soundworks van 1999 tot 2003, komen veel sfeervolle jazzimpressies aan bod die het dromerige werk mooi afwisselen. 'Damned' en 'A Virtual Meeting' werden opgeluisterd door trompettist Eric Vloeimans en beloond met een Edison Award. Verder is 'The Flow', ŽŽn van de extracten uit de samenwerking met de Marokaanse Sufi zanger Bahia El Idrissi, een mooi stukje gemoedelijkheid. Daar tegenover staat een heerlijke tandem van dreigende industri‘le elektronica ('A Strong Sense of Urgency' en 'Low Pulse & High Noiz') die dit schijfje naar het einde toe een kwartier lang stevig in zijn greep houdt. De tweede plaat bevat bijna allemaal onuitgegeven en erg recent materiaal en presenteert vaak erg filmische sfeerprenten met aanvankelijk zelfs een sterk ambient-karakter. Zo komt het dromerige pianospel in het instrumentale 'A Man in a Room' over als een lieflijk wiegenliedje. Verder is het duidelijk dat Banabila met zijn huidige muziek minder een abstracte kaart trekt, maar meer gaat voor conceptueel en thematisch sterk uitgewerkte nummers. 'Migrations', zowat het enige nummer waar geen duidelijke achtergrond bij gegeven wordt, presenteert saharablues op een karaktervol triphopritme en teert op een magistraal spel op de oud (Arabische luit). Datzelfde instrument staat voorop in het Oosterse 'Yasar + Salar Session', waaraan Salar Asid een melancholisch vioolspel toevoegt. Verder bevat dit schijfje voor een groot deel werk dat geschreven werd voor het toneelstuk 'Huiskameronweer' en dus ook erg schilderend en karaktervol overkomt. 'Precious Images' is een titel die zijn inhoudt prima weergeeft. Deze dubbele cd openbaart veel verschillende gezichten van geluidskunstenaar Banabila, maar bundelt die toch mooi in een universeel kader. Momenten dat deze muziek net iets minder expliciet uit de hoek komt, worden dan ook netjes opgevangen door werkelijk fabuleuze sfeerparels.

Johan Giglot.

FILE UNDER : Precious images

Normaal gesproken probeer je als band bij het samenstellen van een Best Of of een uitgave die een soortgelijke titel draagt een beetje je hele oeuvre te bestrijken, en als je zo'n verzamelaar al verspreidt over meerdere uitgaven, dan begin je met je early years als eerste release. Althans, zo staat het in het dikke rock 'n roll boek, heb ik wel eens gehoord. Banabila heeft daar schijt aan. Deze Rotterdamse geluidstovenaar begint gewoon doodleuk met het verzamelen van het laatste decennium van zijn muziek op ŽŽn schijf (van klassieker VoizNoiz uit 1999 tot Sperics2 uit 2003) en plakt daarbij vervolgens op de tweede schijf niet eerder op cd verschenen muziek. Toch is hij al sinds begin jaren tachtig een van Nederlands meest intrigerende muzikanten. Ik hoop dan ook dat zijn eerdere werk ook nog eens verschijnt. Tot die tijd kun je je als luisteraar prima vermaken met deze verzamelaar. Banabila opent namelijk nogal wat deuren en slaat nog meer bruggen. De manier waarop hij ambient koppelt aan wereldmuziek en vele andere genres en daarbij veelvuldig gebruik maakt van veldopnamen is ronduit geniaal. Als dan ook nog eens trompettist Eric Vloeimans aanschuift in twee tracks ("Damned" en "A Virtual Meeting"), dan ontstaat er iets ronduit geweldigs. Zonder daarmee overigens de rest van zijn tracks te kort te willen doen, want die zijn ook stuk voor stuk erg rijk aan details en verrassende combinaties en verrassende wendingen.


KINDA MUSIC : Precious images

Magisch-realisme uit Rotterdam. CD, Steamin Soundworks/Clearspot. Zeer waarschijnlijk hoorde je zijn muziek al eens ergens, zelfs als de naam Michael Banabila je niks zegt. De Rotterdamse componist is namelijk muziekleverancier voor televisiedocumentaires, theaterproducties en allerlei audiovisuele kunstprojecten. Zoals met Geert Mul, die je wellicht kent van z'n werk met Speedy J. Op Precious Images vind je een compilatie van Banabila's werk voor anderen, waaronder de soundtrack voor de VPRO-documentaire Onze Jongens en het Orkaterstuk Eiland, terug te vinden op de tweede cd van deze dubbeldikke verzamelaar. Op de eerste schijf vind je een dwarsdoorsnede van de zeven (mini)albums die de Rotterdammer rond de eeuwwisseling uitbracht. Banabila experimenteert met geluiden die hij met z'n recorder op straat, in de natuur en van de radio ving en combineert die met allerlei exotische instrumenten. Het resultaat klinkt als een associatieve lofi versie van Jon Hassell, Stars of the Lid en Angelo Badelamenti. Maar dan wel met een fikse klodder oosterse mystiek, een terugkerend element in Banabila's muziek. Het was ook de bindende factor in de groep East Meets West, waarvan Banabila medeoprichter was. In de loop der jaren werkt hij samen met een groot aantal gastmuzikanten, waaronder de virtuoze jazztrompettist Eric Vloeimans, die te horen is op twee nummers. De eerste cd van deze verzamelaar is muzikaal verreweg het interessantst. De wonderlijke magisch-realistische spanning die Banabila daarop weet op te roepen is op de tweede schijf veel minder prominent, waardoor die een stuk gladder en minder avontuurlijk uitpakt. Toch is Precious Images een prachtig plaatjesboek. En een goede en gedegen introductie in het werk van deze bijzondere Rotterdamse componist.

Rene Passet. 

VITAL WEEKLY : Precious images

The first CD of this double album contains pieces taken from earlier albums, especially the 'Voiznoiz'- and 'Spherics'-series. If it is so that these albums are hard to get, this compilation makes sense and brings a nice overview of the respective series. The album ends with three lengthy soundscapes that really go deep. Abstracted from melody and rhythm, Banabila designs his most abstract paintings up till now. 'Night' is a true ambient-piece, attracting no special attention but simultaneously it really works as a perfect piece of ambient music. 'Crime Scene' starts with a long intro with sounds generated from gongs and percussion. Special mentioning deserves the guitarplaying by Anton Goudsmit in 'Ears tell us where we are in space'. With the help of these and other musicians, Banabila does it again: an album of warm and well-constructed global ambient music.



DE FRET : Precious images

't Is toch erg als een internationaal gewaardeerde componist, producer en muzikant als Rotterdammer Michel Banabila opmerkt dat hij van zichzelf 'geen cd meer had verwacht in deze zware tijden voor de muziekindustrie. Ik dacht ; dit moet een grap zijn, maar dat was dus niet zo.' Gelukkig is hij er dus wel gekomen, deze dubbel-cd met een selectie van werk tussen 1999 en 2003, plus gloednieuw materiaal van dit jaar, dat grotendeels al gebruikt is voor theater en televisie maar nog niet op schijf was uitgekomen. Bloedmooie ambient, wereldmuziek en jazz die op cd 1 steeds de ruimte, onalledaagse samenwerking en het geraffineerde experiment opzoeken, en vervolgens nog filmischer en uitgebreider verkend worden op cd 2. De wilde haren en het ruige randje lijken er wat afgesleten te zijn, maar de kracht en visie van Banabila's muzikale denkbeelden blijven onveranderd.

Arjan van Sorge. 

OOR : Precious images

De vanuit Rotterdam opererende Michel Banabila is componist, producer en muzikant die in de loop der jaren veel grensoverstijgende muziek gemaakt heeft voor film, theater, video en dans. Banabila is niet vies van elektronica, akoestische instrumenten, veldopnames en het samenwerken met anderen. De allround kunstenaar heeft tevens een passie voor beelden (hij fotografeert), maar hier toont hij vooral aan hoe veelzijdig zijn muziek is. Deze dubbel-cd vormt een door de componist zelf samengestelde compilatie van zijn latere werk. De muziek die hij tussen 1983 en 1999 maakte (waarvan het werk met East Meets West het meest bekend is), blijft hier onaangeroerd. De eerste schijf bevat vooral veel geremasterd en soms geremixt werk van zijn projecten VoizNoiz en Spherics uit het begin van deze eeuw. Banabila heeft zich daarin laten inspireren door stemmen en geluiden, die vaak niet uit Nederland komen. Op The Flow is dat de Marokkaanse zanger Bahia El Idrissi en op UAV de Indiase zangeres Sandhya Sanjana. Heel indrukwekkend is ook het loep-zuivere trompetspel van Eric Vloeimans in twee tracks. Die samenwerking zet zich voort op de tweede schijf, die voornamelijk in 2008 opgenomen werk bevat. Die niet eerder uitgebrachte muziek was te horen in onder meer de theater-productie HuiskamerOnweer van Orkater. In de electronisch vormgegeven geluidscollages smelten jazz, ambient en wereldmuziek op een heel natuurlijke manier samen. De soundscapes zijn even relaxed als sfeerrijk en zowel geschikt als fijn behang in de chill-out room als om ragfijn te ontleden en van elk onderdeeltje apart te genieten. Het is namelijk erg prettig toeven in de wereld die Banabila heet. Zeker voor fans van bv David Sylvian en Jon Hassell.

Willem Jongeneelen. 

MUSIC FROM NL : Precious images

massa nooit komt is de naamsbekendheid niet bepaald rechtevenredig aan de geleverde prestaties. Aangezien Banabila regelmatig albums uitbrengt op internationale labels of er licenties afgesloten worden voor distributie in het buitenland, kan het zelfs zo zijn dat de schare liefhebbers over de grens groter is dan in eigen land. Dat mag best wel eens veranderen en een goede aanleiding daarvoor is de release van 'Precious Images - Datafiles 1999 - 2008' want die dubbelaar is zowel een fraaie bloemlezing uit eerder werk, maar ook bevat deze uitgave een schijfje met nieuw materiaal. 2 1/2 uur muziek is de opbrengst van deze twee cd's, dat is bepaald de moeite om Banabila nader te leren kennen. Er is daarbij een goede afwisseling tussen korte nummers en lang uitgesponnen composities die vooral filmisch en sfeervol zijn. Het verzamelschijfje trapt af met een flink aantal tracks van de drie 'Voiznoiz' albums waarop Banabila stoeide met experimentele muziek en stemsamples. Deze reeks bracht de componist/producer/muzikant de nodige erkenning in het buitenland. Halverwege het eerste schijfje komen de meer uitgesponnen nummers waarin elektronica hand in hand gaat met akoestische geluiden en die je steevast meenemen op reizen naar verre oorden waarbij vooral het Oosten goed vertegenwoordigd is. Die composities kunnen stuk voor stuk prima gebruikt worden voor soundtracks. Op zichzelf roepen die stukken overigens al vanzelf allerlei beelden op en dat maakt de muziek uitermate geschikt om eens lekker bij weg te dromen. Schijfje twee bevat louter lang uitgesponnen composities en ook hier de link met filmmuziek, waarbij er ook daadwerkelijk een aantal nummers gebruikt zijn in videoproducties of documentaires. Ook zijn een aantal werkstukken gebruikt in theaterproducties (zoals 'Eiland' en 'Huiskameronweer' van Orkater). Pas ver over de helft van de tweede cd komt er ineens een flinke toename van dynamiek als in 'Wasp' het tempo flink omhoog gaat en de nodige dance-invloeden de kop opsteken. Even lijkt het jammer dat er niet meer van dergelijke tracks aanwezig zijn, maar het volgende stuk 'Y14' neemt je meteen al weer terug naar dromen en fantasie‘n. Deel twee van deze dubbelaar blijft zo toch vooral een fijne zondagochtend- of 's avonds-laat plaat. Banabila mag ook graag samenwerken met muzikanten uit diverse disciplines. Zo zijn onder andere Eric Vloeimans, Yasar Saka, Anton Goudsmit, Salar Asid en Ali Bahia El Idrissi te horen op 'Precious Images - Datafiles 1999 - 2008', maar ook in pop/rock kringen meer bekende namen als bijvoorbeeld Chris Grem en Michel van Schie leveren een bijdrage. Het maakt het gebodene op deze twee schijfjes alleen nog maar meer gevarieerd en zeker uitermate boeiend. Zo is deze oud en nieuw uitgave een uitgelezen kans om Banabila te leren kennen en is er voor mensen die al materiaal van deze muzikant hebben in de hoedanigheid van de tweede cd meer dan een uur aan nog niet eerder uitgebracht materiaal. Al met al is deze twee‘neenhalf uur bijzonder originele muziek absoluut de moeite waard voor mensen die zich kunnen vinden in een mix van elektronisch en akoestisch waarbij grenzen verkend en grenzen overschreden worden. Voor het geld hoef je het niet te laten, want de dubbelaar kent een vriendelijk prijsje. Laat Banabila je reisleider zijn, dan kom je nog eens ergens!


DJ BROADCAST : Precious images

De Rotterdamse producer en geluidskunstenaar Michel Banabila maakte in 1984 al zijn eerste eerste ambient (mini) album, maar het is pas de laatste tien jaar dat zijn muziek ook wordt gehoord op soundtracks, tijdens theater voorstellingen en onder tv documentaires. In de tussenliggende jaren speelde hij in de groepen East Meets West en Chi, terwijl lounge lizards zijn naam wellicht nog kennen van zijn debuutalbum, dat in 2000 , een jaar na verschijning in Nederland , via het Engelse Pork label internationaal uitkwam. Banabila is een soort Nederlandse tegenhanger van Scanner en werkt met stemsamples, veldopnamen en gevonden geluid. Ook is hij niet vies van weinig voor de hand liggende samenwerkingen: zijn album met tromptetist Eric Vloeimans werd in 2003 met een Edison beloond, en hij werkt ook regelmatig met video-kunstenares Olga Mink. Banabila is veelzijdig en zijn muziek steevast evocatief. Zijn tracks met Vloeimans zijn ronduit sensationeel, daar zou Miles Davis zijn Ferrrari voor hebben gegeven. Ook draait hij zijn hand niet om voor een avontuurlijke synthese van electronica en Arabische muziek. Precious Images verzamelt 17 tracks van de vijf albums die hij sinds 1999 maakte, aangevuld met enkele bijdragen aan compilaties. Als bonus zit er een tweede cd bij met niet eerder uitgebracht materiaal, ook fraai. Goede introductie op een onderschatte producer.

Enrico Riva. 


PLATOMANIA : Precious images

Dames en heren opgelet: hier een verdomd leuk plaatje van eigen bodem. Banabila is niet echt onder een noemer te vangen. Zijn soundscapes zijn dan weer filmisch, maar vervolgens waan je je in een nieuwe Four Tet plaat. Jazzy invloeden zijn ook niet van de lucht en Banabila waait van oost naar west. Precious Images is een bijzondere luisterervaring en is bovendien kristalhelder opgenomen. Interessant is ook de bonusdisk met een soort van best off van de afgelopen 8 jaar. Laten we Banabila gelijk maar voordragen voor een Edison, want hij is zondermeer een van de interessantste muzikanten die momenteel in Nederland rondwaart!

Niek Roovers. 

DREAMSCENES : Precious images

The music of Michel Banabila has been on the top of my personal playlist favourites for years (check my account if you want the details). Considering the strength of his versatile output, it really is a shame he doesn't get the recognition he deserves (in terms of sales, that is). In the past few years, his music has found its way into theatre productions (by well-known Dutch company Orkater, for example) and television documentaries. Some of this work has been compiled earlier on the self-released double-CD 'Hilarious Expedition' and on 'Traces'. Dutch record label Steamin' Soundworks released a new compilation, fully titled "Precious Images - Datafiles 1999 - 2008". The two CD's are hand-picked and remastered by Michel Banabila himself and show an interesting duality in his work. The first CD contains music that was released earlier (as Voiznoiz 1/2/3, Spherics 1/2) and mainly focusses on the electronic side of his past work (ignoring some of the great ethnic-jazz-world music he has created). It's a good introduction to his earlier work for those that did not know it until now. But the real surprise is on the the second CD, which contains all new work ('new' as in 'unreleased on CD'). This is the music that was written for various theatre and television productions. It emphasizes Banabila's cinematic strength. Some of it brings to mind the lighthearted 'Amélie' soundtrack (by Yann Tiersen), but some of the other tracks are much darker, sometimes even quite frightening. There's a wealth of emotions that share one common factor: Michel Banabila's vision. Banabila often seeks companionship with musicians sharing his vision, and since they may come from all corners of the world this gives the music its unique 'global' feel. One of these musicians is dutch jazz-trumpeteer Eric Vloeimans (with whom Banabila released the Edison-awarded VoizNoiz III). Listen to the track presented here (called 'The Holy Mountain'), with Banabila skillfully creating the background for Eric Vloeimans' trumpet (in Jon Hassell-mode). You may hear why I'm hooked to Banabila's music for over twenty-five years now.

Peter van Cooten. 


SUBJECTIVISTEN : Precious images

SUBJECTIVISTEN : Precious images. Banabila, voluit Michel Banabila, is al sinds 1983 één van de meest opmerkelijke componisten, muzikanten en producers van Nederland. Zijn oeuvre omvat uiteenlopende pionerende projecten die allemaal genre- en grensoverschrijdend en een verrijking voor de Nederlandse cultuur te noemen zijn. Dat begint met Chi, een experimentele ambientband, gevolgd door de geroemde wereldmuziekband East Meets West. Hij geeft ook acte de presènce in het kunstzinnig experimentele project Byzantium. Als producer is hij terug te vinden bij grote talenten als Bahia El Idrissi, Omar Ka en Yasar Saka en hij schrijft verder voor dans-, film-, televisie-, video- en theaterproducties. Ook solo laat hij zich gelden en in het bijzonder in zijn ³VoizNoiz - Urban Soundscapes²-serie, waarop hij weer een onaardse brug slaat tussen ambient, jazz, wereldmuziek, experimenten, filmmuziek en musique concrète. Het derde deel daarvan, waarop ook de fantastische trompettist Eric Vloeimans meedoet, levert hem zelfs een Edison Jazz Award op. Daarnaast werkt hij met topartiesten als Hannes Vennik, Bobby, Holger Czukay, Willem Cramer en Chris Grem. Hij past met zijn toonaangevende muziek al jaren met gemak in de prestigieuze ³Made To Measure²-serie van het Crammed label, ook al is dat nooit een feit geworden. Vorig jaar verschijnt het geweldige Traces, een verzameling van niet meer verkrijgbare tracks en remixen en remakes van de indrukwekkende dubbelaar Hilarious Expedition. Nu komt het Nederlandse kwaliteitslabel Steamin¹ Soundworks met de dubbel-cd Precious Images : Datafiles 1999-2008 op de proppen. Zoals de titel al doet vermoeden betreft dit weer een compilatie. De eerste cd is een overzicht van de cd¹s VoizNoiz 1-3, Arhil van Bahia El Idrissi, Spherics 1 & 2 en de compilatie X-Rated: The Electronic Files. Elke rechtgeaarde fan van avontuurlijke muziekliefhebber heeft deze wellicht al in huis, maar het biedt de (nieuwe) luisteraar een prachtig overzicht van Banabila¹s werk van de afgelopen 10 jaar. Deze is goed te gebruiken als instapplaat. Mocht je al in bezit zijn van zijn eerdere werk, dan biedt de tweede cd genoeg nieuw materiaal om de aanschaf van deze cd te rechtvaardigen. Die cd bevat namelijk materiaal dat nooit eerder op cd is verschenen. Het materiaal is echter wel eerder gebruikt voor theater en televisie. De medemuzikanten in een aantal tracks, want Banabila bedient zichzelf met elektronica, gitaar, percussie en effecten, zijn Salar Asid (viool), Anton Goudsmit (gitaar), Yasar Saka (ud), Sandhya Sanjana (zang), Eric Vloeimans (trompet) en Zenial (elektronica). Dat levert ongeveer 71 minuten aan atmosferische muziek op die alleen van de hand van Banabila kan komen. Het is niet direct te categoriseren en loopt uiteen van ambient en wereldmuziek tot jazz, avant-garde en zelfs industrial. De muziek komt uit op een mooi midden tussen Miles Davis, Nouvelles Lectures Cosmopolites, Hector Zazou, Sussan Deyhim, Brian Eno (+ David Byrne), Nils Petter Molvær en Eivind Aarset. Het geeft maar eens te meer de grote klasse van Banabila aan. De surrealistische en niet te categoriseren mix hier is echt van wereldklasse. De introductie op de eerste schijf plus de nieuwe composities op de tweede maken het geheel tot een monumentaal meesterwerk.

Janwillem Broek.

DE FRET : Traces

Gespannen kijkt hij rond. Daarna pakt hij zijn vondst. Michel Banabila doet denken aan een strandjutter. Hij kent een nauwelijks te stillen honger naar geluiden en is voortdurend op zoek naar dat ene perfecte geluid dat hoort bij het nummer dat groeit in zijn hoofd. Zijn juttervondsten mixt hij met klanken van akoestische en elektronische instrumenten. NPS-programmamaker Peter van Cooten stelde dit album samen uit Banabila¹s muziek voor films en documentaires. Deze dromerige composities spreken tot de verbeelding. Zo glij je al luisterend naar zijn composities ongemerkt van het strand in het water dat je meeneemt naar een mysterieuze Arabische wereld of een rustige baai van een Hawaï-eiland. Banabila valt niet alleen op door zijn juttersgedrag. In diverse tracks schemert ook iets door van zijn fascinatie voor subtiele elektronische manipulaties van de stem. Subtiel is het zeker. De cd is voer voor puzzelaars.  


Tapu Records again releases a album by Banabila with music that he composed for films and documentaries. Notwithstanding, this album is a coherent whole, that is easy to be enjoyed by lovers of Banabila's work.



De cd, ondergetiteld 'Music For Film & Documentaries', is een door de NPS programmamaker Peter van Cooten samengestelde verzameling van niet meer verkrijgbare tracks en remixen en remakes van Hilarious expedition, en nieuw materiaal. Het zijn zeer atmosferische nummers met regelmatig een hoop wereldinvloeden. Banabila maakt zelf gebruik van elektronica, gitaar, percussie en effecten. Hij krijgt wereldse ruggensteun van Salar Asid (viool), Yasar Saka (ud, fluit), Tzvetin Todorov (gitaar), Age Kat (gitaar), Sandhya Sanjana (zang), Michel van Schie (bas) en Zenial (elektronica). De verschillende tracks op deze compilatie passen harmoniues bij elkaar. Je kunt deze cd dan ook gewoon als een nieuwe beschouwen. De filmische mix van ambient, toegankelijke elektronische experimenten, gevonden geluiden en wereldmuziek, wordt mooi glans gegeven door in het bijzonder de viool en de ud (Arabische luit). Het combineert op schitterende wijze alles wat Banabila tot nu toe gedaan heeft en doorspekt met een heerlijke melancholie. Hij heeft een totaal eigen geluid, waarin je misschien wel eens fragmenten terughoort die aan Brian Eno (met en zonder David Byrne), Jean-Marc Zelwer, Hector Zazou of Jon Hassell, maar je kunt op zijn muziek geen etiket plakken. Traces is eenvoudig in één adem uit te luisteren en weet meermaals te ontroeren en dat zowel in de gevoelige als de aangrijpende duistere stukken. Het is muziek die diepe sporen achterlaat en wederom een meesterlijk werk van Banabila.

Jan Willem Broek. 

UNDOMUNDO : Hilarious expedition

This double cd release called 'Hilarious Expedition' is pretty different from everything. This is a compilation from four theatre productions and two films, and pretty much experimental, it reminded me of Bertrand Burgalat's "Quadrille" soundtrack. It's composed of field work, pizicatto orchestra sounds, ambience, vocal snippets etc. It's really a Hilarious journey which spans over 41 songs. The pastoral orchestral song 'Bouwtekening' will give you the idea.



wyjatkowym charakterze albumu? Po pierwsze: "Live Mix" jest wspolnym dzielem dwoch tworcow poruszajacych sie w nieco innych artystycznych odmetach, po drugie: material tu zawarty jest zapisem koncertu, ktory odbyl sie podczas Festiwalu Ambient w Gorlicach [sierpien 2005], po trzecie zas - mamy do czynienia z albumem podwojnym, skladajacym sie z krazka Audio i DVD. I choc Requiem nie wydaje muzyki zbyt czesto, swym najnowszym wydawnictwem sprawia, ze mamy prawo czuc sie w pelni nasyceni. Pora przedstawic osoby odpowiedzialne za ten album. Michel Banabile jest artysta urodzonym w Holandii, gdzie konsekwentnie umacnia swoja pozycje jednego z najciekawszych i tworczych ambienciarzy. laczac niezliczona ilosc muzycznych inspiracji artysta wypracowal wlasne, dosc uniwersalne brzmienie, ktorego popis dal podczas jednego z koncertow gorlickiego festiwalu. Towarzyszyl mu wowczas Michal Fiedorowicz, czyli wystepujacy jako Monoscope specjalista od video artu i sztuk multimedialnych - to wlasnie on jest autorem obrazow, ktore znalazly sie na plycie DVD. Obaj artysci, podczas jednego wieczoru w Gorlicach "wygenerowali" material, ktory nastepnie poddany zostal umiejetnej studyjnej obrobce, dzis zas trafia do nas w postaci "Live Mix". To bez watpienia album, ktorego chce sie sluchac bardzo dlugo, mimo zaskakujaco szybko konczacych sie 50 minut. Banabila pokazuje tutaj caly kunszt swego kompozotyrskiego warsztatu - bardzo blyskotliwie buduje bowiem nastroj, prowadzac sluchacza przez naturalnie nastepujace po sobie, rozlegle utwory. Holenderski tworca nawiazuje jednoczesnie do wielu swych inspiracji - raz sa to wypelnione egzotycznym wokalem producenckie majstersztyki, innym razem pelne chlodnej przestrzeni odniesienia do...Pan American [ktorego kawalek "K.Luminate" bardzo przypomina poczatek "Black&White" Banabili], jeszcze innym razem daje sie odczuc tesknota do skandynawskich ambientowych form spod znaku polarnego Biosphere. Sila Banabili jest wielka umiejetnosc budowania emocji, nastepnie wciagania w nie sluchacza. Tworcy zalezy tym samym, aby odbiorca stal sie w jakims sensie uczestnikiem tego materialu, zupelnie tak, jak gdyby siedzial tamtego wieczoru w Gorlickim Centrum Kultury. Nie jest to wiec material stricte koncertowy, choc smaczek jakichs "zywych" emocji jest tu wyczuwalny. Warto najpierw siegnac po krazek Audio, pozniej zas skonfrontowac powstajace w glowie obrazy z tymi, jakie przygotowal Monoscope. Polski tworca wrzuca nas bowiem w bardzo charakterystyczna, jednoznaczna stylistyke wizualna, proponujac dosc specyficzna interpretacje muzyki Banabili. A moze to Banabila inspirowal sie obrazami Monoscope? Niezwykle ciezko zidentyfikowac dominujaca strone tego dialogu, wszystko wlasnie za sprawa wyrazistosci projektow Monoscope. I choc nie zawsze bedziemy w stanie zrozumiec badz poprawnie zinterpretowac ow dialog - na pewno warto wziac w nim udzial, cieszac sie spora porcja intrygujacych muzyczno-wizualnych wrazen.

Krzysiek Steplowski. 

POLITYKA: Signals From KrakRot (Banabila & Zenial)

Ta muzyka pokazuje, jak owocne może być spotkanie dwóch wrażliwych, otwartych, choć na pozór odmiennych od siebie osób. Obydwaj - Holender Michel Banabila i ukrywający się pod pseudoniemem „Zenial" Polak Łukasz Szałankiewicz - upodobali sobie muzyczne dialogi w obrębie eksperymentalnej muzyki elektronicznej.
Zenial uczynił z tego bodaj swą główną metodę twórczą. Od lat współpracuje z wieloma artystami - nie tylko dźwiękowymi - z różnych krajów i generacji. I jak pokazują dokumentacje płytowe oraz koncerty, nieźle na tym wychodzi: wzbogaca swój i tak wyraźny - mroczny, abstrakcyjny, a jednak bogaty w nastroje - styl, nadaje muzyce energii i dramaturgii. Sytuacja nierzadko w dużej mierze improwizowanego spotkania wyostrza zmysły, rodzi czujność, wysubtelnia muzykę - prowokuje wyważenie środków. Dziesięć lat w postawie nie zasypującego gruszek w popiele eksperymentatora, poszukiwacza ciekawych dźwięków sprawiło, że właśnie teraz, koło trzydziestki, jego muzyka zyskuje smaczną dojrzałość.
Dobrze widać to w zestawieniu z koncepcją muzyki Banabili, o wiele bardziej gładkiej, melodyjnej, ilustracyjnej. W kompozycji z takim partnerem Zenialowe mroki, hałasy i niepokoje nabrały nowych, bardziej złożonych, a zarazem mniej oczywistych wymiarów. Paleta brzmień i kolorów poszerzyła się nie tylko o szarawe, ale też o zupełnie jasne nastroje, jak choćby w utworach „Twardowski", czy „Oh No Uaredaro!". Szałankiewicz odkrywa ich niepokojące, drugie oblicze. Piszę „Szałankiewicz", bo to jego muzyczny świat tu dominuje. Bez Banabili jednak nie przekroczyłby własnych ograniczeń.
Nie grozi nam nuda, muzykę niesie żrące napięcie, dobrze rozplanowana, działająca na wyobraźnię dramaturgia, jak w najlepszych filmach Hitchcocka. Czasami dostajemy chwilę, by odsapnąć, lecz zaraz znów chwyta nas za gardło psychotyczna aura. Suspens przychodzi na sam koniec: płyta kulminuje, napięcie narasta, zagęszcza się, różnicuje, i gdy staje się nieznośne, muzyka urywa się. To jak jazda nocą w „Zagubionej autostradzie": niby nie ma ostrych zakrętów, ale są strachy i zagadki. I bar z pizzą po lewej.
Muzycy dobrze brzmią w tym symbiotycznym zestawieniu, a wybrane przez nich pole analogowej elektroniki to trafny wybór, bo rosną tu kwiatki o cokolwiek nieoczywistych kolorach i można z nich - jak widać - skomponować całkiem niebagatelny bukiecik.
(Joanna Wojdas)

a1532073997 10

FLUID : Live Mix

Plyta (do ktorej dolaczone jest DVD z wizualizacjami Monoscope) stanowi pamiatke z wystepu Michela Banabili na festiwalu MPM Ambient 2005 w Gorlicach. Skladaja sie na nia organiczne dzwiekowe kolaze, w ktorych odbijaja sie dokonania postindustrialnej psychodelii, chwilami echa The Orb, czy innych ambientowo zorientowanych produkcji IDM. Album zaczyna sie od onirycznej impresji opartej na probkach gitary oraz wplecionego w nie monologu tytulowego Johnny'ego. Banabila czesto siega po sample glosu. Czasem traktuje je zupelnie instrumentalnie, szatkujac, zapetlajac, a niekiedy uklada w konkretniejszy przekaz. Dzieki nim muzyka staje sie odpowiednio sugestywna. Z rzadka zdarzaja sie tu momenty bardziej napastliwe, czesciej dzwieki plyna stosunkowo nieinwazyjnym strumieniem. Jednak gdy tylko wsluchamy sie uwazniej, dogrzebiemy sie do glebszych warstw, uslyszymy mase frapujacych drobiazgow. I choc niektore z wykorzystanych brzmien i rozwiazan trudno obronic przed zarzutem pewnej wtornosci, czy archaicznosci, to nie mozna odmowic im klimatu!

Lukasz Iwasinski. 


Ten zaskakujaco dojrzaly i intrygujacy dialog dwoch artystow, reprezentujacych dwie zupelnie rozne generacje, mial miejsce podczas ubieglorocznej edycji festiwalu muzyki ambient w Gorlicach. Za muzyke odpowiedzialny byl holenderski eksperymentator - Michael Banabila. Tworzac od polowy lat 80., flirtowal z industrialem, ambientem i elektroakustyka. Dzis koncentruje sie na laptopowych aranzacjach sampli zaczerpnietych z nagran terenowych, plyt, radia i telewizji. Trudnego zadania zilustrowania abstrakcyjnej muzyki Banabili, podjal sie Michal Fiedorowicz alias Monoscope, mlody tworca wideo-artu, znany przede wszystkim z wizualizacji ubieglorocznych koncertow Scorna w Polsce oraz wideoklipow dla Amira Baghiri i duetu Aabzu. "Live Mix" przynosi dwie plyty - jedna z zapisem dzwiekowym koncertu Banabli, a druga - z wizualizacjami Monoscape podlozonymi pod poszczegolne utwory. Holenderski tworca zabiera nas podczas swego niemal godzinnego wystepu w dzwiekowa podroz, w ktorej odbijaja sie wszystkie jego muzyczne fascynacje. Otwierajacy krazek "My Name Is Johnny" to zgrabne polaczenie delikatnych pasazy gitary z przetworzonymi glosami zaczerpnietymi z filmow. "UAV Sanjana Mix" pulsuje juz za to hiphopowym bitem, na ktory naklada sie egzotyczna wokaliza o arabskim kolorycie. W ambientowy fragment koncertu wprowadza nas "Angels & Signals". Ten cieply i matowy watek dzwiekowy tworza rowniez "Stone Bridge (Hilarous Expedition)" i "Black & White". W "Science Freak (Spherics 1)" symfoniczne tlo dosc zaskakujaco laczy sie z automatycznym rytmem i zaszumionymi efektami. O industrialnych korzeniach Banabili przypomina "A Strong Sense Of Urgency" z metalicznymi bebnami o plemiennym charakterze i "Low Pulse & High Noize", w ktorym przesterowane syntezatory mijaja sie z zawodzaca gitara na miarowo tetniacym podkladzie. Calosc wienczy zdubowany "Hello Are You There", wpuszczajac swiezy powiew w gesta atmosfere stworzona przez poprzednie nagrania. Monoscope inteligentnie koresponduje swymi wizualizacjami z muzyka Banabili. Z poczatku, kiedy ma ona zdecydowanie statyczny charakter, koncentruje sie na powoli przenikajacych sie wielobarwnych obrazach. Ma to zdecydowanie malarski charakter. Z czasem wizualizacje nabieraja dynamiki - wyraznie rozpoznawalne przedmioty ozywaja, dostosowujac rytm swoich ruchow do muzyki. A potem znow wracaja malarskie wizje - tym razem oparte na wyraznych zestawieniach - swiatlo - mrok/ sylwetka - tlo. Nie brak tu rowniez industrialnych sygnalow - to przemyslowe budowle i metalowe elementy, ewokujace mroczny i niepokojacy klimat. Wszystko konczy sie w chmurnych objawieniach o rdzawej kolorystyce. "Live Mix" to wyjatkowo udane dzielo - swiadectwo uniwersalnej wrazliwosci artystycznej obu zaangazowanych w nie tworcow, znajdujacych porozumienie i wspolny jezyk, mimo dzielacych ich roznic.

Pawel Gzyl. : Spherics

Banabila abandons his earlier Voiz Noiz projects for Spherics, an album of purely electronic music. There¹s a pronounced atmosphere of brooding paranoia here on the rhythmic pieces. Some of the darkness creeps into the ambient pieces, too; it¹s simply more prevalent with industrial-sounding percussion. The disembodied voices that marked Voiz Noiz make a reappearance in the ambient ³Suma 3 (White Mix)² An interesting change of pace for Banabila, if one that needs more time to develop fully.


JAZZTHING : VoizNoiz 3

"Skurrile und bizarre Klanglandschaften, die entfernt an \'8ahnliche Musiker von Erik Truffaz oder Nils Petter Molvaer erinnern. Vloeimans' Trompete ist dabei das ordnende Element, das aber auch gestopft oder stark verfremdet an unsere Ohren dringt. Das h\'9art sich mal wie Musik zu einer futuristischen Krimifernsehserie aus den sechziger Jahren an, mal auch wie kultische Stammesriten, aber jedenfalls immer aufregend, spannend und frisch."



Minder bekend, maar geenszins minderwaardig is het werk van hollander Michel Banabila. (Gonzo lezers weten dat overigens al sinds MTG 38.) Twaalf stukken die hij componeerde voor diverse films en documentaires zijn nu door NPS-programma maker Peter van Cooten samengebracht op 'Traces'. Het maken van soundtracks ligt Banabila bijzonder goed getuige de dubbelcd 'Hilarious Expedition' uit 2005 waarop ook al werk dat hij maakte voor theatervoorstellingen en films werd samengebracht. Op 'Traces' is een duidelijke hoofdrol weggelegd voor viool en luit waardoor het geheel een bijzonder melancholisch en fragiel karakter krijgt. Gastbijdrages van onder meer Salar Asid (viool), Yasar 5aka (luit) (met wie Banabila ook in het verleden al intensief samenwerkte), gitarist Tzvetin Todorov en zangeres Sandhya Sanjana duwen 'Traces' ook expliciet in een meer exotische richting. Dat alles plaatst deze compilatie ergens tussen de soundtracks van David Lynch's 'The Straight Story' en 'The Sheltering Sky' van Bernardo Berrolucci. En dat is een compliment.




Some appreciators of the electronic arts may know Michel Banabila from his VoizNoiz-project, he also cooperated with Genetic Factor and Chi. Spherics was released in 2001 under his own name, the album's title is very appropriate. On this cd interesting and spherical (sic) ambient with an identity of its own can be found. Nowadays most ambient acts work with electronic instruments only, Michel Banabila (sampler & edits) decided to do things differently. Besides him we can find Piet Lichtveld on guitar, Jorien Muste plays the violin and a certain Bobby creates the cymbal-drone. If you like the ambient works of Aphex Twin, Forma Tadre's second album or Ulver, Banabila might be worth your listening time as well. Personal favorites of mine are the mysterious Suma 3 - White Mix with its nicely interwoven voice samples and the mechanical Worm-Jazz. All the other tracks are of an equal high standard, mind you.  



Spare and haunting, the music of Ali Bahia El Idrisi's native Morocco comes shining through on this tasty CD, along with much more. His arrangements incorporate traditional instruments like oud, ney, darbouka and shakers right alongside fretless bass and and sampled loops. The effect is rhythmic, haunting, and engaging, with passionate vocals. "Gelfou Alfou Hadami" gets its groove from bass and organ, sounding like chillout Rai or the Nubian groovitude of Ali Hassan Kuban. The title track is similarly chillin' - but by the time you reach "Dodovoiz" the electronica is turned up a notch for an enjoyable though far less organic result, one that sounds like jazzy ethnolounge as much as North African music. "Red Planet" is an alien soundscape of heavy beat and minor-key organ, sounding like a slow, foreign power-rock ballad. The CD includes clear artist credits, including the deft work of Michel Banabil on sampler and many other tools, but sadly no song notes or translations. A great, exploratory album by an artist worth watching.

Scott Allan Stevens. 

GAZ-ETA PL : Hilarious expedition

It looks like here Banabila really took the ambient mission to heart and actually produced a very satisfying piece of work. Light beats, heavy samples and occasional voices are thrown into the mix and make up a delicious stew for the mind, as it takes a well deserved rest. While my mind is split on the release, I'd still recommend the second disc for fans of the ambient genre.

Tom Sekowski. 

CHAIN DLK : Hilarious expedition

Hilarious Expedition is a very worthwhile listen--there are some great tracks to cherry-pick: "Salar's Dream," on Disc 1 with its sad Gypsy violin; the freaky, computer-voiced "Speech" and "My Brain Is Electric;" and the hushed, subtle menace of "Metals" on Disc 2. Most of the music is not "hilarious" at all, but downright somber and brooding. I would only recommend a work of this scope and magnitude (nearly two and a half hour's worth) to serious soundtrack enthusiasts .

Perry Bathos. 

KWADRATUUR.BE : Hilarious expedition

Een gelimiteerde dubbelcd met maar liefst 41 (!) tracks; de nieuwste uitgave van de Nederlandse ambientmeester Michel Banabila is niet bescheiden. Deze release is dan ook een geheel van gecomponeerde stukken voor theater en filmproducties in 2004. Hoewel deze bijdragen bij momenten muzikaal onderbouwd zijn, betreft het hier een hutsepot van erg filmische klankcombinaties waarbij de beelden enkel door de fantasie kunnen worden aangevuld. Zoals Banabila met vorige platen al duidelijk maakte: die fantasie mag erg weelderig genoemd worden. Voor zijn beeldende producties moet Banabila een onmetelijk groot klankarchief aangelegd hebben. Vooral de eerste plaat van deze dubbelaar bestaat uit niet meer dan een samenraapsel van verhakkelde geluiden, veelal afkomstig uit andere films of de straat, die af en toe met ver dreigende, elektronische impulsen werden aangevuld. Dat maakt het allemaal niet eenvoudig om te doorluisteren. Gelukkig heeft de man in deze collectie van impressies ook regelmatig wel degelijk muzikaal onderbouwde bijdragen gestopt. Die variëren van wandelende jazzstukken ('Betegelaars') over spookachtige walzen ('Plein (1)') tot diep industriële, elektronische stukken ('Shortwave') of ritmisch opgebouwde puzzels uit geluiden van straatwerken ('Overlast'). Verder steekt Michel Banabila zijn voorliefde voor de piano ook niet onder stoelen of banken en dat geeft vaak sfeervolle, rustgevende momenten tussen de soms drukke geluidscollages. Ook die worden echter regelmatig overgoten met een veelvoud aan achtergrondklanken die van op het marktplein, uit taalcassettes, b-films of andere geluidsbronnen afkomstig zijn. Een mooie uitzondering vormt de diepe triphop van 'Bicycle Exotica' die met een kabbelend loopje en een wandelende piano een sfeervol lied vormt dat doorheen de Amsterdamse achterbuurten zou kunnen klinken. Verder verraden titels als 'Oproer!', 'Vreemd Gesprek (1-2-3)' of 'Plein (1-2-3-4)' op het eerste schijfje echter abstracte muzikale onderwerpen. Het tweede schijfje bevat gelukkig een pak meer muzikale impressies en toont Banabila van zijn prachtige ambient-en dubkant. Heerlijk relaxte en zweverige elektronische bijdragen rusten op een bedje van triphop of teren op zelf uitgevonden ritmen die uit toverland ontsnapt lijken. Ook de met Sandhya Sanjana ingezongen bijdrage 'Speech' vormt een muzikale verheerlijking van Oosterse klanken en werd door het Japanse Respect Record ook mee opgenomen in zijn Ryukyu Underground sampler. Verder neemt de akoestische gitaar vaak de plaats in van de piano als sfeermaker, wat zorgt voor een erg warm en rijk gevoel. Drukte van geluiden heeft plaatsgemaakt voor minimalisme en dat maakt het tweede plaatje een stuk aangenamer dan het eerste. Op deze dubbelaar toont Banabila twee totaal verschillende muzikale aspecten van sfeerbeelden creëren. Het eerste plaatje leent zich met een veelheid van alledaagse klanken prima tot het aanvullen van toneel, terwijl het tweede zich met zijn filmische, sfeervolle impressies meer leent tot een filmische omkadering. Dat bewijst dat deze kunstenaar veel met zijn omgevingsgeluiden bezig is en goed weet wat hij doet. Verder levert dat in dit veelvoud van muzikale creaties niet enkel erg verrassende, maar ook erg mooie resultaten op.

Johan Giglot.


DE FRET : Hilarious expedition

Oneerbiedig gesproken zou je deze dubbel-cd van de vanuit Rotterdam opererende grootmeester van de ambiënt Banabila een bijeengeraapt allegaartje kunnen noemen.De 41 nummers/soundtracks bestaan uit muziek voor theaterproducties (Eiland van Orkater, Beam Me Up van Angelika Oei en R.A. Verouden, en W3 en De Stem Van Tamar door Het Waterhuis) en voor de films Mama Please Call Me van Marije Meerman en Never Let Go van Claudia Hauri. Banabila verlaat hiermee gedeeltelijk het pad van muziek met een kop en een staart, voor wat meer theatrale geluidscollages. Los van het theater en de film staan de sferische, enigszins duister getinte klankfragmenten nog steeds als een huis.  

HET SCHADUW KABINET : Hilarious expedition

Hierop staat onder meer muziek voor de theaterproducties Eiland (muziektheater van Orkater, welke 6 april 2005 wordt opgevoerd in het Bellevue), Beam Me Up (een multimediashow van Angelika Oei en R.A. Verouden) en W3 plus De Stem Van Tamar (van Het Waterhuis) en de films Mamma Please Call Me (een Tegenlicht documentaire van Marije Meerman) en Never Let Go (van Claudia Hauri). Qua muziek mag je deze informatie gewoon weer vergeten, want die staat ook op zichzelf. Hij mag rekenen op een waslijst aan gastmuzikanten, waaronder Yasar Saka (fluit, ud), Eric Vloeimans (trrompet), Ernst Reyseger (cello) en Hannes Vennik (sampler). De rest van het 32-koppige gastenleger levert hem viool, piano, gitaren, bas, trompet, tapes, drums en heel veel zang en stemmen. Banabila bedient zichzelf van (zang)stem, sampler, melodica, draaitafel, elektronica en software. De eerste cd, waarop de muziek voor de theaterproducties, bevat als je het totaal in ogenschouw neemt een soort musique concrète met een Franse, nachtelijke atmosfeer. Op kleiner niveau bekeken is het in feite een continue afwisseling van stijlen, uiteenlopend van ambient, theatermuziek, industrial, plunderphonics en uiteraard wereldmuziek. Het doet soms denken aan Zelwer en zou zo in de prestigieuze 'Made To Measure'-serie van het Crammed label passen. Prachtige muziek, die misschien nog het meest aansluit bij zijn Voiznoiz-serie. De tweede cd, waarop de muziek voor de films, doet meteen meer industrieel en elektronisch aan. Ook hier duikt zo nu en dan de wereldmuziek weer op en tevens vele andere stijlen. Maar het is abstracter en experimenteler en het doet meer aan zijn twee Spherics cd¹s denken. Het bevat soms ook grillige elementen die aan een band als The Residents herinneren. Toch ademt ook deze cd één sfeer uit en wel een mysterieuze. Hierdoor klinkt het geheel consistent terwijl de muziek fijn gevarieerd is. Het is een expeditie die de hele wereld overgaat en middels vele soorten muziek beschreven wordt. Met niets en niemand te vergelijken. Een uniek klankenpalet, dat ook nog eens lekker is om naar te luisteren. Banabila levert een meesterwerk af !

Jan Willem Broek. 

PLATOMANIA : Hilarious expedition

Opmerkelijke release van een opmerkelijk muzikant. Met een opmerkelijk oeuvre: in de vele jaren dat hij inmiddels meedraait maakte hij zowel ambient-, jazz-, dance- als wereldmuziek.Niet echt in een hokje te vangen dus. Wie denkt Banabila te kennen zal toch behoorlijk verrast zijn bij de eerste beluistering van Hilarious Expedition: een bont allegaar van theater- en filmmuziek (o.a. voor de Orkater produktie Eiland) waarin het gehele kaleidoskopische verleden lijkt samen te komen. Ik moest er in ieder geval even goed voor gaan zitten. Na de eerste luisterbeurt maakte de verrassing plaats voor bewondering. Twee cds (41 tracks!) vol schetsen, soundscapes, experimenten en subtiele melodieën waarbij je van de ene verbazing in de andere valt ! Het is bijna onmogelijk om referenties voor deze muziek te benoemen, maar als het echt moet - zoek het dan ergens tussen Hector Zazou en een instrumentale Spinvis. Of zoiets.

Peter van Cooten. 


VITAL WEEKLY 463 : Hilarious expedition

A very mixed bag this time from the dutch ambient master Michel Banabila, which proves that he is still very capable of a surprise. Maybe the variety can be explained by the fact that this double cd brings together work Banabila composed for six different occasions: four theatre productions and two films. But also Banabila seems to be in the mood for experiment. Not that he leaves the ambient-path, but he is trying hard to expand the universum of his approach of ambient music. Thirdly for the projects included here, Banabila worked with a even greater variety of musicians. Jazz and impro musicians from the Rotterdam scene as well as some more well known musicians like Ernst Reijeseger and Eric Vloeimans. Other musicians have a background in pop. His old mate Yasar Saka with whom he made two ethnic flavoured ambient cds in the past is also involved. All these aspects help to constitute the wide spectrum of Banabila's music. That Banabila is open for jazz influencens we already know since his third "Voiznoiz" album where he cooperated with trumpetter Eric Vloeimans. The critics let us know that this was a very succesfull collaboration. Maybe it's because of this succes that Banabila continues here to work with jazz and impro musicians. Again with Eric Vloeimans but also with more unorthodox musicians from the Rotterdam impro-scene. In melting together ambient and jazz his music is sometimes comparable to that of M.F.Cote. He is not afraid for extremes. He even combines ambient music with completely free improvised parts that are of a totally different order. For example, in a track like "Plein (1)" we hear a Rota-like filmtune, but the free improvised interludes give it a special twist. Of course we hear on this double the trip hop - with or without ethnic touch - as we know from earlier recordings. But other pieces offer a different meal: assemblages of fieldrecordings, often with the human voice in the center. "Mobiles" is a very funny piece based around the sounds of mobiles. The musical form perfectly illustrates our hasty and never ending culture of communication. "Phonema (2)" is a curious attempt of dadaistic soundpoetry, something one does not expect from Banabila. "Bouwtekening" ends with an orchestral climax that is never heard before in the work of Banabila. "Crime scene" starts with a long percussive intro that brings Organum to my mind. In "Salar's Dream" the violinplaying of Salar Asid from Iraq introduces some explicit Eastern influences. "Bottle Groove" is a very bluesy piece, etc., etc. The crosscultural "Hilarious Expedition" proves once more that Banabila is able to integrate great many influences and ideas in his concept of ambient music with great subtlety and souplesse. Through his multifaced talent he is able to introduce new challenges within the realms of comfort.



KWADRATUUR.BE : Spherics 2

'De frisse synthmelodiên die her en der opduiken in deze plaat, proberen tevergeefs op te boxen tegen de sombere teneur die algemeen wordt aangehouden. Naarmate de CD vordert, worden alle mogelijke vormen van opgewektheid zonder meer de kop ingedrukt. Subtiliteit en loomheid blijven heersen, maar dan op een erg onrustige manier. Het bombastische 'Wolves in Sheeps-Clothing' benadrukt dit nog het sterkst. Verre, zwaar overstuurde gitaren dramatiseren op new wave achtige wijze de noodlottige bascadans. Deze schapen zijn duidelijk hulpeloos aan hun moordenaar overgeleverd. Dankzij het voortreffelijk opbouwende 'Low Pulse & high Noiz' – veruit het beste nummer van de CD – wordt de draad wel even terug opgepikt. Kille machinale eenvoud groeit uit tot een warme en heerlijke climax...'   (Johan Giglot)


GONZO CIRCUS : Spherics 2

Op Spherics 2 gaat Banabila voor de tweede maal resoluut de electronische richting uit. Zo exotisch als zijn naam bekt, zo kleurrijk is de atmosferische klankenwereld op 'Spherics 2', waarvan de titel opnieuw letterlijk mag worden genomen. Global ambient dus, maar wel met een donkere onderlaag die het geheel spannend houdt. De eerste 'Spherics' was best een onderhoudend album; op dit vervolg passen de puzzelstukken pas echt goed in elkaar. Banabila heeft een neus voor sfeer en die gave katapulteert hem ergens tussen Brian Eno, Circular, In-Existence en Biosphere in. In negen prima nummers lijkt hij een auditief verhaal te willen vertellen dat cumuleert in het tandemhoogtepunt 'Low pulse & high noiz' en 'Go slightly above the dark area'. Deze twee nummers vormen zonder enige twijfel de essentie van Banabila en laten ons horen tot wat de man echt in staat is. Live wordt dit filmachtige karakter bovendien nog extra in de verf gezet door de projectie van bezwerende beelden (VJ Oxygen) , zoals bleek tijdens zijn gesmaakte concert in Amsterdam vorig jaar naar aanleiding van de voorstelling van de labelcompilatie "X-Rated' .




Deze warme organische soundtrack kun je het best omschrijven als een mix van Holger Czuckay, Spaceheads en Miles Davis. Grote namen als referentie mag dan ook. 'VoizNoiz 3' is immers een prachtig landschap waarin de zwoele heldere trompetklank van Vloeimans uitstekend begeleid wordt door sobere effeiciente drums. Banabila zorgt , middels goed gekozen samples, op eigengereide wijze voor de invulling van de totaalsound. De nummers laveren tussen jazz,lounge,ambient en wereldmuziek, zonder echt in een van die categorieen thuis te horen. Prachtige plaat.



VITAL WEEKLY : Spherics 2

Every new cd by Banabila is a pleasure, but we are not always hearing something completely new. But that may be my problem. There is nothing wrong with his music and craftmanship. He is undoubtely a master in his craft. And by the way, the title of this new cd is 'Spherics II", what indicates that this cd stays within an already established concept. The 'Spherics' series show Banabila from his most ambient side with sensitive and organic music. Carefully arranged and with great feeling for detail and colour. The opening track 'The monitor is dead' is the most heavy one, due to the drums of Ruben van Rompaey. All other tracks have Banabila alone playing ASR-10 sampler and K-station synthesizer. This new cd surely keeps up with the standards of his earlier work. Banabila is still going strong.


KINDA MUSIC : Spherics 2

De Rotterdamse muzikant Michel Banabila is niet in een hokje te stoppen. Was hij in zijn Voiznoiz serie nog druk bezig met de menselijke stem en analoge instrumenten. Op Spherics II is daar niets meer van te merken. Hier geen jazz of gitaar, maar pure electronica. Met slechts een synthesizer en een sampler zijn negen uiterst boeiende sfeerstukken in elkaar gezet. Net als voorganger Sperics I is de sfeer dreigend en donker. Toch voegt Banabila extra dimensies toe aan zijn muziek. Met name op de momenten dat drumbeats de electronische geluidslagen versterken, dwingt Banabila tot luisteren en is wegdommelen geen optie. Op de momenten zonder pokerslagen of basdrum heerst er dreiging en word je gehypnotiseerd op een manier die Rasti Rostelli ooit voor ogen moet hebben gehad. Hoogtepunt is het prachtig opgebouwde 'Low Pulse & High Noiz' waarin Banabila een waar meesterwerkje neerzet. In acht minuut dertig gaat hij van klein en intiem naar groots en extatisch. Het enige wat je nog mist na dit nummer is applaus. Hopelijk volgt dat deze zomer op Lowlands..

Patrick van Engelen. 


MUSIC MAKER : VoizNoiz 3

Michel Banabila ziet de menselijke stem als mooiste en interessantste instrument en gebruikt dat als basis binnen het project VoizNoiz. Hij maakt een collage van stemmen opgenomen op straat,in gebouwen, van de tv, uit scanners, enz. Die samples rukt hij uit hun verband en maakt er via veel knip en plak werk ingenieuze en vreemd genoeg, uiterst sfeervolle composities mee. Op deze cd VoizNoiz 3, Urban jazz Scapes, werkte hij samen met de vermaarde trompettist Eric Vloeimans. Die treed daarmee in de voetsporen van b.v. Nils Petter Molvaer en Toshinori Kondo in zijn samenwerking met DJ Krush. Vanaf de eerste tonen werd mijn aandacht gegrepen. Het prachtige vloeiende en warme spel van Vloeimans werkt op een bijzondere manier samen met de soms wereldvreemde geluiden van Banabila. Verassend en uitermate sfeervol ; ontspannend en tegelijkertijd intrigerend. 

ALOHA : VoizNoiz 3

Jazzy was de beeldende collagemuziek van geluidsarchitect Michel Banabila al eerder, met name in het VoizNoiz-project. Dus dat hij voor het derde deel van deze Urban Sound Scapes - voor de gelegenheid gewijzigd in Urban Jazz Scapes - een samenwerking zou aangaan met Nederlands hotste jazz-trompettist Eric Vloeimans, was niet zozeer een logische stap als wel een voorvoelbare stap. Een stap die bovendien erg goed uitpakt. De chemie tussen Banabila's uit electronisch gemanipuleerd stemmenmateriaal gebouwde sampletaal en Vloeimans' veelal filmische improvisaties zorgt voor een spannend geheel dat eigentijds klinkt zonder in hippe hokjes als ambientjazz of nujazz te vallen. De Rotterdammers lijken tikkertje te spelen, een kenmerkend VoizNoiz-element, een spel waar de soms in de verbeelding geboren, dan weer daadwerkelijk door gasten van vlees en bloed ingespeelde ritmes als water doorheen spoelen. Pure hersengymnastiek, zonder er bij na te hoeven denken.

Swie Tio. 



Het is maar goed dat relatief jonge jazzmusici op zoek blijven naar nieuwe geluiden en invloeden en die vaaak vinden in waar leeftijdsgenoten mee experimenteren in andere muziekvormen. Neem trompettist Eric Vloeimans, die zijn samenwerking heeft gezocht met Michel Banabila, een musicus die samplers tot zijn instrumentarium heeft verheven. Met andere electronica als voice-processing, tapes en draaitafels, plus drums,gitaar,contrabas, sax en bas-clarinet is deze 'Urban Jazz Scapes' een representatief eigentijds document geworden.

Rinus van der Heyden. 

MUSIC PLANET : Spherics 2

Bijzondere plaat, deze van de geluidskunstenaar Banabila. Negen duistere ambient-tracks staan erop, allen gemaakt met slechts »»n sampler en »»n synthesizer. Toch prikkelt de plaat van begin tot eind en wordt hij - ondanks de minimale aanpak - nergens saai. De voornaamste reden is de diversiteit in klankkleuren die de Rotterdammer je voorschotelt. Van melodieus naar rauw en van meditatief tot dreigend, het zit er allemaal in. De geleidelijke opbouw naar hoogtepunt 'Low Pulse & High Noiz' (fantastische climax!) versterkt de luisterervaring alleen maar. Beeldend, enerverend en toegankelijk genoeg om je er helemaal in te verliezen. Een aanrader. 

PLATO MANIA : VoizNoiz 3

Michel Banabila troffen al meermalen aan in de Plato Mania, maar over Eric Vloeimans hebben we nog niet eerder geschreven. Terwijl het hier toch »»n van de veelbelovende namen uit de Nederlandse jazz-scene betreft: hij ontving vorig jaar niet voor niets de Bird Award als 'artist deserving wider recognition'. Voiznoiz 3 verdient in ieder geval de volle aandacht. Vloeimans' trompet en Banabila's sample-electronica vullen elkaar fraai aan, en het resultaat is 'cinematische' muziek die het midden houdt tussen wat we kennen van Nils Petter Molvaer en Holger Czukay.

Peter van Cooten. 

IDR News : VoizNoiz 3

Da casa Challenge, progetti jazz che si sposano con il lounge sound, la musica campionata, l'hip-hop e tri-pop. Protagonisti sono musicisti di matrice jazz molto seguiti anche in questo ambito. Voiz Noiz 3 Urban Jazz Scapes Progetto di musica campionata con il manipolatore di suoni Michel Banabila per questo straordinario trombettista Olandese. Sono della partita Hans Greeve, Guus Bakker,Bobby,Frank Van De Kooy, Yasar Saka per una serie di paesaggi jazz urbani, notturni e terribilmente attuali !!!  

HEAVEN : VoizNoiz 3

De VoizNoiz-serie is een project van de Rotterdamse sample-kunstenaar Michel Banabila. VoizNoiz staat voor een originele mengelmoes van trip-hop, jazz, gesproken woord en samples van allerlei geluiden die in de Grote Stad te horen zijn. Voor dit derde album uit de serie heeft Banabila de hulp ingeroepen van stadsgenoot en jazz-trompettist Eric Vloeimans. Vloeimans heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een topmusicus van internationale allure, met een altijd en overal duidelijk herkenbare eigen stijl. Ook in Banabila s digitaal geconstrueerde klanklandschappen komt zijn vrije manier van spelen uitstekend tot zijn recht. VoizNoiz 3 klinkt als een soundtrack voor een niet-bestaande film, atmosferisch en spannend. De vergelijking met de roemruchte combinatie Marcus Miller/ Miles Davis (Tutu) ligt voor de hand maar is ondanks de overeenkomsten niet helemaal terecht. Daarvoor is de muziek van Banabila en Vloeimans te origineel en te eigenzinnig. Hun urban jazz scapes klinken ondanks de veelheid aan digitale bliepjes en kraakjes opvallend warm en organisch, wat dat betreft vergelijkbaar met de muziek van de semi-legendarische cultserie Twin Peaks. Voor de echte jazzpurist die alleen het akoestische werk van Eric Vloeimans kent en waardeert zal VoizNoiz vast wel weer te ver gaan. Voor iets avontuurlijker ingestelde liefhebbers is dit echter een spannende en mooie plaat van twee integere musici.

Jo Didderen. 

INK 19 : Spherics

Before you listen to this CD, I strongly advise you to take your Prozac. Eliminate all the gloom from your spirit. Think happy thoughts. Whatever it takes, do it. Because Dutch master Michel Banabila takes you on a slow-motion ride through the dystopia of your nightmares. Burroughs, Dick, Gibson, and Delaney laugh ghoulishly through your thoughts as you cry for mercy. But that's just something you won't find in the ominous dark of Spherics. "A Strong Sense of Urgency" is nothing but a smog-choked cityscape with haunting gong, Henry Ford horror assembly line clattering, and clipped beats. "Worm-Jazz" has the cyborg army goose-skipping across your cranium. Insects swarm around your head and (dark) angels call you home in, "Suma 3," over your last throbbing heartbeats, while the blood slowly seeps into the ground. And "Science Freak" is a Luddite disaster with some poor sap being ground to a pulp in the gears of The Machine with haunting synths soon taking over the dread with their promising chords beckoning deliverance. Pure electronic science fiction with future disaster at every turn, undertow melancholy drowning you, an overwhelming experience that can swallow you whole. Proceed with caution.

Bill Campbell.  


HP - DE TIJD - VoizNoiz 3

VoizNoiz 3 is de productieve samenwerking van sounddesigner Michel Banabila en trompettist Eric Vloeimans. Ze componeerde een boeiende samensmelting van jazztrompet en computer-electronica, waarin gezocht is naar de perfecte balans. Banabila gebruikt voor zijn geluidscollages klanken van de straat, zoals sirenes en ook film-stemmen en apparaat-geluiden. Op deze ritmische golven blaast Vloeimans op zijn bekende zangerige wijze zijn heldere noten, die goed passen in de geluidenbrij van Banabila. De uitdaging is goed te voelen ; dan weer horen we de ambient-dance, dan weer komen de musici in de jazzy-hoek terecht, terwijl de muziek ook steunt op dansbare elementen. Betoverend knap gedaan.

Amanda Kuyper.

From the Edison jury report:

"This is jazz in its most revealing form. It is a pleasure for the antennas and senses of music lovers with an open, aural mind."  (



De Nederlandse top-trompettist Eric Vloeimans heeft zich door sample-muzikant Michel Banabila laten overhalen om samen een dance-plaat te maken. Een dappere onderneming ; zullen de beats en electronica wel recht doen aan Vloeimans' subtiele en meeslepend eigengereide spel ? Maar Banabila is geen Ludovic Navarre van St.Germain. Hij heeft Vloeimans niet laten soleren over karakterloze samples en drumcomputers. Hij levert even fijnzinnige geluiden als de trompettist en hij heeft onder meer een echte drummer ingehuurd. Er komen werelden vol bijzondere klanken voorbij terwijl de grote lijn nooit uit het oog wordt verloren. VoizNoiz 3 is een superspannende organische plaat die van zowel jazzfans als popliefhebbers het hart zal laten smelten. En - heel knap - Vloeimans wijst de dance-experimenten van Miles Davis definitief naar het verleden. Dat werd ook eens tijd.

Koen Schouten. 


R'DAM OUT NOW : Spherics 2

Met alleen elementaire electronica weet Banabila ons een hypnotizerend en boeiende 50 minuten durend geluiden-pallet voor te schotelen. Waar we bij de eerste track nog houvast vinden in de repeterende percussie, worden verder op het album de meest weirde soundscapes op ons losgelaten .

Waarmee is Spherics II vergelijkbaar ?  Met niets eigenlijk ...  Hoewel ?

Soms een kleine flarde Kraftwerk, Speedy J, Eno of Pink Floyd. 'Welcome to the Machine' is het zeker.

Maar dan wel een 'Machine' met de nieuwste technieken bediend door operator Banabila, en niet meer door Pink Floyd.

Peter Boertjes.  

DE FRET : Spherics 2

Banabila ontpopt zich tot een druk baasje, maar zonder oogkleppen, want je kunt de man niet verwijten dat hij teveel in dezelfde hoek blijft hangen. Zelfs binnen een project slaat hij niet twee keer dezelfde weg in. Zo is Spherics II toch alweer beduidend anders dan deel I. Het tweede luik van dit project is namelijk minder ambient, maar veel indringender dan het voorafgaande deel. Sfeervolle stukken worden afgewisseld met heftige passages en nergens worden de nummers te lang opgerekt of is een idee te dun. Zo boeit dit Spherics II van begin tot eind en is het wellicht Banabila's meest boeiende werkstuk tot nu toe. Hoe elektronische muziek toch heel meeslepend kan zijn, te ontdekken !



Spherics ? Comme dans atmospherique ? Probablement car c'est exactement le type de marchandise que nous livre Michel Banabila sur sa nouvelle galette. Diff»rents de ses pr»c»dentes parutions chez Tone Casualties (les disques VoizNoiz 1 et VoizNoiz 2), Spherics se situent du c?t» obscur de la musique d'ambiance. Il ne faut pourtant pas s'inqui»ter pour la qualit» de l'ouvre car Banabila nous fait cadeau d'un v»ritable petit bijou qui surpasse toutes attentes et qui »vite de tomber dans les piàges implicites au genre. Le compositeur hollandais en profite pour nous montrer á quel point il ma©—trise son art orchestrant á la fois outillage »lectronique et l'apport des diff»rents membres de l'»quipe experte dont il s'est entour»e, compos»e du violoniste Jorien Muste, du guitariste Piet Lichtveld et du myst»rieux Bobby aux percussions. L'auteur nous livre donc un compact de musique planante, inventive et qui respire, laissant le loisir á l'auditeur d'utiliser son imagination pour remplir les blancs. Un excellent disque qui rempli avec brio le mandat impos» par son nom.

Yanik Trudeau. 

GAZ-ETA PL : VoizNoiz 1

Osobista wizyta holenderskiego tworcy eksperymentujacej elektroniki - Michela Banabila - w Krakowie, sprawila ze dotarly do nas jego sztandarowe dokonania firmowane wiele mowiacym szyldem Voiznoiz. Tytul albumu moglby sugerowac, ze bedziemy mieli do czynienia z field recordingiem - i po czesci jest to prawda, ale, jak wspomnielismy, jedynie po czesci. Owszem, w nagraniach Banabili nie brak odlosow otoczenia wychwyconych czujnym uchem mikrofonem z zatloczonych ulic, ale stanowia one jedynie ornament jego kompozycji. Najczesciej wplecione zostaja one w bujajace rytmy - surowe, zapozyczone z funkowej klasyki, niemal hiphopowe. Czasem maja one zdecydowanie mechaniczny, prawie industrialny sznyt, a kiedy indziej plemienny, bardziej transowy. Sporo dzieje sie w tle: obok zsamplowanych glosow, napotykamy tam przede wszystkim bliskowschodnie zaspiewy, nadajace calosci zdecydowanie orientalny charakter. Obok nich pojawiaja sie instrumenty akustyczne: perkusja, gitara, bas, melodika. Wszystkie te dzwieki ukladaja sie w barwna mozaike o lekko psychodelicznym posmaku. Szczegolnie slyszalne jest to w koncowce plyty, gdzie dominuja spokojnie, leniwie plynace ambientowe numery. Szepty, glosy i zaspiewy splataja sie w niezwykle wokalizy, niosace niebanalne, ale przyjazne uchu melodie. Dzieki nim, niektore kompozycje Banabili ocieraja sie niemal o world music. Daleko im jednak do sztampy i banalu, dominujacych w popularnych wersjach tego gatunku. Dzis artysta zmierza juz w zupeLnie innym kierunku - demo zatytulowane "Phonema", a zawierajace jego najnowsze nagrania i zarejestrowane w duecie Banabila + De R:IP, przynosi agresywne dzwieki laczace dalekowschodnia gimnastyke wokalna z industrialnymi rytmami.

Pawea Gzyl.  


Leaving behind his fascination with the human voice -- both speaking and singing -- Michel Banabila has turned that same level of focus onto more mechanical realms. His new release, Spherics, is a collection of instrumental soundtracks for a mechanized age. "A Strong Sense of Urgency" grows out of the sounds of a steel factory: the hiss and spark of molten metal, the alarms and urgent signals of the machinery, the distant ring of the foreman's phone in his dusty office, the spinning whine of a hi-speed saw. There is a rolling urgency to this track, an increasing density to the music which could easily represent the rapid advancement of the pace of this 21st century. Spherics hasn't the same joyous celebration of the human voice which suffused both VoizNoiz I and VoizNoiz II. There is more tension to be heard here. The environments are more oppressive, more claustrophic, with an underlying sense that something is lurking. The main section of "Science Freak" is built around the labored rhythm of an iron lung which is about to fail, wheezing back and forth as it tries to pump air. And, while there is a minute or so of transcendence in the middle (provided by Jorien Muste's violin, which darts and threads its way throughout this record), the machine breaks down in the end, going dark, the lights and charge gradually fading from its metal and wire body. "Worm Jazz" shakes and rumbles with the echo of pile drivers, vast machinery providing a relentless thunder underneath the constant hum and cycle of the smaller machines in the foreground. "Suma 4 - Blue Mix" is the only break and it comes as an interlude of historical reminiscence. A loose tabla rhythm pulses in the background behind a carefree guitar melody. This interplay is woven through a field recording from a public place -- a train or subway station -- where human voices are never distinct enough to be understood, but yet audible enough to be heard as human sounds. But Banabila keeps us distant; we hear the recorded echoes of human voices as if the only persistence of their passage is the recorded media. Is this machine nostalgia for a time when the trains ran and the lights glowed because people actually came to this place ? Are there only crumbled pillars and dust-covered passageways now, and human history is only a faint tremor left in the air? "Suma 3 - White Mix" is reminiscent of work by Pole, all crackles and static pops layered over a slumbering bass line and sluggishly dreaming hi-hat. This is the sound of the urban street just before dawn when everything is still but for the white mist rising from the manhole covers and orange lights flicker from the next block where a solitary streetsweeper has been abandoned by the curb. This is an unreal city -- a city cloaked by fog and void of human habitation as if every person departed while dreaming. Banabila's soundtracks on Spherics are much more impersonal, not so consumed with the energy of human life, but rather tuned to the frequency of the passage of human existence.

Mark Teppo.


Dutch native Michel Banabila experiments with the darker side of ambient

to manipulate psyches with his atmospheric compositions.

Nerves frazzle and moods swing.

A rich sci-fi soundtrack for primitive living !

Caution: This album could scare children and small animals.  



Holland's Michel Banabila has apparently been recording and releasing albums for many, many years. Some are solo ventures and some are collaborations with other musicians. Spherics is my introduction to his music, featuring seven compositions covering a nice range of ambient/mood music that is slightly similar to some of Bill Laswell's work. Banabila uses a variety of relatively slow beats and rhythm patterns, overlaying it with tranquil synth washes and effects. The result is a sound that is soothing and spacious. His music often sounds like it's being recorded over the expanse of a broad desert plain and results in altering one's mood to a sedate, relaxed mindframe. The tracks all tend to be lengthy, although one often isn't aware of the time passing. Banabila is very successful in creating a calming, lush and warm album recommended for headphones during the late night.

John Chedsey. 


Dedicata da quasi 10 anni al trip hop e soprattutto al sound di Hull da cui provenivano tutti i gruppi, a partire dai capostipiti Fila Brazillia e con la sola eccezione di Akotcha, casa Pork inizia a spaziare al di là del braccio di mare che la separa dal continente proponendo l'album d'esordio degli olandesi di Rotterdam Banabila, collettivo composto da otto anime che ruotano attorno al compositore Michel Banabila. Un album che si snoda attraverso 20 tracce di elettronica con stranezze cinematiche che ricordano più le sonorità di Mouse on Mars, Fink o Wisdom of Harry piuttosto che il tipico sound trip hop a cui la label ci ha abituato. Un'interessante nuova direzione per lo storico marchio inglese.

Anche Disponibili. 


Soundscapes are rarely this funky - "urban rhythms" is more like it. Michel Banabila, sound artist, returns with his second Voiznoiz venture, and while it the first was issued only months ago, his musical maturity is clearly evident. Mixing live instrumentation with vocal cut-ups and sampled sound, kind of like The Grassy Knoll as remixed by Prefuse 73, Banabila and crew manage to keep tweaking your ears for the duration of the disc. "One For The Road" backs its lazy jazz shuffle up with radio static, patient scratches, and loads of found sounds; "Heavy Gravity", meanwhile, could be a dubby, electrified remix of Geggy Tah's "Whoever You Are". While "Voiznoiz 2" isn't a very challenging listen, if you find this in the bargain bins (which, sadly, is where it will most likely wind up), pick it up and enjoy Banabila's energized urban experience.

Jason Olariu. 


Banabila, who handles the samples and edits, works with Piet Lichtveld (guitar); Jorien Muste (violin); and Bobby (cymbals, drone). The quartet combines to produce a lush, soothing orchestration that is parts Brian Eno and Snoop Dogg. Each of these seven movements is distinct, though they all have a pair of similarities: they are brooding and hypnotic. "Suma 4 - Blue Mix" is the album's standout. It features a slow beat and warm percussion. The track flows with slow and even layers. At the opposite end of the spectrum is "Worm-Jazz," a heavier, noisier track. Most of these cuts have a low end that powers the trance-like beat. "Tic Tac" settles into a funky groove after opening with some nifty organ. At points, some of these tracks take on a drone-like quality that can be jarring if not downright troublesome. "Science Freak" features a grinding that sounds like (but is not) a record needle on mucked-up vinyl. It's a little too jarring. With "Spherics," Banabila has created a backing track for everyday life. It is moody and low and it hardly ever fails to satisfy.

Michael J. Ryan.



LIVE XS : VoizNoiz 2

Michel Banabila is een bezig baasje, dit album is deel twee uit zijn 'Urban sound scapes' - serie. Samples van stadse geluiden worden ingebed in mooie, sferisch opgebouwde, ambient-house achtige geluidslandschappen. Op VoizNoiz 2 weet banabila te verassen met een unieke mix van geluidsexperimenten in combinatie met relaxte, dromerige dance. Voorbij komen samples van onder meer trams en olifanten en ook de vocoder in combinatie met stem blijkt een geliefd speeltje van Michel te zijn. Juist die geluiden en effecten maken de dance van Banabila tot iets unieks. Ook het gebruik van jazzy blazers in een nummer als 'Dinoh Dinoh' geeft de muziek iets heel eigens. Lekker ! Het tempo zou iets vaker opgeschroefd mogen worden. Een product waar je internationaal mee voor de dag kan komen.

Leon Weterings. 



Nach 'VoizNoiz 2' erfahren wir nun dieses Album von Michel Banabila. Diesmal in Zusammenarbeit mit Jorien Muste und Piet Lichtveld, die den arkustischen Teil übernehmen. Tiefe Subbässe und lauernde Sphären gestalten ein Klangbild, dass zum Nachdenken anregt. Teilweise wird diese Atmosphäre wieder durch industriell angehauchte Beatexperimente durchbrochen, wobei allerdings eine etwas einfache Struktur die Überzeugungskraft schmälert. Die filmisch anmutenden sieben Tracks werden durch knirschende und knuspernde Sounds modernisiert und der Einfluss von Jorien Muste (Violine) lässt die Streicher nicht nach Billigsynthie klingen. Konzeptionell ist das Release ziemlich rund und in sich schlüssig, wirkt aber beat-technisch teilweise unausgefeilt. Das Ambiente (sei es in Form von Grundrauschen generiert oder durch Effekte erzeugt) hebt diese Schwäche allerdings wieder auf.

Nag Champar 

RAILS : VoizNoiz 2

Dit is geen alledaags hapklaar brokje. Het experiment en het ongewone prikkelt. Merkwaardig en sinister. Trage tempo's. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar voor fijnproevers een aanrader.

Bob Fosko.

Slalom tussen opzwepende beats en hypnotiserende soundscapes. Het lijkt wel of de keuze niet gemaakt kan worden. Misschien drukt het juist daardoor ook wel perfect de tijdgeest uit.

Peter Bruyn.  

ALOHA : VoizNoiz 2

Een publiek figuur kun je Michel Banabila niet noemen. Foto's, optredens en interviews zijn schaars. Dat past hem wel. Als een schim in de nacht beweegt de rotterdamse geluidsbouwer zich immers door het muzikale landschap. Of hij nu ambient of wereldmuziek maakt, of meer musique concrete, zoals hier op het tweede deel van zijn Urban Sound Scapes- project, de sfeer is altijd even ongrijpbaar. Er gebeurt van alles in, zonder dat je ergens exact de vinger op kunt leggen. Zijn VoizNoiz-platen zijn daarbij speelser dan zijn ander werk, en wekken de indruk dat al die samples vol stemmen en tikken, ritsels en kirren, potten en pannen, zuchtjes en plokjes, 'tikkertje en verstoppertje' spelen, tussen de talloze verschillende elctronische beats en levende instrumenten door. Deel 2 is diverser dan deel 1, soms op het abstracte af, maar altijd groovy, ondanks de schijnbare chaos en hoe minimaal ook soms. Een droomplaat, letterlijk en figuurlijk.

Swie Tio  


Michel Banabila's previous two albums, VoizNoiz I and VoizNoiz II, were brilliant and exhilarating exercises in avant-funk noise and virtuoso sampling. Those who fell in love with those two discs may be a bit taken aback by this one, which is much more moody and ambient, and substantially less groove-oriented. Joined by guitarist Piet Lichtveld, violinist Jorien Muste, and a percussionist named Bobby (who is credited only with playing the "cymbale-drone"), Banabila creates a series of seven long slabs of brooding atmospherics (which is probably where the album gets its name). "Tic Tac" makes subtle references to reggae in its dub-wise flavor and percussive backbeat; the aptly titled "Science Freak" juxtaposes glitchy sampling with what sounds like LP surface noise and a faint violin drone; and the eerie "Primitve Lab" unfolds with almost painful slowness over the course of its nearly 12 minutes and is ambient almost to the point of subliminality. This is good stuff, though not as compelling as the VoizNoiz albums.

Rick Anderson. 



Second album solo de l'architecte sonore Michel Banabila en provenance du label Californien dont nous ne cessons de vanter les talents de découvreurs tant nous voguons, dans leur catalogue, de surprises en surprises (récemment, le dernier Flying Dutchman, Kuroï MoriŠ) Appelé tout simplement Voiz Noiz 2, Banabila annonce donc d'emblée la couleur et la voie qu'il compte suivre: celle de la continuité par rapport à un Voiz Noiz tout en inventivité sonore, l'idée essentielle résidant dans le sampling de voix enregistrées au hasard des rues, des gares et des bâtiments de Rotterdam (en Hollande) et de Sana'a (Yemen). Loin du travail bruitiste auquel on pouvait s'attendre avec une telle annonce et le nom même du concept, Michel Banabila propose des mélodies étranges mais terriblement envoûtantes faisant d'une voix d'enfant une note de jazz posée dans un univers drum'n bass. Tout simplement un excellent album d'ambient expérimentale sorti sur un excellent label.



As always, Banabila moves emotions like the moon pulls the sea - creating ebbs and flows in our thoughts and moods wherever and whenever he pleases. Spherics can be all-encompassing. Or it can be a background to chill out to. It's up to the listener. In his past VoizNoiz project, co-titled 'Urban Soundscapes', Michel Banabila shows us how well he can combine noises of reality to create backgrounds of music. In Spherics he does the opposite - creating a sheer look into unreality and what it must sound like. All of the sounds have components in the real world - that might be a breath of wind you hear - but are infused with a metallic sourness that keeps it from being our world. The CD is only seven tracks in length - half of a full length by today's standards. But it ranges from the shortest track, Science Freak, at just over six and a quarter to the nearly twelve minute Primitive Lab. One of the longer tracks is Suma 3. Suma 3 - White Mix somehow flows through you. It hovers just on the very edge of noise wash without plunging over, keeping the listener intensely aware of the music while remaining subconscious. At over 11 minutes, it could have been trimmed - but even so it has a wonderful culmination of voices, floating synths, subtle bass and rhythm. Science Freak is a great name for Track 4. It has a disturbing nature about it, partly grinding on your nerves, partly evoking your fears. It grows to huge proportions. There is also the continuing Suma 4 - Blue Mix. While the first part of this duo had an intense background, Blue Mix is smooth and introspective. Tribal rhythms are woven deep into the bulk of the track, washed over by a constant blue current of soundwaves. Following Science Freak, it's a very comfortable return to a nicer, less disturbing place. I've done a few things with Spherics. I've written and worked with it as background. I've plugged headphones in and closed my eyes to it. This is a versatile CD. I think this is the best of his work I've heard thus far.

Marcus Pan  


You would expect a Dutch like Michel Banabila to release an album such as this one on the national label Staalplaat, instead he chose Tone Casualities, one of California's most interesting labels for experimental and avant ambient music. This CD, which follows the two Tone Casualities releases VoizNoiz I and II, contains seven tracks of pure textural work, soundscapes that reinvent turntablism through the use of pops and clicks. You feel like you are listening to an old and worn-out vinyl and you are possibly touched by the warmth that those little noises transmit, but instead you are being hypnotized by seven smooth and beautiful compositions whose title, "Spherics", fits right on (maybe 'cause it recalls the very shape of those old records you used to dislike when CDs overtook). Created with editing, splicing and sampling and enriched by Jorien Muste's violin and Piet Lichtveld's guitars (I really like what the guitar does!) "Spherics" achieves some amazing and soft ambience (with occasional cute percussion samples) and goes well beyond the concept of a plain ambient album when it reaches into minimal rhythmical structures and makes it huge with cool deep droning sounds (by some mysterious guy/band/machine called Bobby - there was a Japanese noise band once called Billy, maybe it's a relative) that actually give it a quite a push sometimes. The evolution of a song is real slow, the peace is layed back and small bits of sounds make it cooler every 16 bars or so, but as you all know good things come to those who wait ;-) In conclusion it's a great piece of sounds, I really enjoyed listening to it and I think you will too, especially cause you know you are listening to a CD and so you won't be cursing and getting crazy cleaning the needle, which you would do if this was an LP, trust me! ;-)

Marc Urselli-Schaerer. 


I really dig the description of "mesmerizing trip hop listening experience", used by the label in an attempt to define what is just that what those words say, but yet so much more : Michel Banabila's second CD "VoizNoiz - part II", part of the Urban Sound Scapes series is a mind-altering thing... Rotterdam-based sound-manipulator Banabila has collected a bunch of voices and other sounds and turned it into this swirling electronic voyage that peeks into experimental musique concrete (never getting annoying though), lets you vanish within clouds of soundscapes and patterns of beats and doesn't ever forget the time-frame it is coming out in. Pulsing beats, freezing german-like Kraftwerk robot voices, beautiful patterns of changing rhythmical structures, skillfully arranged into a nice album where sounds and voices have never been used so magically together before, treated as one single thing, one entity. What I also really loved in this album is the use of almost jazz-line-up instruments (i.e. the soooo english and soooo cool song "Dinoh Dinoh", with an uprigth bass sample, funky brass instruments and hammond sounds) and other traditional instruments such as guitars, drums, bass clarinet... You got to check this one out ! 

Marc Urselli-Schaerer.



Vloeimans was vorig jaar te gast bij het derde VoizNoiz-project van sample-artiest Michel Banabila. Een heel ander verhaal. Hier gaat het vooral om hippe grooves, met overigens een behoorlijk natuurlijk geluid, mede omdat behalve (veel) elektronica en processors ook echte instrumenten worden ingezet: contrabas (Guus Bakker), saxofoon en basklarinet (Frank van der Kooij), gitaar en drums (Hans Greeve). En stemmen, veel stemmen, opgenomen in allerlei onverwachte omgevingen (straat, film, station enzovoort), en (meestal) onherkenbaar vervormd. En trompet dus: Eric Vloeimans legt hier en daar met zijn stralende geluid een inventieve bovenlaag in het geluid (en dat een van die nummers Vloeivoiz heet is dus niet meer dan terecht). Het hééft wel wat, die collagehobby van Banabila en zijn vrienden. Ergens tussen lui en loom, en fel en opwindend, tussen intellectuele muzikale experimenteerlust en muziek van de straat. En dan wel steeds met een onontkoombare ritmische impuls. 

FREQ.ORG : Spherics

Blessed with a stern bass presence, Spherics rumbles awake in Dub style, clicks and whips up post-Industrial glitches while spinning a web of atmospherics around the whole caboodle with steadfast dedication to the details of drum sounds and low end pressure. Opening number "A Strong Sense of Urgency" is well named, chilled with clattery skunk breakbeat paranoia and a looming rhythm which propels the listener into unwitting edginess, and matter proceed in similar style from there. Despite the rhyhmic frigidity of some of Michel Banabila's programming and sequencing, there is an organic quality to the arrangements on Spherics. These can be found in the hooting owl and virtual passing car horn on "Tic Tac" or the rainfall electronics of "Worm-jazz", where brushed cymbals contribute to an expectant mood built on slow Industrial Dub rhythms and what sounds like a steel pressing plant getting to slow grips with Reggae while a big band suffer a nervous breakdown in the nearest crawlspace. Less ominously, "Science Freak" wheezes and snickers complainingly from the depths of an iron lung shot headfirst into the diminishing depths of space inhabited only by needle dust and self-absorbed bass. The incipient tensions in the album make for a subtly disturbing listen; and the offer of release witheld, while enhancing the edginess, can also be successfully dissipated into surrendered relaxation. The lengthy "Suma 4 - Blue Mix" washes in on a calming tabla-styled rhythm, gentle bass and simple melody, while Jorien Muste's soothing violin strokes meshed with crackles and Ambient heartbeat sussurus roll through an equally extended "Suma 3 - White Mix". The final act of suspended animation thawed into slow pulsating rhythm comes with "Primitive Lab", where vital signs are restored gently in preparation for removing the electrodes and drifting back to mundane reality.

Linus Tossio. 


Though quite unlike Michel Banabila's two VoizNoiz albums, Spherics is just as excellent and even more compelling. As the title suggests, the music is distinctly atmospheric, but it's far from ambient. The title of the opening track "A Strong Sense of Urgency," succinctly describes the entire album's mood. Distinctly cinematic and frequently unnerving, each of the seven tracks is gripped with a noirish sense of isolation and the chill of a lingering menace. The music is marked by the same trip-hop textures and jazzy European electronics that distinguished Banabila's previous work, but the result is stunningly different, genuinely haunting and nothing short of hypnotic.

Mark Burbey 

ELECTROAGE: Spherics (Electroage's favourite - March 2002)

Michel Banabila is proving to be quite prolific, with his third album in less than 3 years; 'Spherics' follows the critically-acclaimed 'VoizNoiz 1 and II - Urban Soundscapes' releases. This time out, he leaves the avant-jazz and world-beat electronica behind for a rather ambient session, exploring the spatial qualities of sound. Utilising turn-tables, samplers, guitar, violin and drones, Spherics is a captivating album. 'A Strong Sense Of Urgency' sets things in motion with a repetitive reverberation effect, filled out by skittering drums, tolling drones and oscillating howls and scintillating electronic cries. The result is a trance-inducing epic, drawing the listener into a metallic sphere of noise and ambience before gradually fading out via gradual slowing-down into the pseudo-jazz funk of 'Tic Tac'. Again taking this slowly, the track unfolds with exotic atmospherics and lush drones resulting in a sublime trance-induction. Banabila takes his time on Spherics, letting each track slowly open and move through it's paces to a logical conclusion, with no rush or urgency.


It's almost as though Banabila is guiding the music, letting it explore on it's own, rather than being the creator of the music. As such, each track is in excess of six minutes, often running over the eleven-minute mark. 'Suma 3 ­ White Mix' is a gorgeous ambient piece; quiet cymbal brushes keep time underneath an exhilaratingly airy and slow-moving construct of sound, which explores it's space with cautious movements, while slight flute and chilled jazz-like vocal samples join the cymbal brushes. It's counter part, 'Suma 4 ­ Blue Mix', is a coolly minimal piece with soundtrack-like textures and subtle hollow percussion, slight piano chords and wind instruments adding to the expansive sense of space and atmosphere with wonderous results. 'Science Freak' takes an orchestral approach, with strings playing aside repeating pulses and drones, and 'Worm-Jazz' adopts a dark jazz texture with rattling drums and crooning trumpets below the surface. Indeed, the track worms it's way slowly around the rhythms and sounds, like a great space-faring organism. And lastly, 'Primitve Lab' closes the album with great quietude; drones, languidly percolating percussion and starkly minimal electronic details swirl together with as much randomness as careful control. Spherics is perfectly titled, as each track moves within a great cavern of space, curving and spiraling with exploratory torpidity. What Banabila has created here is truly gorgeous and a great achievement in the study of sound structures. It's also compelling and engaging to a great degree, taking the listener into a new world of spaces and sounds. Spherics could very well be one of the best albums of 2002.

Phosphor .  


From what I've seen on this label run by Hungarian Gabor Csupo, the roster tends to have a dark / industrial and machine-like throbbing-electronic pulsations. Banabila, led by composer Michel Banabila, follows in that same darkness-tinged post-rock-mindset with a release reminiscent of dimension-bending projects like Legendary Pink Dots, System 7, and Ozric Tentacles. It's an all-instrumental affair where layers of synths play a major part in carrying the trance-y pulse forward almost as much as the rhythms played behind them (sometimes live, others programmed). Moving slowly in a dense, Jovian atmosphere, some tracks bridge the gap into dub and others make use of record-popping glitches. Imagine Pole crossed with the Middle Eastern percussion of Muslimgauze and then flipped into more of an ambient, meditative zone. If there's more and more of this type of chillout music floating around, then at least Banabila does it well.

Manny Theiner.  

JAZZ NU / BD DE STEM: VoizNoiz 3

Soms word je gewoon aangenaam verrast, soms ook maakt muziek je met een mokerslag wakker. VoizNoiz 3, het derde album van geluidstovenaar Michel Banabila speelt interessante spelletjes met je zintuigen. Eerst komt het geruisloos als achtergrondmuziek voorbij maar daarna grijpt het je hardhandig bij de keel. Na de toch twee eerdere opvallende delen (VoizNoiz 1 en 2) gaat de in Rotterdam woonachtige Banabila samen met Nederlands beroemdste jazztrompettist Eric Vloeimans hand in hand een bruggetje over en betreedt een muzikaal landschap waar beiden nooit eerder waren geweest. Dat heeft alles te maken met de onorthodoxe aanpak van Banabila en het onwaarschijnlijke improvisatietalent van Vloeimans. Banabila's intrigerende spelletjes van samples vol stadsgeluiden en menselijke stemmen maar ook door mensenhanden ingespeelde partijen inspireerde de trompettist tot een aantal werkelijk adembenemend mooie solo's die hier fragmentarisch maar daardoor o zo spannend aan je voorbij trekken. Urban Jazz Scapes, de subtitel van deze cd, dekt dan ook maar half de lading. Je krijgt de neiging om dit werkstuk te categoriseren in de dance- en lounge-hoek maar daardoor doe je de autonome kwaliteit van VoizNoiz 3 danig tekort. Dit is het resultaat van een natuurlijke zoektocht van twee totaal verschillende muzikanten. Een zoektocht die nog maar net is begonnen maar nu al volledig tot de verbazing spreekt. (J J -Tracks/Challenge).    Jean-Paul Heck.


OOR : VoizNoiz 3

Michel Banabila uit Rotterdam is al jaren en jaren met ambient-achtig moois in de weer. Eric Vloeimans, trompettist uit datzelfde Rotterdam, geniet onderhand bijna wereldfaam in jazzkringen met zijn fraaie talent. Omdat trompettisten doorgaans voorop schijnen te lopen in crossovers van jazz naar wereldmuziek en electronica (denk Miles Davis,Don Cherry,Jon Hassel,Nils Petter Molvaer, Eric Truffaz), was het een kwestie van tijd eer Vloeimans die kant op zou stuiteren. In de persoon Banabila, die er het derde deel van zijn VoizNoiz-serie voor inruimde, trof hij de ideale partner. Vloeimans rekt zijn prachtige, melodisch rijke spel uit over de altijd boeiende sample-collages van Banabila, die een zekere ritmische component bovendien noiit uit de weg gaat, zonder dat beide partners ooit op de dansvloer terecht komen. Als de boel een enkele keer ('Damned') zelfs ouderwets en uitgesproken jazzy klinkt, is er sprake van een forse knipoog. Vloeimans en Banabila zetten hier spannende dingen neer, vol klamme verbeelding en bevrijdende openheid.

Jacob Haagsma. 

NRC - VoizNoiz 3

Het moest er een keer van komen en nu is het dan zover; Eric Vloeimans waagt zich op het pad van de Nu-jazz. Nederlands beste jazztrompettist volgt daarmee in de voetsporen van collega's Cong Vu, Nils Petter Molvaer en Eric Truffaz. En in dat internationale veld kan Vloeimans moeiteloos meekomen. Dat is grotendeels zijn eigen verdienste ; zijn bekende fluwelen toon kietelt de trommelvliezen. Vloeimans gebruikt veel minder effectpedalen dan Vu en heeft een gevarieerdere toon dan Molvaer, waardoor de elf nummers op VoizNoiz 3 een eerlijke en pure uitstraling houden. De blazer heeft het ook wel bijzonder getroffen met zijn partners in dit project. Samplekunstenaar Michel Banabila blinkt uit in het compileren van geluidsdecors die een duidelijke sfeer ademen zonder opdringerig te worden. Stadsgeluiden, ondefinieerbare radiostatische kraakjes, gespreksflarden, gebubbel en geratel vormen de ingredienten voor een stijlvol, bijna filmisch klankuniversum. Een volwaardige band met drummer, gitarist, turntablist en rietblazer houdt de cd ritmisch in het juiste spoor. Het eindresultaat is een verzameling sfeertekeningen die zich ongehaast ontvouwen en zich behaagelijk tot in de verste hoeken van het vertrek nestelen. Dit is loungemuziek van hoog niveau.

Edo Dijksterhuis.




Second album solo de l'architecte sonore Michel Banabila en provenance du label Californien dont nous ne cessons de vanter les talents de découvreurs tant nous voguons, dans leur catalogue, de surprises en surprises (récemment, le dernier Flying Dutchman, Kuroï MoriŠ) Appelé tout simplement Voiz Noiz 2, Banabila annonce donc d'emblée la couleur et la voie qu'il compte suivre: celle de la continuité par rapport à un Voiz Noiz tout en inventivité sonore, l'idée essentielle résidant dans le sampling de voix enregistrées au hasard des rues, des gares et des bâtiments de Rotterdam (en Hollande) et de Sana'a (Yemen). Loin du travail bruitiste auquel on pouvait s'attendre avec une telle annonce et le nom même du concept, Michel Banabila propose des mélodies étranges mais terriblement envoûtantes faisant d'une voix d'enfant une note de jazz posée dans un univers drum'n bass. Tout simplement un excellent album d'ambient expérimentale sorti sur un excellent label.



Michel Banabila is een in Rotterdam woonachtige en al sinds begin jaren tachtig werkzame producer, die vooral in de ambient en wereldmuziek zijn geluid heeft laten gelden. Echt bekend is hij daar niet mee geworden, maar het oplettende luisteraartje koopt ongehoord de platen waarop zijn naam voorkomt. Banabila staat immers garant voor kwaliteit, en dat is met deze uitermate sferische plaat wederom het geval. Het uit sampler / edits, gitaar, viool en bekken-drones opgetrokken totaalgeluid glijdt zacht en bedwelmend het derde oor in, om subsonisch ergens een hersenkwabje zodanig te bewerken, dat elke notie van tijd of ruimte vervaagt in een warm bad / moeras van etherische klanken. Top-ambient die alle tijd neemt om door middel van de laagste en langzaamste regionen de hogere sferen te laten weerklinken. De bas in het 1e nummer waarschuwt al: dit gaat heeel diep ..

Arjan van Sorge 

PLASTICS : Spherics

Dutch Michel Banabila has been active in the music business since the early eighties, both solo as well as co-operating with Genetic Factor and Chi, a band whose lovely 'The original recordings' was re-released only months ago. He contributed to some of the finest works in ambient that The Netherlands has produced ever ! After some experiments with world-music, he returns with a new ambient-work, called 'Spherics'. The bio names it a virtual co-operation of Brian Eno and, for instance, Pole as in 'Clicks & Cuts'. Okay......fact is, that with Spherics , of which some tracks are being used as the soundtrack for an open-air theatre production called 'Dante, la divina commedia', Banabila has produced an album that all electronica-loving Dutchmen can be proud of ! (Per)  


Un regard inquiet et interrogatif se pose sur vous à l'ouverture du boîtier cristal qui renferme cette perle. La première plage, faite de craquements et d'un rythme "brush hit" que l'on admettraient volontiers issus d'un disque jazz des années 50 (78 tours de préférences). Une voix vocodée et discrète vient se glisser sur cet univers qui sent bon le St Germain, nous signifiant bien à propos qu'il s'agit d'un album appartenant à notre nouveau siècle digital. VoizNoiz est bien cela, un disque qui regarde vers l'avant, mêlant avec audace, humour et précision, mille et unes sonorités issues des quatre coins du monde sans que ça ne ressemble jamais (et heureusement) à de la World-Music (atchoum!) ou à du Deep Forest ( re-atchoum ! ). C'est étrange, exotique mais aussi urbain et contemporain. Notons que Michel Banabila n'est pas seul aux commandes de ce très bon disque-projet. On peut même dire que ça fait du monde. 8 membres du collectif Néerlandais Voiznoiz (dont le Flying Dutchman dont nous reparlerons ici) l'accompagnent dans le rassemblement de samples ou pour ajouter basse, rythmeŠ qui font de cet album quelque chose de complexe, précieux et jouissif. Notons aussi le très bel Artwork de ce CD. J.C.  



Pork 073 is 20 tracks of crosscultural Michel Banabila sample construction. Passing voices captured in Rotterdam and Yemen are snipped up and tossed around, tiled groovily together over live-percussion and even an oud-sample. A host of Dutch musicians assist Banabila in this project, singer Ali Idrissi among them. The result is a beautiful constellation of modal arabic lines and colorings, both vocal and instrumental, in Banabila's cosmopolitan city soundsetting. The tenor is suave throughout ã we¼re taking a mixed look at the contemporary Dutch and Arab worlds, after all ã but Banabila explores diverse beats and beat-abstractions with the same multilingual facility that pervades the voicenet textures throughout. And from this, a large number of hypnotic, jazzy aural sidestreets result. VoizNoiz is both carefully constructed and accessible. maybe this is what happens when the promise of postmodern collage holds up.

Trevor Baca 

OOR : Spherics

Michel Banabila kennen we van zijn werkzaamheden met East Meets West en Bahia El Idrissi. Maar voordat hij met global beats aan de slag ging, produceerde hij enkele electronica-plaatjes, die je als ambient zou kunnen bestempelen. Dat genre pikt hij met Spherics weer op. Vakkundig maar smoelloos. Het openingsnummer had bijvoorbeeld zo op Re-entry van Techno Animal kunnen staan. En ook het overige materiaal valt elders onder te brengen: On Land van Brian Eno ; Will You Speak This Word van Dome, Patashnik van Biosphere ; Amber van Autechre. Probleem is dat het dan wel de zwakste tracks zouden zijn geweest. Want hoe veelbelovend Banabila iedere maal ook aanvangt, halverwege raakt de rek steevast uit de spanningsboog. Ten goede? Ten kwade ? Wie zal het zeggen. Bij ambient is zoiets altijd erg persoonlijk. Dus wie genoemde platen met veel plezier in huis heeft, moest Spherics maar eens gaan beluisteren.

Roger Teeling. 

VITAL WEEKLY - 300 : Spherics

A new solo cd by Michel Banabila. Since his first solo album 'Marilli' from 1983 Banabila settled himself as a musician with a clear mission. In general all his projects and all the groups he participated in have everything to do with electronic ambient music with or without influences of world music, with or without a groove. 'Spherics' is no exception to this. The cd contains seven tracks with hypnotising rhytms and warm layers of ambient sounds and manipulated voices. Not many explicit influences of world music this time. Three other musicians are involved in this one : Piet Lichtveld (guitar), Jorien Muste (Violin) and Bobby (cymbal-drone). Most tracks are built up around a beat or repetitive structure that gives the music a sense of direction. There is so many electronic music around that moves from nowhere to nowhere and where it is impossible to find any sense of 'necessity' in it. Crackling and rustling sounds are always on the background as if you are listening to a bad vinyl pressing of the record. This (unintential?) debut to vinyl prevents the music from sounding very clean. Clean and unpersonal his music never is. On the contrary, his music sounds very organic. It is made with care. He has the capacity of painting with the colors of sound without using to many of them. Yes, I admit I have have always been a fan of his music. From this perspective I have to say that this cd did not contain completely unexpected moves. It's just another good album of mister Banabila (DM). 

SINGLES ONLY : Cards On The Table

Each of the three contributors (DJs, architects, poets, musicians - not necessarily exclusively)  to the Cards On The Table EP brough along sound sources to their studio sessions - the results were cut and pasted on a hard disc, and now presented as a nicely-packaged CD. A word on the presentation, which is pleasingly related to the title - the inner jewel case is cut from a table cloth, with a playing card enclosed, while, as with Staalplaat's Material series, the artist details, barcode etc. are printed on the case itself. There's a handy icon showing a finger pressing a shuffle button too, so that and the instructions on the case point to the preferred method of listening. The results are pleasingly scattershot, as thuds of various sorts collide with avant scrape and digital glitchery; wafts of identifiable sound mix with the attenuated ooze of hard-disc twists, wheezing sound sources merge with what might be voices, and the overall effect is half-stimulating, half mushed-up wallpaper (or tablecloth) music. Chunky fragments of drum rhythms make for disjointed non-grooves, but not for long as the next switchback is as likely to result in some plundered noise or stuttering/gurgling environmental sounds overlaid with clicks and pops. Cards On The Table makes for a disorienting listen, proposing the sound of random acts of passing aetherial voices and music as a form of meta-Jazz perhaps.

Antron S. Meister 


Urban psyco-topography by bootthesystm :

A daring yet extreemly eloquent blend of sounds that really does justice to the title 'urban sound scapes'. You don't hear music like this very often - combining innovative timberal applications with a smooth aesthetic unification. If you listen closely enough you might go stark-raving mad in the most beatiful possible way. I'd recommend this textural masterpeice to any open-minded music connoisseur. Genius !

by a music fan from Rochester, NY USA :

This album is an absolute pleasure to listen to. VoizNoiz has got to be some of the most impressive downtempo I've ever had the pleasure to listen to. Taking samples from various voices recorded at random places, Banabila stretches, morphs and distorts them into wonderful samples and textures. Add some great bass lines and cymbals, and you've got the formula. I would not be surprised at all if Banabila ends up at Ninja Tune someday. If you like Clifford Gilberto, Cinematic Orchestra, Scruff or any other amazing Ninja Tuners, stop reading this and hit the 1-Click Purchase button!! 


Alleen al de beats uit het openingsnummer A strong sence of Urgency , maken dat Spherics , (Boudisque Recordings) in eerste instantie meer als een popplaat dan als een avantgarde-album klinkt. Rotterdammer Banabila, die op eerdere albums - zoals het ook in Engeland en Amerika succesvolle VoizNoiz, - graag met allerhande exotische samples strooide, pakt de zaken hier strakker aan dan in het verleden. Dat is in eerste instantie een beetje jammer, want daardoor klinkt Spherics , het eerste kwartier als een techno-danceplaat, terwijl pas daarna de aap uit de mouw komt middels steeds subtielere en breekbaarder wordende muziek waarin ieder tikje en flardje ruis een eigen plaats heeft. Het elf minuten durende slotstuk Primitive Lab , eindigt dan ook in het ultieme ambient-geluid: stilte. Een album dat je op het verkeerde been zet..

Peter Bruyn  


Tone Casualties is a company dedicated to "unconventional sound adventures and daring endeavors in new electronic music." VoizNoiz-Urban Sound Scapes supports this claim. Twenty wonderful tracks with a modern feel and surprisingly organic feel. The first half of the CD made me feel like I was in one of those old 50's beatnik surrealist movies that usually didn't have soundtracks. The flowing narrative, workings of Banabilla make for a great score to such silent surrealist flicks. It's also very danceable. Not to say you'd expect to find this in a dance club but dance in the performance arts meaning pairs nicely to the composition. The second half slowly started more and more like the present until it seemed to be a musical commentary on life in the urban setting. This release is quite refreshing not only because of its mature, precise stylings and fine production value but also because of its extremelyexpressive feel. A wonderful and most recommended listen . Kae



Met dit nieuwe album betreedt de Rotterdamse geluidskunstenaar Banabila een pad waarop Duitse Krautrockers en illustere acts als Brian Eno, Cabaret Voltaire, Coil, Pete Namlook en Autechre hem voorgingen. Sommigen verdwaalden hier zelfs, maar dit terzijde. In vergelijking met zijn VoizNoiz albums heeft Banabila op Spherics de etnische invloeden laten vallen en zijn het vooral de melodieen en drumpatronen die opvallen. Subtiele beats bepalen het langzame tempo en hypnotiserende geluidslagen van gemanipuleerde stem, gitaar, viool en percussie worden op elkaar gestapeld. Wonderlijk is dat Banabila erin slaagt deze electronische grotestadsmuziek organisch te laten klinken en niet vervalt in de zoveelste, vaak nietszeggende, geluidsbrij. Als geen ander beheerst Banabila op dit album de kunst van het weglaten. De muziek wordt echter nergens leeg, kaal of anoniem maar bevat doorlopend een zekere spanning zonder langdradig of vermoeiend te worden. Deze constante strijd tussen spanning en luchtigheid onderscheidt dit album in positieve zin van vele anderen. Het resulteert in een album vol elektronische-muziek-van-nu, dat niets te maken heeft met gestresste 30ers en witte bankstellen of een Krautrock-revival, maar alles met klankrijkdom en verbeelding. De titel Spherics had niet beter gekozen kunnen worden en opnieuw heeft Banabila een klein meesterwerkje afgeleverd. Tom van de Vat


PLATOMANIA 155 : Spherics

Michel Banabila is in eerdere recensies in de Platomania wel eens 'de Nederlandse Brian Eno' genoemd. Inmiddels zou die vergelijking Banabila wat tekort doen, gezien zijn veelzijdige projecten met Chi (ambientgroove) ,Saka en East Meets West (sfeervolle ethno-ambient) , Byzantium (citygrooves) , naast zijn wat obscuurdere solo-projecten. Het project Spherics bied precies wat de naam doet vermoeden : muziek als een sfeervolle soundtrack. Het lijkt nog het meest op de muziek van Chi ,maar dan meer hedendaags : de invloed van Pole is duidelijk herkenbaar ! PvC



One interesting thing about the ever-changing world of electronica is that the need for hooks and schtick is omnipresent. Case in point is Banabila, who's decided to take a page from Byrne/Eno - 'My Life In the Bush of Ghosts' album and use only "found" vocal samples from around Rotterdam and Yemen. He then tweaks and inserts them into a blend of trip-hop and ambient music. Very pretty, and very human. One of the best stoner albums to come along in years.  Lex Marburger.



Irgendwie hort man es immer schnell heraus, wenn jemand aus einer anderen generation elektronischer musiker stammt als die meisten der heute populairen producer, so auch bei "Banabila" und dessen neuem album "VoizNoiz 2". Seit 1983 veroffentlicht der mann schon platten, seine klangasthetische sozialisierung liegt daher wahrscheinlich auch eher in den 70'ern und 80'ern. Auffallig wird dies gar nicht mal am eigentlich modernen konzept der cdVoizNoiz2; namlich mit stimmen, gerauschen und trippelnden beats eine groovige soundcollage zu kreiren, sondern wohl eher an der auswahl der sounds. Hier finden manche synthie und drum-sounds verwendung die vielleicht nicht gerade tabu sind, in der heutigen elektronikszene zumindest aber nicht mehr zeitgemaß wirken. Musikalisch interessant, soundtechnisch etwas verstaubt, erinnern "Banabila's" tracks eher an musique concrete und ambient, denn an elektronika und trip hop, was auch gleich die mogliche fangemeinde dieser cd deutlich macht.  Slacker.  


Rotterdam-based Banabila returns with another audio journal of big-city excursions. VoizNoiz II doesn¹t differ all that much from it¹s predecessor, in that the music is a winding assembly of cut-up samples, breakbeats and downtempo avante-garde jazz rhythms, touched by hip-hop and myriad urban music styles. Banabila and his collective of musicians are incredibly adept at re-creating these musical forms, and at assembling the pieces into a fluid and groove-laden whole. Voiz VIII is particularly good, sounding a lot like Morphine with a low-key after-hours lounge feel. One For The Road is excellent for the staggering and blurred rhythms and samples, sounding something like The Residents trying to impersonate a jazz trio. Moving in somewhat different territory, To The Angels was written for a production of "Dante's Divina Commedia", and as such adopts a spacey choral atmosphere, though retains a chilled percussion and bass arrangement. One can envision Virgil leading Dante not through Hell, but the underside of the city. Likewise theatrical is Voiz IX, carrying a slightly vaudeville character with the bouncy sound effects and stumbling percussion. VoizNoiz II is, if anything, more focussed and compressed than the first installment, and affects greater discretion in what pieces are used, and which are not, resulting in a tighter album. With a world of music to explore, it¹s pretty certain that Banabila will continue to play tour-guide and provide more audio reports of city life.



'VoizNoiz II' is Michel Banabila's second CD in his 'Urban Sound Scapes' series. His previous release was a wholly more ambient affair, taking samples from the streets and buildings of Rotterdam and integrating them into his own diverse musical soundscapes. This time around Banabila delivers a more trippy experimental sound, based on spliced, looped vocal samples. Throughout the mass of samples and hi-tech noise particles, we find some decent laid back ambient-electro, the upbeat 'Speak' is a fast paced, beat driven track, with ethereal undertones, whilst 'The Birth Of An Alien' provides some fascinating alienesque exotica. The jazzy, 'Dinoh Dinoh' changes the albums route dramatically, with it's sophisticated urban feel acting as a catalyst toward delivering the realisation that Banabila is really quite a talent. This highly experimental and creative cross breed of styles and soundscapes, all under the electronica umbrella, is a unique piece of work, with Banabila ensuring that the listener never quite knows what is about to come next. Occasionally it appears that Banabila is wholly improvising with his machines, therefore occasionally the album loses it's thread and becomes rather broken and fragmented. It also lacks melody at times, but overall, Banabila just about manages to pull it all together to create something with more than a little substance.

ALOHA : Spherics

Ambient is omgevingsmuziek, waar je idealiter ook geboeid naar moet kunnen luisteren. Dat klinkt misschien makkelijker dan het is. Het gevaar van dwalingen is groot. Muzak, new age, en avant-garde liggen voortdurend op de loer, en ook de verlokkingen van relaxte danshoekjes als lounge en nu-jazz zijn menig ambientmaker te machtig. Gelukkig is er 'rots in de branding' Michel Banabila, Rotterdams eigen Brian Eno. Op Spherics verlaat hij de wereldroute van de laatste jaren en keert hij terug naar de basis, waar hij behendig tussen alle valkuilen door laveert tijdens een zevental deinende soundscapes die de luisteraar midden in het nachtelijk havengebied droppen. Golvende loops en klotsende beats creeren in eindeloze cadans een filmische spanning, verhoogd door een niet aflatende stroom van geritsel,geprutsel,gekraak en geknetter, geluiden die langzaam aan de overhand krijgen zonder in aantal toe te nemen. Totdat nog slechts de eigen ademhaling rest en zelfs je neusharen als antennes overeind staan.

Swie Tio  

OOR : VoizNoiz 2

 ...lekker funky grooves, trippy beats en een Residents-achtige invulling van het 'zangmateriaal'. Banabila zoekt, zoals 't hem betaamt, de diepte op. Dat maakt deze plaat in aanvang wat abstract. Saneer hem na 1 luisterbeurt daarom niet direct weg. Hij kan je namelijk paars van opwinding laten zien.

Roger Teeling


The second volume in Banabila's series of Urban Soundscapes is much like the first, a kaleidoscopically funky collage of found sound, aural experimentation, trip-hop beats, and promiscuous sampling. As on his first effort, a willfully bizarre sonic design sense is constantly counterbalanced by a thoroughly populist approach to the groove ‹ there is nothing on this disc listeners won't be proud to dance to and nothing that won't catch them by surprise if they listen hard enough. A few examples: the creaking door, splashing water, and severely altered voices on "Voiz VIII" that rub sensuously up against metallic guitars and a thick, slow groove ; the lurching, Tom Waits-ish "One for the Road," with its turntable-scratching and locomotive sample; and the slow-building "Dinoh Dinoh," which starts off with layers of deeply tweaked voice samples and slides into an irresistible mid-tempo breakbeat with horn section and Hammond organ. The avant-garde is at its best when it's funky, and funk is at its best when it's avant-garde.

Rick Anderson


Michel Banabila has an ear for sound and a pulse which runs through his fingers. Taking a nearly limitless number of samples, he finds a common pulse that they gravitate towards, and produces groovy - nearly trip-hop style - songs. There are no voices other than the stolen ghosts which become halting, tripping verse-chorus-verse arrangements under his skillful manipulation. "Voiz IX" is a wheezing street orchestra, a tiny marching band made up of two kids banging on trash cans, one over the hill tuba (worked over by a much younger player with a decent set of lungs), a couple of single-stringed guitars, a kid with an old radio sporting exposed wiring, and a drum major with a three-dollar megaphone. Banabila reworks all these elements (and the echoes which their street performance leave rattling down the long alleys) into something else, something a little less than a recognizable tune and more into a musique concrete abstraction. At the other end of the spectrum is the following track, "Speak," which hums along at 144 bpm, hammering and jabbering beneath a cut-up vocal track that speaks in starts and stutters. Like all good pastiches, you find comfort in the recognizable elements and thrill in their unexpected juxtaposition. Banabila's work on VoizNoiz II is a soundtrack to the urban chaos which is the overwhelming reality of city living.

Mark Teppo

GONZO CIRCUS : VoizNoiz 2 + Spherics

De Nederlander Michel Banabila levert met deze releases alweer twee knappe langspelers af. 'Spherics' herbergt zeven hypnotiserende tracks met een hoog laidbackgehalte ; goed gedoseerde ritmes worden opgesmukt met zinderende ambientklanken en warme bassen. Hoewel de nummers op het eerste gehoor vrij repetitief zijn, is er veel variatie. Deze verkrijgt Banabila door de nummers op verschillende niveaus te evolueren. Qua sfeer balanceert 'Spherics' tussen wereldmuziek en wereldambient, een samenspel van warme analoge klanken en digitaal geknutsel. Elk nummer wordt gekenmerkt door een warme gloed en het resultaat kan zich meten met het betere werk van Brian Eno.

Met 'VoizNoiz 2' begeeft Banabila zich dan weer meer richting wereldmuziek, maar dan wel met overvloedig gebruik van moderne electronica. De klankenbank die hij daarbij gebruikt lijkt onuitputtelijk. De muziek is speels en grappig en de talloze samples zorgen voor een enorme varieteit. De unieke muziek is nog het beste te vergelijken met de gekte die 'tekenfilmmuziek' vaak kenmerkt, misschien iets minder abrupt maar toch sterk verassend. VoizNoiz 2 is Banabila's eigen interpretatie van wereldmuziek en scoort qua orginaliteit erg hoog.


INK 19 : VoizNoiz 2

Considering you can give a whole group of people a fancy recording studio, tons of personal attention and pampering and they create audible crap, artists such as Banabila are all the more wonderful. His sophomore release in the Urban Sound Scapes series, Banabila recorded VoizNoiz 2 completely in his home studio. Mainly, sounds are used to create "words" of sound that speak in the language in which we hear. There is a world flavor, a little "trip-hop" label floating around, and one visionary artist behind every moving track. Creepy, loungy, jazzy, sexy, mysterious, fun, and artsy, this is for anyone who's bored with their current musical interests. This album makes you open so many musical doors. A few standout tracks: "Heavy Gravity," the bouncy, tribal "U Beat," sporadic "Speak," and "To The Angels." Learn a new language with Banabila, the language of sound.

Vanessa Bormann


This found-sound amalgam of jazzy trip-hop and artful ambience is a genuine sum of all its parts, as VoizNoiz 2 picks up almost exactly where Michel Banabila's first VoizNoiz album left off. With a David Lynch-meets-Talking Heads-meets- Art of Noise sensibility, Banabila's quirky art-funk is rife with humor and drama supported by an under-current of street sounds and compelling melodies. Recording this disc in his home studio in Rotterdam, Banabila gets assistance from Hannes Vennik and Bobby (cohorts from 2000's Cards on the Table concept album), as well as other Dutch musicians. Heaping electronica upon exotica upon jazz upon techno upon dream-blurred polka, Banabila is creating some of the most satisfyingly unclassifiable music today.

Mark Burbey


From Rotterdam, Holland comes a very unusual album from Michel Banabila, with the assistance of an 8-person musical collective. What Banabila has done here is take samples of street sounds from Rotterdam and Sana'a, Yemen, and make sonic collages of them, Art of Noise style. This is one of the most stylistically eclectic albums this reviewer has seen recently, with strong jazz and trip hop elements. Here's a look at the tracks: 'Mono/metro' - Starts out very low key, cool jazz with a slow beat. Banabila uses vocal samples as his instruments. This track reminds me of the Art of Noise and, to a lesser degree, Yello. Interspersed with the voices are a piano, organ, and some random electronic sounds. 'Do something about it!' - This one is definitely more like Yello, with a funkier beat and lots of toms. 'Sorokin blues' - This is, as it says, a blues track, albeit a rather odd and disjointed one. Elements here resonate of Tom Waits and Primus. 'Voiz IV' - Here's a more upbeat, chunky track with something of an open road vibe. The later part of the track has an amusingly sprung rhythm that is tough to follow for a bit, but it resolves back into the original theme. Some guitars here. 'Parade Bizarre' - This one's a clunking, odd-keyed march, with elements reminding this reviewer of zydeco. 'Milos came by' - It's a trip hop track with sitar and a funky breakbeat, complete with scratching and electro elements. There's even a bit of Morrocan singing here. 'Chickensoap' - This oddly angular track trudges along with chicken and bubble popping noises. 'Voiz III'- More angular weirdness again, with a syncopated beat. This one's a bit smoother than the other Voiz. String sounds are interspersed here and there. 'Where?' - This is a very slow, minimalist track, rather soothing in a quietly plunking way. It's reminiscent of some traditional Japanese music. 'Urban scapes' - This one has a very measured beat, the voices being more prominent here than in most of the other tracks. Urban scapes rather reminds me of some of the German expressionist film soundtracks I've heard. 'Streets of SAM City' - An extremely fast, nonstandard beat drives this one; there are overtones here of anime soundtracks or the sort of music one finds in conjunction with time lapse films of city streets. There's also a definite film noir vibe here. 'Adventures of Bob Badoubah' - Another jazzy one, the sort of thing one would expect to be played in a tiki lounge. There's also a tinge of spy-movie soundtrack here as well. 'Hosanna' - This track is a waltz with definite Middle East vibes. The vox in here are rather quiet, and almost, but not quite, overshadowed by the instruments. 'Da boubelli' - This one resonates with urban cool jazz. The track is rather slow and languid, almost liquid in places. 'Suma mix' - Starting out with a hollow, warm, and almost subterranean vibe, it winds up with a bit of virtual Eurodisco. 'Ba-bylon' - This one's a humming babble of voices, rising and falling. 'Azmignie' - Here's a track that sounds in turns like religious chanting, gargling, and vocoded gurgles. The backing music is a syncopated march tempo. 'Traffic' - This is a sonic montage arranged to simulate the sounds of street traffic. 'New circles' - Tribal drumming, orchestral jazz passages, fuzz electronics and resonant voice samples make this measured-pace track hum with activity. 'Wonderful mistakes' - Here's a pulsing, fluttering, mostly electronic track that has the feel of slowly turning stations on a radio dial. This is definitely one of the most interesting albums I've heard in quite a while, and has a lot of crossover potential as the tracks here are not just jumbles of random sound, but are quite listenable as standalone tracks rather than just curiosities. Heck, most of them are danceable as well. In all senses, this is a good showing from Tone Casualties. If you're looking for something a little different, this is an excellent piece of work and worth a listen.



"One of the most succesfull cultural collisions for some considerable time"  

FRET : Cards On The Table

Vorig jaar kreeg het album Voiznoiz van Michel Banabila een internationale re-release. De vakkundige en minutieuze electronische composities gebaseerd op samples opgenomen in het kosmopolitische Rotterdam vormen een groot contrast met de schetsmatige verzameling ritmes en geluiden op deze Staalplaat-uitgave die toetsenist/producer Banabila maakte samen met Hannes Vennik en een zekere Bobby. Stoffig klinkende loops aangevuld met snippers muziek uit allerhande genres, filmstemmen en ruizige noise zijn opgeknipt in 28 fragmenten die volgens het hoesje het beste tot hun recht komen in shuffle-play. Zelfs zonder shuffle heeft deze experimentele muziek iets stuurloos. In tegenstelling tot Voiznoiz ontgaat de achterliggende gedachte van Cards On The Table me enigszins, maar de onrust en het onvoorspelbare houden wel de volle 18+ minuten de aandacht vast.


VITAL WEEKLY 272 : Cards On The Table

Whatever can be shuffled, will be shuffled. That must be the philosophy behind this 3" CD entitled "Cards on the table". For the creation of this rather bizarre conceptual work, the trio uses a deck of playing cards to decide when and how the sampled contributions will be combined. The entire work is based on samples of a wide range of styles including jazz, old avantgarde classic, musique concrete, kitsch, dot matrix printer-symphonies and ethno-electronics just to name a few of the expressions that awaits the listener. The overall surface has an exciting film noir-atmosphere based on slow groovy jazz melted into the shuffled sample-inferno. Divided into 28 tracks, the 18 minutes long work is fragmented into small pieces. Unnecessary to say: Random play for optimum shuffle!


GONZO CIRCUS : Cards On The Table

Op 'Cards on the table' gooien drie kaartspelers hun getapete geluidstroeven op tafel. Via een harddisc en het toeval (schudden van het kaartspel) worden alle klanken aan elkaar geplakt. Op negentien minuten passeren achtentwintig tracks de revue ; van fragmenten uit tv-series , over noise tot jungle beats. Door jouw cd-speler vakkundig te programmeren kan je zelf langere tracks of collages maken. Een meer avontuurlijke optie is de random mode. Trouw aan het thema is de cd verpakt in een tafellaken en natuurlijk bevat het pakket ook een speelkaart. Niet alle kaarters zijn even enthousiast over Cards on the table; toen ik ermee kwam aanzetten op de plaatselijke 'Grote Kippen-en-Konijnenbelotting', werd ik hardhandig aan de deur gezet !



Electronica with that trip hop injection with a world beat of samples and flavors that would probably make a great soundtrack or movie back drop.



The first solo album from Michel Banabila is an interesting one to say the least. Taking samples from the streets and buildings of Rotterdam and integrating them into his own diverse musical soundscapes he delivers a personal voyage deserving of quite some merit. 'Milos Came By' provides a curiously skilfull corssbreeding of sampled voice snaps and funky trip-hop style beats while the metal beat of 'Voiz III' provides a solid backdrop for the stylised synth tones that effectively lead the listener into a variety of hallucinatory destinations. Elsewhere, 'Streets Of SAM City' provides a bustling, sample-smacking commentary through sound on urban life. Despite having 20 tracks, none lasting much more than three minutes the album curiously manages to remain both cohesive and varied but not consistently enjoyable enough to reach out and really grab you. I am often left wondering exactly where 'Urban Sound Scapes' will find it's audience. For all it's divergent vocal experimentalism it doesn't seem to fit in anywhere, which could be construed as the highest testament you could make to an undoubted highly creative individual like Banabila.

PITCHFORKMEDIA : Pork's Dub Plates From The Lamp

 ... It would be a perfect conclusion to this compilation, had the Pork folks not discovered Banabila and flourished this remarkable disc with "Mono/Metro," a holler-sampling-and-contorting fragment of genius that Moby would stomp Fairfield County, Connecticut into the subsoil for.

Paul Cooper

NEURAL: VoizNoiz

Etnica ritmica, suoni delle strade, voci messi a tempo coordinato, e cori disegnati col sampler che si ritagliano un importante spazio audibile nello stile proprietario della band. Pause e percussioni chiare e leggere, legate in un continuum omogeneo, danno il giusto peso agli andirivieni melodici spezzettati da radioline di quarant'anni fa. L'ideale percorso fra le anime che prestano i loro squilli vocali viene accelerato e rallentato, come se si entrasse di straforo in diversi appartamenti privati di una città in momenti diversi di altrettanti giorni.

VoizNoiz UrbanSoundScapes

µ-ZIK-TIP : VoizNoiz

Wer gerne auf exotischen Pfaden wandelt, all das sammelt, was andere gerne mit Kopfschutteln beiseite legen, sollt ganz schnell hier seine Zelt aufschlagen. Klingt wie eine Mischung aus Mr. µ-zik und TAL, konnte von der Art auch eine Fortsetzung zu Zoolook sein, ist aber das erste musikalische Lebenszeichen von Michel Banabila auf Pork. In diesen 50 Minuten zeigen seine 20 Tracks das Stimmenrauschen von jener Seite, wie wir es ahnlich auch von Laurie Anderson kennen. Banabila nimmt Stimmen, Gerausche, ganze Satze auseinander und fugt sie nur bruchstuckhaft zu einem neuen Klanggebilde zusammen. Klingt einfacher als es ist, denn diese Bruchstucke stellen oft einen wichtigen Teil des Grooves, des Rhythmus dar. Bei Banabila ist die Drumsektion nettes Beiwerk, mehr nicht. Nun scheint er obendrein auch ein recht sonniges Gemut zu haben, denn manchmal kann ich mich nicht einkriegen, weil der Track Geschichten erzahlt, die so schon wieder einzigartig genial sind. Schoner wie ein Comicstreifen und muß man einfach mal gehort haben... Am Stuck genossen betritt man eine total skurrile Welt, wo nichts mehr so ist, wie man es sonst gewohnt ist. Es gibt aber auch Passagen, wo man sich die Haare rauft, weil Michel Banabila sich damit nur sehr kurz abgibt, die aber vom Groove total abgehen. Vielleicht ist es aber das, was die Sucht an diesem Album ausmacht. Ausnahme ist >>Voiz III<<, wo er sich mal langer aufhalt. Aber was heißt hier schon "lang"... Wie dem auch sei, das Album gehort zur Kategorie "ich druck dich". (Ru)

VoizNoiz UrbanSoundScapes

MIXMAG - VoizNoiz

'I know little of this lot apart from the fact that they have put out a delightfully oddball record. I still haven't got my head round their LP. Isn't it nice when a record needs more than one listen ?'

Mr Osymyso

VoizNoiz UrbanSoundScapes


A thoroughly engaging, amusing and charming debut from new Pork signing Michel Banabila. Slightly more random than your usual Pork output, but still retaining the essential ingredients, Banabila strings together 20 soothing skunk funk oddities that delight and bemuse in equal portions. Tender beats, oddball samples, live instrumentation and vocal snippets weave together to make a warming abstract picture, one of those which looks good whichever way you hang it.





'With VoizNoiz, Banabila seems to have delivered his piece de resistance. With the help of many guests, he produced a thrilling soundtrack.'


VoizNoiz UrbanSoundScapes